Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Ο Οδηγητής


Ο Οδηγητής
1.7.
Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχηςΜα κι όσοι αγέννητοι, χιλιάδες
ο πλαστουργός της νιάς ζωής.άπλαστοι ακόμα με βλογούν
Εγώ μαι τέκνο της ανάγκης κικι όλοι ακουμπάνε τα σπαθιά τους
ώριμο τέκνο της οργής.απάνω μου και τα λυγούν.
2.8.
Δεν κατεβαίνω από τα νέφη,Δε δίνω λέξες παρηγόρια,
γιατί δε με στειλε κανείςδίνω μαχαίρι σ’ ολουνούς’
Πατέρας, τάχα παρηγόριακαθώς το μπήγω μες στο χώμα
για σένα, σκλάβε, που πονείς.γίνεται φως, γίνεται νους.
3.9.
Ουράνιες δύναμες, αγγέλοι,Άκου πώς παίρνουν οι αγέρες
κρίνα πουλιά και ψαλμουδιέςχιλιάδων χρόνων τη φωνή!
– τίποτα! Εμένα παραστέκουνΜέσα στο λόγο το δικό μου
οι θυμωμένες σας καρδιές.όλη η ανθρωπότητα πονεί.
4.10.
Εγώ του καραβιού γοργόναΩ! πώς το παίρνουν οι αγέρες
στ’ ορθόπλωρο καράβι μπρος.και πώς φωνάζουνε μετά
Απάνω μου σπάνε φουρτούνεςάβυσσοι μάβροι τάφοι μάβροι,
κι άγριος ενάντια μου καιρός.ποτάμια γαίματα πηχτά!
5.11.
Μέσα στο νου και στην καρδιά μουΌθε περνά γκρεμίζει κάτου
αιώνων φουντώσανε ντροπέςσαν το βοριά, σαν το νοτιά
και την παλάμη μου αρματώνουνόλα τα φονικά ρηγάτα
με φλογισμένες αστραπές.θεμελιωμένα στην ψεφτιά.
6.12.
Ένας δεν είμαι, μα χιλιάδες!Κ’ ένα στυλώνει κι ανασταίνει,
Όχι μονάχα οι ζωντανοί –το ‘να βασίλειο της Δουλειάς,
κ’ οι πεθαμένοι μ’ ακλουθάνε(Ειρήνη! Ειρήνη!) το βασίλειο
σε μιαν αράδα σκοτεινή.της  Πανανθρώπινης  Φιλιάς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες