Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Οι παλαιστές

(απόσπασμα,  αφήγηση της  παράστασης  του Εγνάτη με την πέτρα)
  … « Είχα πάει σε μια πόλη για διακοπές. Και είπα, μαζί με τις διακοπές ας κάνω και μία εμφάνιση… κανένα κόλπο.  Δεν είχα ξαναπάει κατά κει. Ένα απόγευμα το βάζω μπρος. Μαζεύεται κόσμος κι αρχίζω. Ήξερα τα κόλπα μου απέξω κι ανακατωτά. Αρχίζω απ’ τα εύκολα και προχωρώ στα δύσκολα.
   Δεν υπήρχε ικανοποίηση στο πλήθος. Φτάνω στη στιγμή που ένα φορτηγό περνάει πάνω από το στήθος μου. Τίποτα . Κι αυτό πήγε στο βρόντο. Κανένα ενδιαφέρον…  Δεν τους έκανα καμιά εντύπωση μαντάμ. Καμιά.  Και τότε μέσα στην τσατίλα  μου για την αναισθησία τους,   αρπάζω μια πέτρα και φωνάζω πως  θα  τη  φάω.  Κυρίες  και  κύριοι  στο  επόμενο κόλπο  θα  φάω  την  πέτρα.  Μάλιστα  κύριοι,  αυτή  την  πέτρα  που  είναι  πάνω από  δύο  κιλά, θα  την  καταβροχθίσω.  Τότε  ηλεκτρίστηκε  η  ατμόσφαιρα.
   Άρχισα  να  τρώω την πέτρα  χωρίς  καθυστέρηση.  Την  έσπασα  μικρά  μικρά  κομματάκια και  την  έτρωγα.  Την έγλυφα,  την κατάπινα…    την μασούσα.  – Την έφαγα - . Τελικά την έφαγα όλη.  Και τότε κατάλαβα πως την έφαγα γιατί ήθελα να τη  φάω.  Δηλαδή  αιστανόμουνα  πως την γύρευε ο οργανισμός  μου γι’ αυτό την καταβρόχθισα.  Ήταν  δηλαδή κάτι  σαν  πείνα. Σαν  να πείναγα να πούμε κι έφαγα την πέτρα.  Είχα  σπάσει  μερικά  δόντια,  είχαν  ματώσει  τα  ούλα  μου…  το  στόμα  μου  όλο, αλλά  την κατάφερα.  Την  ροκάνισα  μ’ ευχαρίστηση  όλη.  Σοβαρά  σας  λέω  μαντάμ,  με  μεγάλη  ευχαρίστηση.  Τότε  έπεσε  χειροκρότημα.  Και  ενώ  ήμουν  σ’ αυτήν  την  κατάσταση, έρχεται  μια  χαρχάλα και μου λέει,  πως  δεν  ήταν πέτρα  αυτή  που  έφαγα.  Χαμογελούσα  με  σπασμένα  δόντια,  και   αίματα  στο  στόμα,  αλλά  αυτή  επέμενε.   Με  τσάτιζε  δηλαδή  κατάλαβες;  Θα  σου  σπάσω  τα μούτρα  μωρή  χαρχάλα  της  λέω…  Σε  μένα  δεν  περνούν  οι  εξυπνάδες.  Παίζεις  με  τη  δουλειά  μου;  Παίζεις  με  την  υγεία  μου…  την  ψυχή  μου;  Την  έπιασα από το λαιμό  να  την  πνίξω.   Χαμουρόγρια.  Ήθελε  η  χαρχάλα  σώνει  και  καλά να  μου  κάνει  έλεγχο, πως  δεν  ήταν  πέτρα  αυτή  που  έφαγα »…

Στρατής Καρράς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες