Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Ο μισεμός

Μισεύεις για την ξενητειά και μένω μοναχή μου’
σύρε παιδί μου στο καλό και σύρε στην ευχή μου!
Τριανταφυλλένια η στράτα σου, κρινοσπαρμέν’ οι δρόμοι,
για χάρη σου ν’ ανθοβολούν και τα λιθάρια ακόμη.
τα δάκρυά μου να γενούν διαμάντια σ’ ότι αγγίσης
και το ποτήρι της χαράς ποτέ να μη στραγγίσης,
να πίνης και να ξεδιψάς και να ‘ναι αυτό γεμάτο
σαν νάν’ η βρύση από ψηλά κι αυτό νάν’ αποκάτω.

Εκεί παιδί μου που θα πας, σα μακρινά στα ξένα
δίχτυα πολλά και ξόβεργες θα στήσουνε για σένα’
η ελπίδα με τους πόθους της, το βιός με τα παλάτια.
κι η ξεγελάστρα η ομορφιά με τα γλυκά τα μάτια.

Η ελπίδα η  αχαλίνωτη ξεχνά τα περασμένα
και θα ξεχάσης κάποτε μαζί μ’ αυτά και μένα’
το βιός μες στα παλάτια του την περηφάνια κρύβει
και θα ντραπής για το φτωχό, το πατρικό καλύβι’
κ’ η ξεγελάστρα η ομορφιά μ’ ένα φιλί στο στόμα
κάνει το νιό ν’ απαρνηθή και την πατρίδα ακόμα.

Παιδί μου αν τη μητέρα σου πάψης να τη θυμάσαι,
με δίχως βαρυγκόμηση συγχωρεμένος νάσαι’
κι αν το φτωχό καλύβι μας ντροπή σου φέρνει ως τόσο
και πάλι θα ‘μαι πρόθυμη συγχώρεση να δώσω’
μ’ αν την πατρίδα απαρνηθής που τη λατρεύουμε όλοι,
ναν η ζωή σου όπου κι αν πας αγκάθια και τριβόλοι.

Ιωάννης Πολέμης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες