Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Εις την πατρίδα

Πατρίδα, σαν τον ήλιο σου, ήλιος αλλού δεν λάμπει.
Πώς εις το φώς του λαχταρούν η θάλασσα κι οι κάμποι
πώς λουλουδίζουν τα βουνά, τα δάσ’ οι λαγκαδιές
στέροντάς του θυμίαμα μυριάδες μυρωδιές!
Αφρολογούν οι ρεματιές και λαχταρίζ’ η λίμνη,
χίλιες πουλιών λαλιές ηχούν, της ομορφιάς του ύμνοι.
Σ’ άπειρ’ αστράφτουν χρώματα παντού λογής – λογής
τ’ αγέρος τα πετούμενα τα σερπετά της γης.
Κι’ αυτός σηκώνει τ’ αλαφρό της καταχνιάς μαγνάδι
κι η κάθε στάλ’ από δροσιά γυαλίζει σαν πετράδι,
η κάθε αχτίδα του σκορπά με την αναλαμπή
xαρά, ζωή και δύναμη κι ελπίδα όπου κι αν μπει.
Φαντάζεις σαν τον ήλιο σου κι εσύ, καλή πατρίδα
και μάγια σαν τα μάγια σου στον κόσμο αλλού δεν είδα.
Η γη σου είναι παράδεισος κι αιώνια γαλανός
γύρω σου καθρεφτίζεται στα πέλαγ’ ο ουρανός.
……………………………………………………………………..
Ελλάς , το μεγαλείο σου βασίλεμα δεν έχει
και δίχως γνέφια τους καιρούς η δόξα σου διατρέχει’
όσες φορές ο ήλιος σου να σε φωτίσει ερθεί
θέ να σ’ ευρή πεντάμορφη, στεφανωμένη ορθή.
Λορέντζος Μαβίλης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες