Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

η καταγωγή μας

(απόσπασμα από το βιβλίο « η Ελληνική κοσμοθέασις»)
Εις τας αρχάς του αιώνος ενεφανίσθη μία περίεργος άποψις, ότι δήθεν δεν είμεθα απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων αλλά υβρίδια, μουλάττοι, παραχθέντες δια του συμφυρμού των βαρβάρων των εισελθόντων εις την Βυζαντινή αυτοκρατορία. Η άποψις αυτή εθεμελίωσε  ωρισμένα πρακτικά παρεπόμενα. Πρώτον , ότι η παράδοσίς μας φθάνει έως τους Μέσους Βυζαντινούς Χρόνους και ό,τι πολιτιστικό στοιχείο έχομε είναι ψήγμα από την Ρωμαϊκή κληρονομία εκείνων των χρόνων. Δεύτερον, ότι η γλώσσα μας και η γλωσσική μας παράδοσις επίσης εξικνείται έως εκεί, ότι πραγματικός πρόγονος της νεοελληνικής γλώσσης είναι η λαϊκή Βυζαντινή των Χρονικών και τίποτε άλλο. Η ξενόφερτη αυτή κίνησις ενεφανίσθη, δια να γίνη έστω και μερικώς αποδεκτή από την Ελληνική κοινωνία, ως κίνημα γλωσσικόν και ωνομάσθη Δημοτικισμός, αλλά δεν έκρυβε τας θεωρητικάς βάσεις της, δι’ αυτό εξέλεξε δια το περιοδικόν της το όνομα του ρωμαίου Νουμά.
Εις τας αρχάς του αιώνος είχε λυθεί το γλωσσικόν θέμα κατά τρόπον άριστον, η καθιερωθείσα καθαρεύουσα της εποχής διέφερε της κλασικής γλώσσης τυπολογικώς μόνον εις τους αναλυτικούς τύπους του ρήματος. Ουδείς συγγραφεύς παρέθετε μεταφράσεις των αρχαίων κειμένων και η οδός προς πλήρη επάνοδο της κλασικής γλώσσης είχε ανοίξει. Η εποχή εκείνη ευρίσκει την Ελλάδα νικήτρια των Βαλκανικών πολέμων και έχουσαν  ακμαίον φρόνημα  και τον πρώτον στρατόν της Ανατολής. Αιφνιδίως ανεδύετο προ των εκπλήκτων οφθαλμών της οικουμένης, αυτό που επιστεύετο  ότι εις την Ύστερη εποχή είχε καταστρέψει  ολοσχερώς η σπάθη του Θεοδοσίου, το Ελληνικόν κράτος και κυρίως ο Ελληνικός εθνισμός. Αυτή η Ελληνική Αναγέννησις, εμπλουτισμένη δια μίας πλειάδος μεγάλων λογοτεχνών που αναδεικνύουν  την καθαρεύουσα ως πρώτην λογοτεχνικήν γλώσσαν, ως οι Σούτζοι, δια πλειάδος επιστημόνων και μεταφραστών, που παράγουν τα έργα των περιφήμων εκδόσεων της Βιβλιοθήκης Μαρασλή και αποδεικνύουν την καθαρεύουσα τελεία γλώσσα της επιστήμης και ακόμη δια πλειάδος μεγάλων καλλιτεχνών, ζωγράφων γλυπτών και αρχιτεκτόνων, που παράγουν το θαύμα του νεοκλασσικισμού, προκαλεί τον θαυμασμό. Επρόκειτο δια μία ολική Αναγέννηση του  Ελληνικού πολιτισμού από την οποία δεν έλειπε τίποτε παρά μόνον Η Ελληνική θρησκευτικότης, όμως και αυτό ταχέως θα διορθούτο καθότι καθίστατο εις όλους φανερό, παρά την ηθελημένη έλλειψι δημοσιότητος, ότι ταχύτατα επληθύνοντο εις όλην την χώρα οι σύνδεσμοι των πιστών της Ελληνικής Γραμμής και παντού ετελούντο αληθείς ιερουργίες της Ελληνικής Θρησκείας του Δωδεκαθέου. Προ αυτής της καταστάσεως εθορυβήθησαν σφόδρα οι εχθροί του Ελληνικού πνεύματος. Έπρεπε να γίνη κάτι και γρήγορα, μία διάλυσις και επαναβυζαντινοποίησις του Ελληνικού κράτους.
Ήδη κύκλοι προσκείμενοι εις την Εκκλησία είχον αρχίσει από τα μέσα του παρελθόντος αιώνος μία ευρεία προπαγανδιστική αντεπίθεσι προς στερέωσιν της θέσεώς της εις το Ελληνικόν Κράτος. Τότε αναπτύσσεται μία μυθολογία περί ενδόξου Βυζαντίου και συναντήσεως του Ελληνικού πνεύματος και του Χριστιανισμού που το μόνον κοινόν που έχει με την πραγματικότητα είναι ότι η μυθιστορία αυτή χρησιμοποιεί ιστορικά ονόματα και τοπωνύμια. Τότε χαράσσεται και ο επιτυχής προπαγανδιστικός όρος «ελληνοχριστιανικός». Η προπαγάνδα των ξένων κύκλων τα χρησιμοποιεί όλα αυτά και πλήθος κειμένων παραγεμίζεται με τον « ένδοξό μας βυζαντινισμό», όμως δεν στέκει εκεί. Οι εχθροί του Ελληνικού πνεύματος σκοπεύουν εις στόχους καιρίους που θα δώσουν την χαριστική βολή εις τον Ελληνισμό. Πρέπει να επιτύχουν εκεί οπού απέτυχε ο Θεοδόσιος, ο Ιουστινιανός, ο Σχολάριος, και όλοι οι άλλοι αστέρες του Βυζαντινισμού. Η απόφασις είναι οριστική, πρέπει ο Ελληνισμός να τελειώση και δι’ αυτό θα πληγή δια μίας ομοβροντίας κτυπημάτων. Χονδρικώς υπήρχον τέσσερεις στόχοι:
Πρώτον έπρεπε να εξαφανισθή πλήρως,  βιολογικώς, χρωματοσωμικώς  ο Ελληνισμός και δι’ αυτό ώφειλε, εις πρώτο στάδιο να πεισθή αυτός ο ίδιος ότι δεν υπάρχει συνέχεια με την αρχαιότητα, αλλ’ ότι  είναι μουλλάτος, οπότε εις δεύτερο στάδιο θα εδέχετο εθελουσίως να προβή εις παντοίας επιμιξίας και ούτω να καταστραφή οριστικώς και τελεσιδίκως.
Δεύτερον καθότι η γλώσσα αποτελεί απαραίτητο θεμέλιο των εθνών, ώφειλε να εκλείψη, διό και κατηρτίσθη ένα σχέδιον σταδιακής εξοντώσεώς της:  δημοτική, η γλώσσα που μιλάει ο λαός, συνεχής εισροή ξένων λέξεων, απλοποιήσεις ορθογραφίας, μονοτονικό, ατονικό, εισαγωγή ατόφιων, με τα ξενικά τους στοιχεία, ξένων λέξεων  εις την επιστημονική συγγραφή, και εις τα έντυπα ευρείας κυκλοφορίας. Μετά από αυτά εις δεύτερο στάδιο, εισαγωγή ως αδηρίτου ανάγκης της εμπορικής διακινήσεως, της καθολικής εκμαθήσεως της Αγγλικής γλώσσης, πτυχία γυμνασίου και μεταπτυχιακά εις την Αγγλική, και τέλος καθιέρωσις του Αγγλικού αλφαβήτου και κατασκευή μιας Πίντγκιν Ίνγκλις.
Τρίτον, την κοινωνική και πολιτική εξάρθρωση του Ελληνικού κράτους, την διάλυσι της κοινωνίας, των ηθών, των εθίμων, την δημιουργία της κοσμοπολιτικής μεγαλοπολιτικής παθολογίας, την είσοδο της πολιτικής ασταθείας. Δι’ αυτό τον στόχο ήσαν απαραίτητα η δημιουργία μεγαλουπόλεων και η καταστροφή της συνεκτικής ουσίας του πολιτεύματος. Μετρήσατε παρακαλώ από τότε, πόσες κυβερνήσεις και χούντες,  κινήματα, ένοπλοι σπαραγμοί και αλλαγές πολιτικής φιλοσοφίας, σοσιαλισμοί, φιελευθερισμοί, συντηρητισμοί, κατεταλάνισαν το σώμα του έθνους.
Τέταρτον, δια την ανακοπή της ανοδικής πορείας του Ελληνισμού ώφειλε να καταστραφή το εφαλτήριόν του, το αίσθημα εθνικής αξίας και υπερηφανίας. Ετέθη εις εφαρμογήν σχέδιον διαφημίσεως της εθνικής απαξίας. Ομολογουμένως το σχέδιον αυτό ήτο λίαν φιλόδοξον, διότι πώς είναι δυνατόν να πείσης τον λαό εις τον οποίο η ανθρωπότης οφείλει τα πάντα, τον πολιτισμό, την επιστήμη, την τέχνη, ότι είναι ανάξιος; Οι εμπνευστές αυτού του σχεδίου είδαν όμως ότι ήτο εφικτόν, διότι οι επίσημες θρησκευτικές απόψεις συνεπικούρουν τα μέγιστα καθότι  έδιδον θεμελιώδες πλήγμα εις το αίσθημα εθνικής αξίας, διακηρύττουσαι ότι: οι  Έλληνες δεν εύρον τας πρώτας αρχάς, εύρον μόνον λεπτομέρειες, ο πραγματικός θεός με άλλους συνωμίλησε, εις άλλα όρη ενεφανίσθη και άλλους εξέλεξε ως εκλεκτούς του, εις άλλους υπηγόρευσε τα ιερά του κείμενα, η δε Ελληνική λογοτεχνική παραγωγή μπορεί να ήτο καλαίσθητος αλλά ήτο εκτός του θείου πνεύματος.
Το σχέδιον αυτό επετέθη συστηματικώς κατά κάθε αναφοράς εις την εθνική παράδοσι και εις τους κλασσικούς. Κάθε αναφορά εις αυτούς εχαρακτηρίζετο περιπαικτικώς ως προγονολατρεία, αρχαιοπληξία, καθαρευουσιανισμός, Μιστριωτισμός. Ναι, ελοιδωρήθη ο Γ. Μιστριώτης, ο κορυφαίος των Ελλήνων φιλολόγων, ο εκ των εσχάτων υπερασπιστών της Ελληνικής γλώσσης και παραδόσεως, ο καταλιπών κολοσσιαίο έργο εκδόσεως των κλασσικών.
Ελοιδωρήθη ακόμη η Ελληνική τέχνη, η εικονική  ζωγραφική και γλυπτική και η νεοκλασσική αρχιτεκτονική. Έντονος προπαγάνδα εμπέδωνε εις τον λαό την ιδέα ότι η Ελλάς ήτο ασήμαντος και πτωχή, πράγμα που από πλευράς οικονομικής αναλύσεως είναι όλως διόλου  ψευδές.
Έλεγαν εις όλους τους τόνους ότι η Ελλάς ήτο πτωχή και δι’ αυτό δε διεκδικεί τίποτε, και αυτό ήτο ψευδές διότι και με την οικονομία που είχε τότε δεν ήτο πτωχή, όχι μόνο ο στρατός της αλλά και η οικονομία της τής εποχής ήτο η πρώτη των Βαλκανίων και ολοκλήρου της Ανατολής. Τότε έλεγον ότι μόνον τα πλούσια έθνη διεκδικούν, τώρα λέγουν ότι εμείς είμεθα πλούσιοι, έχουμε ακμαία οικονομία και τέλειο στρατό και δι’ αυτό δεν πρέπει να διεκδικούμε, διότι μόνον οι πτωχοί, οι άνευ στρατού και οικονομικών πόρων, διεκδικούν και δι’ αυτό διεκδικεί η Αλβανία και το κράτος των Σκοπίων. Ποία άραγε εκ των δύο αυτών αντιθέτων απόψεων είναι η ορθή;
Επειδή τα πολεμικά κατορθώματα ενός λαού υπέρ παν άλλο στηρίζουν το αίσθημα της εθνικής αξίας, εστήθησαν με μεγάλη μαεστρία εκπληκτικής τελειότητος παγίδες. Ήλθε ο μεγάλος πόλεμος και τελεσιγραφικώς εδηλώθη εις τους Έλληνας ότι ώφειλον να εξέλθουν εις τον πόλεμο, αλλ’ επειδή είχε μεγαλυτέρα αξία ο προσεταιρισμός της Βουλγαρίας όχι μόνο δεν θα εκέρδιζαν τίποτε αλλά θα έδιδον και την περιοχή της Καβάλας. Τοιουτοτρόπως οδηγήθημεν εις τον εθνοκτόνο διχασμό και κατόπιν με μεγαλυτέρα μαεστρία ερίφθημεν εις την παγίδα της μικρασιατικής εκστρατείας. Αργότερον δια να μην εξέλθωμε νικηταί του δευτέρου μεγάλου πολέμου, εμεθοδεύθη διά μοναδικής πανουργίας να καταστραφή πλήρως η Ελλάς δια μιάς μακροχρονίου και ανελεήτου αλληλοσφαγής.
Η εν λόγω προπαγάνδα διά την κατάπνιξιν του αισθήματος εθνικής αξίας έθεσε έθεσε εις κυκλοφορίαν το περίεργο σύνθημα: «να γίνουμε Ευρωπαίοι». Αυτό ήτο πράγματι περίεργον διότι δεν υπάρχει  πεπαιδευμένος Ευρωπαίος που να μη διαλαλεί το αυταπόδεικτον: ότι οιονδήποτε πολιτισμόν κατέχει η Ευρώπη, κάθε επίδοσίς της εις τας επιστήμας ή εις τας τέχνας, οφείλεται αποκλειστικώς εις τους Έλληνες. Όταν φύγει αυτό δεν μένει τίποτε.
Οι λαοί της Ευρώπης, Αλπινίδες και Νορδικοί, είναι λαοί νεώτεροι διό απολίτιστοι, όταν δε αποβάλλουν τη φλούδα της κλασσικής παιδείας και επιστήμης τι μένει; Εκδηλούται η φυλετική ψυχή των, αυτή που οδήγησε εντός ενός αιώνος εις τρείς βιαιοτάτους και αιματηροτάτους πολέμους όπου την αγριότητά των δια πρώτη φορά εγνώρισε η Υφήλιος. Συγγνώμην δεν είναι έτσι; Δεν ομιλούν όλοι διά τας Γερμανικάς ακρότητας; Διά το ότι κατά το τέλος του πολέμου οι Άγγλοι όλως αναιτίως ισοπέδωσαν χιλιάδες πόλεις αμάχων μεταξύ δε αυτών συγκαταλέγεται η πολυανθρωποτέρα σφαγή του πολέμου, ο βομβαρδισμός της Δρέσδης, όπου οι  νεκροί δεν έχουν καταμετρηθή ακόμη και ο αριθμός τους θεωρείται ότι είναι πολύ άνω των διακοσίων τριάντα χιλιάδων και ο εις το τέλος του πολέμου αναίτιος βομβαρδισμός των συνοικιών του Πειραιώς;  Ας ληφθή εδώ υπ’ όψιν ότι οι Βρετανοί στρατιωτικοί  επέμενον προς την κυβέρνησίν των υποστηρίζοντες ότι μόνον το υποδιπλάσιον της αεροπορίας της απαιτουμένης διά τας καταστροφάς των πόλεων εάν εχρησιμοποιείτο δια καταστροφάς γεφυρών, οδών και στρατιωτικών εργοστασίων ο πόλεμος θα ήτο κατά πολύ βραχύτερος.  [Ωρισμένες φορές σκεπτόμεθα μήπως κάποιοι τελικώς ήθελαν ο πόλεμος αυτός να είναι μακρός, βάρβαρος και εξαντλητικός  δι’ όλους, να επιφέρει την ισοπέδωσιν ολοκλήρου τη Ευρώπης].  Δεν ομιλούν όλοι δια τας Σοβιετικάς ακρότητας; Διά την σφαγή των Πολωνών αξιωματικών, την γενοκτονία των επτά εθνοτήτων την βιαιοτάτη και εν μέσω αισχρουργιών εξώντωσι του πληθυσμού της Σιλεσίας, το πρωτοφανές μένος διά του οποίου εξώντωσαν τους Κοζάκους επειδή ήθελαν να είναι ελεύθεροι  και ουχί υπόδουλοι εις τους Ρώσσους  κ.ο.κ;
Τι είδους Ευρωπαίοι λοιπόν να γίνωμε; Ας έλθωμε όμως και εις την σύγχρονο Ευρώπη. Εκτός από τα ψήγματα του Ελληνικού πνεύματος που κινούν την επιστήμη τι άλλο μένει να μιμηθούμε; Την μοντερνίστικη τέχνη, άκοσμου,  ανεικονικής, μονοθεϊστικής εμπνεύσεως που ήδη καταρρέει εις τα χρηματιστήρια της τέχνης, παρότι την στηρίζουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα και το σύνολο των ΜΜΕ λόγω της αηδίας πλέον των φιλοτέχνων  δι’ αυτήν  και της στροφής των εις τους εικονικούς καλλιτέχνας;  Τι άλλο μένει αλήθεια να μιμηθούμε για να γίνωμε Ευρωπαίοι;  Ναι, η σημερινή Ελλάς καταβάλλει υπερανθρώπους προσπαθείας διά να γίνη Ευρωπαία. Εις την Ευρώπη βασιλεύει το χάος και η κοινωνική διάλυσις των λεγομένων πολυφυλετικών και πολυπολιτισμικών κοινωνιών. Η Ελλάς δεν είχε τοιούτο πρόβλημα  αλλ’ έπρεπε « να γίνουμε Ευρωπαίοι», δι’ αυτό άνοιξε η πύλη εισόδου πολλών χιλιάδων λαθρομεταναστών. Η Ελλάς ήτο χώρα μικρά, δεν είχε μεγαλουπόλεις, αλλ’ έπρεπε να γίνωμε Ευρώπη, δι’ αυτό από τα εννέα εκατομμύρια του πληθυσμού τα πέντε εστοιβάχθησαν εις την Αττική, ώστε να αναπτυχθή η μεγαλοπολιτική παθολογία, μέσα από την οποία ψαρεύουν οι ποικίλες κοσμοπολιτικές προπαγάνδες.
Το σχέδιο αυτό προχώρησε επιτυχώς και προωθήθη εις το σύνολόν  του ή κατά μέρη από μυριάδας λέσχας, συλλόγους και οργανώσεις  «προοδευτικών»  ανθρώπων που ελάχιστοι από αυτούς ήσαν συνειδητοί πράκτορες των αντεθνικών  σχεδίων αλλά η μεγάλη πλειοψηφία απετελείτο από ανθρώπους καλής θελήσεως αλλά ημιμαθείς, ελκομένους από το λαμπερό αλλά ασαφώς περιγραφόμενο ιδεώδες της « προόδου».
Εις την Ελληνική κοινωνία η αίσθησις της φυλής υπήρξε πάντοτε απόλυτος. Αυτή ήτο κληρονομία της Χρυσής Εποχής,  διεφυλάχθη δε εις όλη την κλασσική εποχή, ακόμη και εις τα κοσμοπολιτικά της κέντρα ως αι Αθήναι. Ας ενθυμηθούμε ότι ο Περικλής αν και ουσιαστικώς μονοκράτωρ δεν κατόρθωσε να λάβη την άδειαν δια να νυμφευθεί την Ασπασίαν διότι αυτή ήτο Μιλησία  και αντιθέτως πεισθής ο ίδιος  από τας νουθεσίας των σωφρονεστέρων άλλαξε τον νόμο επί το αυστηρότερον ώστε ενώ πρότερον Αθηναίος πολίτης ήτο αυτός που είχε πατέρα Αθηναίο, πλέον απαιτήτο να έχει και τους δύο γονείς Αθηναίους. Εις το Βυζάντιον η έννοια της φυλής και της πόλεως ανθρωπολογικού τύπου ήλλαξε και αντικατεστάθη από την γεννηθείσα εις την Μέση Ανατολή έννοιαν  του νομικού προσώπου της κοινότητος των ομοδόξων. Αυτό φυσικά επέτρεπε κάθε επιμιξίαν φυλετικού τύπου καθότι μία Βυζαντινή ηδύνατο  να υπανδρευτή έναν Βούλγαρο ή έναν Αράπη εφ’ όσον ήσαν Χριστιανοί ορθόδοξοι, απέτρεπε όμως ρητώς κάθε επιμιξίαν κοινοτικού  τύπου δεν ηδύνατο να υπανδρευτή τον γείτονά της εάν αυτός ήτο μονοφυσίτης.
Παρόλα αυτά ο Ελληνικός λαός διετήρησε κατά τρόπο απόλυτο το ιδεώδες της διαφυλάξεως των χρωματοσωμάτων. Είναι εκπληκτικόν το πώς έως τα μέσα του ενεστώτος αιώνος ουδεμία επιμιξία αναφέρεται δεν υπήρξε ούτε ένα παράδειγμα Έλληνος ή Ελληνίδος που να εμίχθη με τούρκο, Βούλγαρο, Σέρβο, Αράπη, Αγαρηνό και όλο το άλλο Βυζαντινό συνονθύλευμα. Η επιμιξία ήτο κάτι ανήκουστον. Η αρχαία προτροπή του Ησιόδου  («Ε και Η», 700):
«την δε μάλιστα γαμείν, η τις σέθεν εγγύθι ναίει»,
«να νυμφεύεσαι μια κοπέλα από τη γειτονιά σου», που βεβαίως αποτελεί αντιγραφή παραγγέλματος της Χρυσής Εποχής, είχε εισέλθει πλέον εις το φυλετικόν τους ασυνείδητον.
Διατί λέγομεν ότι η προτροπή αυτή ανήκει εις την εξελιγμένη επιστήμη της Χρυσής Εποχής; Διότι μόλις σήμερον η επιστήμη κατορθώνει να αποκρυπτογραφήση την ευγονική αλήθεια την οποία υποκρύπτει. Πρόκειται διά μία μακρά επιστημονική συζήτησι που θα μας οδηγούσε τελείως εκτός του θέματος, ας αναφέρωμε μόνο μερικά στοιχεία. Εις τας ημέρας μας με την συγκέντρωσιν του πληθυσμού εις τας μεγαλουπόλεις, υπήρξαν ευρείες επιμιξίες μεταξύ των τοπικών τύπων της ιδίας εθνότητος αμιγούς ανθρωπολογικώς οπότε ευρέθη ότι ακόμη και αυτή η μίξις εντός της ιδίας φυλής προκαλεί προβλήματα διαπλάσεως ως δυσαρμονία γνάθου και οδοντοστοιχίας. Έγινε επίσης πλέον γνωστό ότι τα γονίδια που επηρεάζουν την ευφυΐα  ευρίσκονται  εις θέσεις των χρωματοσωμάτων όπου ευρίσκονται και τα γονίδια των σωματικών χαρακτηριστικών και ότι ενεργοποιούνται και εμφανίζεται το τμήμα αυτό της ευφυΐας μόνον όταν υπάρχει ομοζυγωτία εις το τμήμα των σωματικών χαρακτηριστικών δηλαδή όταν και τα δύο χρωματοσώματα του ζεύγους χρωματοσωμάτων αναγράφουν δια παράδειγμα το αυτό χρώμα κόμης.
Η επίθεσις κατά του Ελληνισμού  εστιάσθη και επ’ αυτού του σημείου κατά τρόπον αποφασιστικόν. Κατά πρώτον από τα μέσα του παρελθόντος αιώνος οι αστοί επηρεάσθησαν ως ρέποντες εις τον κοσμοπολιτισμόν και άρχισαν μίαν μόδαν λήψεως αλλοδαπών συζύγων.
Μετά τα 1950 η επίθεσις υπήρξε εις όλα τα μέτωπα καθολική σήμερον δε καθημερινώς ομοβροντίαι άρθρων εις σύμπαντα τον ημερήσιο και περιοδικό τύπο διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα χρησιμοποιούντες το υβριστικόν λεξιλόγιον της ξυλίνης γλώσσης. Όποιος ομιλεί δια την Ελλάδα, τους κλασσικούς, τον ελληνοπρεπή τρόπο ζωής, αμέσως στιγματίζεται, όμως όποιος τολμά να ομιλή  δια την Ελληνικήν φυλή και να αμφισβητή το ότι ναι, φιλέλληνες  Βούλγαροι, Ουκρανοί, Ζουλού και Φιλιππινέζοι, ναι βεβαίως,  εμβαπτιζόμενοι εις την μη κατονομαζομένη ή περιγραφομένη Ελληνική παιδεία, (προφανώς αυτή του Αγγλικού απολυτηρίου) δύνανται επαξίως να αντιπροσωπεύσουν το μέλλον του Ελληνισμού, όποιος λοιπόν τολμά να το αμφισβητή,  δέχεται τα ολόπλευρα πυρά του συστήματος, εξοντώνεται κοινωνικώς. Όποιος τολμά να το αμφισβητή θίγει το σχέδιον εις το καίριον σημείον του εις την διαπίστωσί του ότι  επιτέλους δεν αρκούν τα αστυνομικά μέτρα τύπου Ιουστινιανού, δεν αρκούν τα έμμεσα κτυπήματα τύπου Μικρασιατικής καταστροφής, αλλά χρειάζεται πλήγμα οριστικόν κατά του Ελληνισμού εις το μόνον σημείον από όπου ουδέποτε θα δυνηθή να ανανήψη. Χρειάζεται καταστροφή των Ελληνικών χρωματοσωμάτων. Χρειάζεται αυτό που δεν κατέστη δυνατόν να επιτευχθή έως σήμερον. Ιδού διατί η καθημερινή και επίμονος  προπαγάνδα όλων των ΜΜΕ διά το πόσο ωραίο και σωστό είναι να νυμφεύεται κάποιος αλλοεθνή. Προσοχή αυτή η προπαγάνδα αρχίζει να κάμπτη την αντίστασι των κατοίκων της βορείου  Ελλάδος.
Παναγιώτης Μαρίνης

1 σχόλιο:

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες