Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

ΤΟ ΑΥΓΟ

(σε κάποιο δρόμο, δύο ρακένδυτοι τύποι, ο Σόλων και ο Λουκάς,  βαδίζουν και συζητούν)
Σόλων: Πού πας Λουκά;
Λουκάς: Στο πεζούλι, να καθίσω.
Σόλων: Πρώτα πρέπει να σκεφθούμε.
Λουκάς: Καθισμένοι Σόλων, δεν μπορούμε να σκεφθούμε;
Σόλων: Το θέμα επείγει, Λουκά. Πάψε!
Λουκάς: Όταν κάτσουμε δηλαδή θα πάψει να επείγει; Κουράστηκα.
Σόλων: Γι’ αυτό επείγει.
Λουκάς: Περπατάμε έξι ώρες τουλάχιστον…
Σόλων: Τι το θελες το σακίδιο, μου λες; ό,τι σκουπίδι βλέπεις στο δρόμο θα το παίρνεις μαζί σου;
Λουκάς: Σόλων, άσε το σακίδιο, καταρρέω σου λέω. Να κάτσω;
Σόλων: Πρέπει πρώτα να σκεφθούμε, σου είπα.
Λουκάς: Και μετά να καταρρεύσω;
Σόλων: Μετά. Πρέπει πρώτα ν’ αντιμετωπίσουμε το μέλλον.
Λουκάς: Το μέλλον;
Σόλων: Το μέλλον.
Λουκάς: Για στάσου, θα έχουμε και μέλλον;
Σόλων: Διάβασε!
         (Βγάζει εφημερίδα. Την παίρνει ο Λουκάς)
Λουκάς: Τι λέει Σόλων;
Σόλων: Φέρ’ τη!(Παίρνει την εφημερίδα). Ξέρεις τι λέει εδώ;
Λουκάς:  Τι λέει;
Σόλων: Η ζωή παρατείνεται
Λουκάς: Παρατείνεται; Ποιο;
Σόλων: Η ζωή.
Λουκάς: Δηλαδή έτσι εν γένει η ζωή;
Σόλων: Εν γένει
Λουκάς: Κι’ εμείς Σόλων; Παρατεινόμεθα κι εμείς;
Σόλων: Εξαρτάται από το πού θα μας κατατάξει κανείς. Αν θεωρηθούμε ότι ανήκουμε στο ανθρώπινο γένος… και εμείς…
Λουκάς: Δηλαδή;  καν ’το  μου πιο λιανά να καταλάβω.
Σόλων: Κοίταξε, οι άνθρωποι συνήθως μέχρι τώρα πέθαιναν κάπου στα εβδομήντα. Συνεπώς τώρα θα πεθαίνουν κάπου στα εκατό.
Λουκάς: Στα εκατό; Θα πεθάνουμε δηλαδή στα εκατό και εμείς;
Σόλων: Κανονικώς εχόντων στα εκατό.
Λουκάς: Μη μου κόβεις τη χολή, όλων. Ακόμη άλλα πενήντα χρόνια ζωής;
Σόλων: Τουλάχιστον!...
Λουκάς: Αδύνατον, Σόλων… Ποιος το είπε;
Σόλων: Δυνατόν, σου λέω!... Το γράφει. Και ερωτώ, τι θα κάνουμε μέχρι τότε, Λουκά;
Λουκάς: Σόλων, σε παρακαλώ, μη με τρομάζεις, μη μου λες τέτοια…
Σόλων: Εγώ σε τρομάζω; Γι’ αυτό σου είπα να σκεφθούμε.
Λουκάς: Εγώ, Σόλων, κάνω υπομονή το πολύ  άλλα δέκα χρόνια… το πολύ. Αλλά πενήντα; Ποτέ. Δεν αντέχω. Παραιτούμαι.
Σόλων: Παραιτείσαι; Από τι;
Λουκάς: Όχι, δεν παραιτούμαι, διαμαρτύρομαι. Με ποιο δικαίωμα μου παρατείνουν τη ζωή; Με ρώτησαν; Θέλω;
Σόλων: Θέλεις δεν θέλεις, αυτοί την παρατείνουν. Γεγονός.
Λουκάς: Κι εμείς;
Σόλων: Τι κι εμείς;
Λουκάς: Εγώ, στ’ είπα, η επιστήμη θα μας πάρει στο λαιμό της.
Σόλων: Ναι μωρό μου; Γι αυτό κάνεις σαν τρελός μόλις βλέπεις πολυθρόνες με αφρολέξ;
Λουκάς: Άνετες.
Σόλων: Ναι, αλλά η επιστήμη το βρήκε το αφρολέξ.
Λουκάς: Κάποιο λάθος υπάρχει, Σόλων. .. Ανάμεσα σε μένα και την επιστήμη, κάποιο λάθος. Πάντως για να είμαι ειλικρινής, το αφρολέξ μου αρέσει… Καλά, για στάσου… Αντέχεις τόσα χρόνια εσύ; Πενήντα χρόνια;
Σόλων: Αυτό σου λέω. Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση. Το θέμα είναι απλό. Κοίταξε αν όντως έχουμε ακόμα πενήντα χρόνια ζωής, τότε έχουμε και τεράστια περιθώρια.
Λουκάς: Τεράστια; Τι τεράστια;
Σόλων: Περιθώρια. Σε πενήντα χρόνια μπορούμε να γίνουμε τα πάντα.
Λουκάς: Τα πάντα; Εμείς;
Σόλων: Τα πάντα σου λέω. Εμείς. Τα πάντα. Όλη τη νύχτα το σκεπτόμουν.
Λουκάς: Και πού κατέληξες;
Σόλων: Σου είπα, Το σκέπτομαι.
Λουκάς: Για στάσου. Να τα πάρουμε ένα –ένα.
Σόλων: Μέτρα. Τι θέλεις να γίνεις;
Λουκάς: περιπτεράδες μπορούμε;
Σόλων: Περιπτεράδες, αρχιπεριπτεράδες. Μπορούμε.
Λουκάς: Να πουλάμε σουβλάκια;
Σόλων: Και σουβλάκια...Και ζωγράφοι, και σταρ.
Λουκάς: Σταρ;
Σόλων: Και σταρ. Όλα, σου λέω. Τα πάντα.
Λουκάς: Άλλο; Άλλο; Χρυσοχόοι μπορούμε; Να πουλάμε τον μπρούτζο για χρυσό;
Σόλων: Σου είπα τα πάντα.
Λουκάς: Πυροσβέστες; Μ’ αρέσει εκείνο το κράνος, οι σωλήνες, η φωτιά που τη σβήνουν…
Σόλων: Βεβαιότατα.
Λουκάς: Και σταρ λες, ε;
Σόλων: Μπορεί ν’ ανακαλύψουμε κι εμείς κάποια βόμβα.
Λουκάς: Του σεξ;
Σόλων: όχι, αληθινή βόμβα.
Λουκάς: Ο Ωνάσης, δηλαδή, τι ήταν; Φτωχός δεν ήταν; ε, Σόλων;
Σόλων: Ο Νιάρχος;  Ο Φορντ; Όλοι τους φτωχοί.
Λουκάς: Δηλαδή και εφευρέτες μπορούμε;
Σόλων: Ο Αϊνστάιν τι ήτανε;
Λουκάς: Πρέπει όμως να βρούμε κάτι πολύ σπουδαίο. Να ψάξουμε.
Σόλων: Ξέρεις τι είναι να μας μένουν ακόμα πενήντα χρόνια ζωής; Το συλλαμβάνεις;
Λουκάς: Δε μου λες, την πενικιλίνη τη βρήκαν;
Σόλων: Τη βρήκαν! Άλλο που να μην το βρήκαν Λουκά! Άλλο!...
Λουκάς: Τι; Το ραδιόφωνο το βρήκαν. Το τηλέφωνο το βρήκαν… Μήπως άφησαν και τίποτα που να μην το βρήκαν;
Σόλων: Πρόλαβαν άλλοι… Μην αποθαρρύνεσαι όμως.

(παύση)
Λουκάς: Όχι, αδύνατον. Δεν γίνεται Σόλων.
Σόλων: Γιατί; Τι σκέφτηκες πάλι;
Λουκάς: Θα μας τη σκάσουν! Μόλις φθάσουμε στα εκατό… πάλι θα δεις που θα την παρατείνουν άλλα εκατό…
Σόλων: Τι λες ανόητε!
Λουκάς: Κι ύστερα… Μας δίνουν πενήντα χρόνια! Έτσι;  Λοιπόν  θα τα  φάμε μέχρι να γίνουμε κάτι. Και μετά; Ποιος θα τ’ απολαύσει; Πότε Σόλων;
Σόλων: Πότε;
Λουκάς: Μάλιστα, πότε; Όταν θα είμαστε με τις πατερίτσες γέροι διακοσίων ετών;
(παύση. Ο Σόλων δεν ξέρει τι να απαντήσει. Κάνει νευρικές βόλτες)
Σόλων:  Άκου να σου πω Λουκά… Πρέπει πάση θυσία να εκμεταλλευτούμε τα περιθώρια. Μπορεί να υπάρχει ακόμα μια άλλη Αμερική. Θα γίνουμε Κολόμβοι και θα πάμε να τη βρούμε.
Λουκάς: Όχι ταξίδια. Με πιάνει η θάλασσα, Σόλων! Αστροναύτες, ναι! Αλλά θαλασσόλυκοι, όχι, ποτέ!
Σόλων: Κι όμως κάτι πρέπει να γίνουμε.
Λουκάς: Ούτε δάσκαλοι Σόλων. Κι αυτό δε μ’ αρέσει.
Σόλων: Ορίστε, διάλεξε πρώτος. Τι θέλεις; Τι θέλεις να γίνεις;
Λουκάς: Κάτι που να μας πάει…
Σόλων: Τι θέλεις; Κλητήρας; Υπάλληλος;
Λουκάς: Αυτό θέλει πολλή σκέψη. Δε μπορεί έτσι στα όρθια να πάρουμε τόσο σοβαρές αποφάσεις… Σιγά σιγά, περιθώρια έχουμε. Θα δούμε.
Σόλων: Δεν έχουμε.
Λουκάς: Πριν είπες έχουμε Σόλων.
Σόλων: Ορίστε, γιατί δε γίνεσαι…;
Λουκάς: Τι να γίνω;
Σόλων : Τι;  Σιγά, ψάξε, θα το βρούμε.
( Ο Λουκάς αρχίζει να ψάχνει τις τσέπες του. Τον κοιτάζει ο Σόλων, πάει κοντά του).
Σόλων:  Τι κάνεις;
Λουκάς: Ψάχνω Σόλων. Ψάξε δεν είπες;
Σόλων: Στις τσέπες ψάξε σου είπα;  Στο νιονιό σου, εκεί, εκεί…
(κάθονται στο παγκάκι και σκέφτονται, ψάχνουν).
Λουκάς: Είδες λοιπόν Σόλων!  Η ζωή δεν είναι και τόσο παίξε γέλασε. Είδες ξαφνικά δυσκολίες που σου έχει!
Σόλων: Έχεις αδύνατη θέληση, αδύνατο χαρακτήρα, γι’ αυτό το λες.
Λουκάς: Μπορεί.
Σόλων:  Και είσαι και τεμπέλης.
Λουκάς: Σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις τα πάντα και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Καλά Σόλων, και πώς θ’ αρχίσουμε; Πες ότι θέλω να γίνω φιστικάς.  Με τι κεφάλαιο; Πώς;
Σόλων: Είσαι αγράμματος. Το παν θέλει οργάνωση. Πρώτα θα βρούμε το τι, και μετά σε άλλη σύσκεψη, βρίσκουμε το πώς… Το τι τώρα μας λείπει…
Λουκάς: Καλά, όλοι αυτοί… Ο λούστρος , ας πούμε αποφάσισε να γίνει λούστρος και έγινε;
Σόλων: Ίσως.
Λουκάς: Ένας δικαστής… Έτσι του μπήκε; Ένας αρχιστράτηγος, ένας υπουργός; Έτσι στα καλά καθούμενα τους ήρθε κι έγιναν;
Σόλων: Κάπως έτσι. Τους ήρθε κι έγιναν.
Λουκάς: Καλά, και ο λούστρος ήταν κορόιδο δηλαδή; Γιατί δε διάλεξε να πάει, ας πούμε, στη λεγεώνα των ξένων κι έγινε λούστρος;
Σόλων: Τι σου λέω μωρό μου; Αυτό πρέπει να βρούμε… Διότι αν τώρα αποφασίσουμε λάθος… πάει, θα είναι λάθος όλο κατόπιν.
Λουκάς: Το βλέπω πάρα πολύ δύσκολο, Σόλων.
Σόλων: Άσε, το αναλαμβάνω εγώ…
Λουκάς: Ωραία θα ήταν Σόλων… Ξέρεις τι θα ήταν ωραία;
Σόλων: Τι;
Λουκάς: Να ήμαστε φίδια…
Σόλων: Φίδια; Τι φίδια;
Λουκάς: Φίδια. Κανονικά φίδια. Εκατό τα εκατό φίδια… Οκτώ μήνες ξάπλα. Κανονικότατη ξάπλα… ύπνο… Να τρελαθούμε στον ύπνο.
Σόλων: Εννοείς τη χειμερία νάρκη τους;
Λουκάς: Πώς; Αυτό, ναι, χειμερία… Οκτώ μήνες, λοιπόν, ξάπλα, χειμερία, και τέσσερις… τους άλλους τέσσερις θα παραθερίζουμε στα πάρκα…
Σόλων: Εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράλογο βέβαια, αλλά δεν το απορρίπτω εντελώς, έχει τη λογική του.
Λουκάς: Ούτε νοίκι, ούτε ρούχα, ούτε… κατάλαβες;
Σόλων: Καφέ;
Λουκάς: Τι καφέ;
Σόλων: Οκτώ μήνες χωρίς καφέ; Αδύνατον.
Λουκάς: Τι σου λέω; Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Στο ‘πα.
Σόλων: Είναι, βλέπεις, αυτές οι καταραμένες συνήθειες των ανθρώπων. Τον καφέ τους, το ουίσκι τους…
Λουκάς: Να δεις Σόλων που μια μέρα των ημερών θα μας κολλήσει και μας. Τώρα μας κόλλησε ο καφές, αύριο πού ξέρεις;
Σόλων: Ουίσκι; Αδύνατον! Ούζο, μόνον ούζο…
Λουκάς: Τι το ‘θελες τώρα το ούζο; Πού το θυμήθηκες;
Σόλων: Δεν ξέρω, κάτι μου μύρισε Λουκά…
Λουκάς: Τι; Ούζο;
Σόλων: Και χταπόδι και ούζο…
(μυρίζουν).
Λουκάς: Πού;  Από κει; Από κει;
Σόλων: Όχι, από δω…(του γυρίζει κωμικά το κεφάλι).
Λουκάς: Η μύτη μου, η καταραμένη μου η μύτη… Πάντα κρυωμένη. Να ‘πιανα τη μυρωδιά τους τουλάχιστον! Ωραία μυρίζει Σόλων; Ωραία;
Σόλων: Ωραία, Πολύ ωραία…
Λουκάς: Δεν το μυρίζω το ούζο σου όμως. Κοροϊδεύεις;
Σόλων: Πάψε! (μυρίζει) Μη μου το χαλάς.
Λουκάς: Μα, Σόλων…
Σόλων: Πάψε, φλύαρε… Λες, λες… Τι λες; Όλο λες. Βαρέθηκα.
Λουκάς: Εμένα;
Σόλων: Εσένα. Πάψε. Αφού μυρίζω. Τι με διακόπτεις;
Λουκάς: Εγώ;
Σόλων: Εσύ. Θα σ’ τα διηγηθώ ένα ένα μετά. Άσε με τώρα. Μπα (μυρίζει). Ορίστε έφυγε, χάθηκε, πάει.
(μυρίζουν)
Λουκάς: Πάει;
Σόλων: Πάει.
Λουκάς: Τι μύριζε; χταπόδι αληθινό, φρέσκο;
Σόλων: Κατεψυγμένο. Σε νοιάζει;
Λουκάς: Απατεώνες.
Σόλων: Στάσου, ξανάρχεται. Κεφτέδες τώρα.
Λουκάς: Κεφτέδες Σόλων; Είσαι βέβαιος; Κεφτέδες;
Σόλων: Κεφτέδες.
Λουκάς: Μη μου το λες. Τρελάθηκα. Πεθαίνω.
Σόλων: Και τσίρους.
Λουκάς: Μυρίζει τώρα και τσίρους Σόλων; Τσίρους;
Σόλων: Τσίρους ψητούς. Τσίρους. Τσίρους. Σου λέω αληθινούς τσίρους.
Λουκάς: Φτάνει δεν αντέχεται άλλο.
Σόλων: Και ψητό.
Λουκάς: Στα κάρβουνα;
Σόλων: Στα κάρβουνα.
Λουκάς: Θ’ αυτοκτονήσω Σόλων. Τόση ευτυχία δεν τη μπορώ. Δεν την αντέχω. όχι τόση ευτυχία. Θεέ μου, και κεφτέδες και τσίρους και χταπόδι…
Σόλων: Λουκά.
Λουκάς: Σόλων.
Σόλων: Τώρα σαγανάκι τυρί. Μου μοσχοβολάει σαγανάκι τυρί και κεφτέδες και ούζο. Κατάλαβες;
Λουκάς: Όχι, σε πνίγω, ούτε λέξη.  Αυτοκτονώ, πέφτω, σε πνίγω. (Ανεβαίνει στον τοίχο).
Σόλων: Πού πέφτεις Λουκά;
Λουκάς: Στη θάλασσα πέφτω…
Σόλων: Ποια θάλασσα; Οικόπεδο είναι.
Λουκάς: Πού; Τότε πού; Είναι αδύνατον να υπάρχει τόση ευτυχία μαζί. Πού ν’ αυτοκτονήσω, πού; Λέγε!
Σόλων: Περίμενε έχουμε κι άλλα.
Λουκάς: Όχι άλλα, Σόλων, όχι…
Σόλων: Σκάσε!
Λουκάς: Σόλων δε μπορεί με τόση μυρωδιά και να ‘ναι κατεψυγμένο το χταπόδι τους. Λάθος   έκανες,  Σόλων.
Σόλων: Πάψε!
Λουκάς: Τι;
Σόλων: Κοτόπουλο.
Λουκάς: Όχι.
Σόλων: Ναι.
Λουκάς: Αυτό πια όχι. Ποτέ.
Σόλων: Πάει, τετέλεσται, θα μπούμε.
Λουκάς: Πού; Πού;
Σόλων: Στο σύστημα, δεν ξέρω, αλλά κάπου πρέπει να μπούμε. Χαρά και εργασία, και ωράριον, αλλά κάπου να μπούμε, τελείωσε.
Λουκάς: Ναι, αλλά πού;
Σόλων: Στο σύστημα σου είπα.
Λουκάς: Τι είναι αυτό; Ουζάδικο;
Σόλων: Το σύστημα; Όχι.  Αυγό.
Λουκάς: Αυγό;
Σόλων: Αυγό, ναι, αυγό. Όταν μπεις εκεί μέσα, πάει τα ‘χεις όλα.
Λουκάς: Και… Όλα, όλα; Στο αυγό;
Σόλων: Όλα, όλα. Με ζάλισες.
Λουκάς:  Και υπάρχει τέτοιο αυγό. Προφανώς άλλο εννοείς και άλλο λες.
Σόλων: Εννοώ αυτό που λέω και λέω αυτό που εννοώ. Σκάσε.
Λουκάς:  Καλά, θα μας χωράει;
Σόλων: Μέχρι να μπεις είναι…
Λουκάς: Και γυναίκες; Θα ‘χει;
Σόλων: Δύο στον καθένα. Τουλάχιστον. Η εκκίνησις.
Λουκάς: Αυγό τόσο μεγάλο; Κατάλαβα.
Σόλων: Μπα;
Λουκάς: Ξέρω, ξέρω…
Σόλων: Να γίνουμε μόνο λίγο πιο κύριοι, λίγο πιο κοινωνικοί. Να μην παίρνεις κατάκαρδα τίποτα. Κατάλαβες;
Λουκάς: Τακτικόν ωράριον… α, αυτό το είπες. Επισκέψεις, χρόνια πολλά, τι κάνετε  πώς είσθε…  Κατάλαβα…
Σόλων: Εν γένει να δείχνεις τον πρέποντα σεβασμόν.
Λουκάς :Ξέρω, ξεσκονίσματα, προηγείσθε, μα τι λέτε, ο καιρός, βεβαίως, μάλιστα, ναι, έχετε δίκιο, δικαιότατον δίκιο.
Σόλων: Με λίγα λόγια δεν πρέπει να σε πάρουν για κατωτέρας υποστάθμης. Για ύποπτο.
Λουκάς: Να είσαι καθώς πρέπει. Κατάλαβα.
Σόλων: Ναι.
Λουκάς: Όχι.
 Σόλων: Τι όχι;
Λουκάς: Δε μπαίνω στο αυγό, δε μπαίνω, ποτέ… σ’ το χαρίζω. Σκάω… Σόλων…
Σόλων: Θα ‘χει αιρ κοντίσιον. Επιπλέον.
Λουκάς: Θέλω να βλέπω.
Σόλων: Θα ‘χουν τηλεόραση. Επιπλέον. Μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια.
Λουκάς: Ουρανό, δέντρα;
Σόλων: Θα ‘χουν.
Λουκάς: Ψεύτικα;
Σόλων: Αληθινά, ψεύτικα, δεν ξέρω. Τι σημασία έχει άλλωστε; Αλλά θα ‘χουν, θα ‘χουν, απ’ όλα θα ‘χουν.
Λουκάς: Θα χωράμε στ’ αυγό κι οι δύο;  Τουλάχιστον;
Σόλων: Οι δύο;  Όχι, ο καθένας θα ‘χει το δικό του αυγό. Αλίμονο. Και πάψε να σκέπτεσαι ως υποανάπτυκτος.
Λουκάς: Μόνος δηλαδή; Όχι Σόλων, μόνος, όχι (τον αγκαλιάζει). Όχι μόνος Σόλων. Δεν γίνεται μόνος, όχι, όχι, δεν αντέχεται η ζωή μόνος… σε παρακαλώ, όχι Σόλων.
Σόλων: θες να μην μπούμε; Αυτό προτείνεις;
Λουκάς: Να μην μπούμε.
Σόλων: Να μείνουμε έξω;
Λουκάς: Έξω.
Σόλων: Ναι, αλλά ξέρε το, εσύ είσαι ο καλοπερασάκιας, εσύ θες πολυθρόνες με αφρολέξ. Οι πολυτέλειες έξω από τ’ αυγό τερματίζουν.
Λουκάς: Όχι, Σόλων, σου ορκίζομαι, θα είμαι ολιγαρκής, αλλά έξω.
Σόλων: Έστω, καλά, έξω… όσο ελπίζουμε, όσο αντέξουμε, όσο μπορούμε… Θα το θυμάσαι, μου το υπόσχεσαι;
Λουκάς: Θα το θυμάμαι, σου το υπόσχομαι.

Κώστας Μουρσελάς



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες