Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Τα λοίσθια

Όλα μπροστά σου μαύρα, η κάθε μέρα
πιο μαύρη από τη νύχτα. Η φωτοσφαίρα
σβημένη χρόνια πίσου απ’ τα βουνά.
Κι αν κάποτες τα μάτια σου γυρνάνε
πίσου, διπλά πονάς, ‘τι βλέπεις να ‘ναι
πιο μαύρ’ απ’ τα παλιά, τα τωρινά!

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
Αφήστε με λιγάκι, άσωτοι πόνοι,
να πάω ως το τραπέζι, ως το μπαλκόνι.
Στο τραπέζι, να γράψω την κατάρα μου,
στο μπαλκόνι να φτύσω από ψηλά
τωρινά, περασμένα, και μελλούμενα.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
Γλιτώστε με, δαιμόνιοι και τελώνια,
όχι από στρατηγούς (σαράντα χρόνια)
ουδ’ από γηρατειά και θάνατό μου
κι ούτ’ από ξένους – απ’ τον εαυτό μου.
Ολοζωίς με πλάνευε η ψυχή
πως έχουμε πατρίδα κι οι φτωχοί,
κι οι άλλοι μ’ όψη και κακία θερίου
είναι όλοι «κατ’ εικόνα του Κυρίου».
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
η νύχτα μου
Να την, έρχεται, φίδι μουλωχτό,
αδερφή του θανάτου, ουράνιο σκότος!
Πού να ξεφύγω; Από παντού μ’ αρπάχνει
το σιδερένιο σφιχταγγάλιασμά της.
Πάρε με πια! Δεν έχουν τελειωμό
Τα βάσανά σας, άνθρωποι καλοί –
καλοί στους αλλουνούς, κακοί στον εαυτό σας!
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
Τρεις θάνατοι
Ζηλεύω σου το θάρρος, Καρυωτάκη,
να σμπαραλιάσεις την τρανή καρδιά,
και την κακοτυχιά σου Ολύμπιε Τάκη,
να σε πάρουν τα κύματα βαθιά.
Μα πάει γελώντας ο Χάρος στα εκατό μου,
σιχάθηκα τον άχαρο εμαυτό μου.
Σπλαχνίσουμε καταραμένε Χάρε,
κι αν όχι εμέ, τη θύμησή μου πάρε.
Όσο τα περασμένα ανακαλώ,
τόσο δε βρίσκω τίποτα καλό.
Πόνοι, αρρώστιες, με κάναν μοιρασιά,
μα θα πάω μοναχά από σιχασιά.

Κώστας Βάρναλης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες