Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Σπουδή θανάτου

Απ’ την πολλή μελέτη του υπάρχειν
στο τέλος λησμονούμε να υπάρξουμε.

Το ότι μας ονόμασαν στη βάφτιση
το είδαμε ως αντίδοτο στη ματαιότητα
και είδος ελιξίριου για τα νιάτα.
Το όνομα νομίσαμε πως θα δυσκόλευε
το έργο της ανάλγητης φθοράς.
Α, η ωραία φιλολογική αντίληψη
πως ό,τι ονομάζεται αργεί να σβήσει!..

Ώσπου μια μέρα απ’ τις συνηθισμένες
η έντιμη διάψευση μας απιθώνει
στης εκκλησιάς το κέντρο πεθαμένους,
ενώ ολολύζουν πάνω μας τα στιχηρά
νεκρώσιμης ακολουθίας εμπνευσμένης
από τους τρόμους του Εκκλησιαστή,
το κράτος που εκθειάζουν του θανάτου.

Μα ο πεθαμένος, ευτυχής στην άγνοιά του,
το ρόλο που του εδόθη τον εξάντλησε
και στο σανίδι της ζωής πια δε θ’ ανέβει
να παίξει κάτι νέο από το αίμα του.
Τα πάντα πια γι’ αυτόν, σκιά και τέφρα.

Όμως, ωραία η τελετή με τα εξαπτέρυγα
τους μπρούτζινους σταυρούς, τα θυμιάματα,
τα βελουδένια άμφια των ιερέων
και το διακηρυσσόμενο σ’ όλους τους ήχους
παρήγορο παράδειγμα του Αναστάντος.

Κι ενώ, βεβαίως, «πάντα ματαιότης»,
εμείς χαιρόμαστε που ο Ταξιάρχης
άλλον προς ώρας διάλεξε να καπακώσει,
κι ωσάν τον ματωμένο Καλιγούλα
εν μέσω των σφαγέων του, φωνάζουμε
εντός μας κι έξω μας: «υπάρχω ακόμα!»
χωρίς ν’ αναρωτιόμαστε για πόσο.

Κάποιοι μας, μουντζοκλαίνε το νεκρό
ενώ άλλοι, πιο μαστόροι στην υποκρισία,
του θυμώνουν τάχα, που «μας άφησε»
χωρίς την έγκρισή μας – κι όλοι αντάμα
καλά κρατούμε το τριμμένο μυστικό:

Εδώ τελειώνει το παιγνίδι με το Χώμα.
Εδώ τελειώνει το ταξίδι για τον Ουρανό.

Θανάσης Παπαθανασόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες