Σάββατο, 2 Απριλίου 2011

Λα­σκα­ρί­να Μπουμ­που­λί­να


Η Λα­σκα­ρί­να Μπουμ­που­λί­να { 11 Μα­ΐ­ου 1771 - 22 Μα­ΐ­ου 1825 } ή­ταν Ελ­λη­νί­δα η­ρω­ί­δα της Ελ­λη­νι­κής Ε­πα­νά­στα­σης του 1821.

Νε­α­νι­κά χρό­νι­α
Με κα­τα­γω­γή α­πό την Ύ­δρα, η Λα­σκα­ρί­να Μπουμ­που­λί­να, ό­πως ή­ταν το ό­νο­μά της, γεν­νή­θη­κε στις φυ­λα­κές της Κων­σταν­τι­νού­πο­λης στις 11 Μα­ΐ­ου 1771, ό­ταν η μη­τέ­ρα της, Πα­ρα­σκευ­ώ, ε­πι­σκέ­φθη­κε τον σύ­ζυ­γό της και πα­τέ­ρα της Λα­σκα­ρί­νας, Σταυ­ρι­α­νό Πι­νότ­ση, ο ο­ποί­ος ή­ταν ε­τοι­μο­θά­να­τος και εί­χε φυ­λα­κι­στεί ε­κεί α­πό τους Τούρ­κους ε­πει­δή εί­χε συμ­με­τά­σχει στην ε­πα­νά­στα­ση της Πε­λο­πον­νή­σου το 1769-1770, τα γνω­στά Ορ­λω­φι­κά. Με­τά τον θά­να­το του πα­τέ­ρα της, ε­πέ­στρε­ψε μα­ζί με την χή­ρα μη­τέ­ρα της στην Ύ­δρα ό­που έ­ζη­σαν γι­α τέσ­σε­ρα χρό­νι­α. Ύ­στε­ρα με­τα­κό­μι­σαν στις Σπέτ­σες, ό­ταν η μη­τέ­ρα της παν­τρεύ­τη­κε τον κα­πε­τά­νι­ο Δη­μή­τρι­ο Λα­ζά­ρου-Ορ­λώφ, α­πό τις Σπέτ­σες.
Α­πό την παι­δι­κή της η­λι­κί­α η Λα­σκα­ρί­να εί­χε πά­θος με την θά­λασ­σα και με τις ι­στο­ρί­ες ναυ­τι­κών, κα­θώς και με τον Θού­ρι­ο του Ρή­γα Φε­ραί­ου γι­α την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση του Ελ­λη­νι­κού έ­θνους που ή­ταν υ­πό τουρ­κι­κό ζυ­γό γι­α 400 πε­ρί­που χρό­νι­α. Ή­ταν με­λα­χρι­νή, με α­τί­θα­σο χα­ρα­κτή­ρα και αρ­χον­τι­κό α­νά­στη­μα, θάρ­ρος και α­πο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, αρ­χη­γός α­νά­με­σα στα ο­κτώ ε­τε­ρο­θα­λή α­δέρ­φι­α της.
Παν­τρεύ­τη­κε γι­α πρώ­τη φο­ρά το 1788 ό­ταν ή­ταν 17 χρο­νών, τον Δη­μή­τρι­ο Γι­άν­νου­ζα { σκο­τώ­θη­κε το 1797 }, με τον ο­ποί­ο α­πέ­κτη­σε τρί­α παι­δι­ά. Ο δεύ­τε­ρος σύ­ζυ­γός της ή­ταν ο Δη­μή­τρι­ος Μπούμ­που­λης, τον ο­ποί­ο παν­τρεύ­τη­κε σε η­λι­κί­α 30 ε­τών το 1801 και α­πό τον ο­ποί­ο πή­ρε και το ό­νο­μα και έ­γι­νε γνω­στή ως « Μπουμ­που­λί­να ». Ό­μως και οι δύ­ο σύ­ζυ­γοι της, Σπετ­σι­ώ­τες κα­πε­τα­ναί­οι, σκο­τώ­θη­καν σε ναυ­μα­χί­ες ε­ναν­τί­ον πει­ρα­τών που έ­κα­ναν λη­στρι­κές ε­πι­δρο­μές στα πα­ρά­λι­α της Ελ­λά­δας. Ει­δι­κά ο Μπούμ­που­λης σκο­τώ­θη­κε το 1811 α­πό βό­λι στο μέ­τω­πο, σε έ­να α­πό τα η­ρω­ι­κό­τε­ρα θα­λάσ­σι­α κα­τορ­θώ­μα­τα, κα­τα­τρο­πώ­νον­τας δύ­ο Αλ­γε­ρι­νά πει­ρα­τι­κά πλοί­α.

Προ­ε­πα­να­στα­τι­κά χρό­νι­α
Το 1811, ό­ταν πέ­θα­νε ο δεύ­τε­ρος σύ­ζυ­γός της, η Μπουμ­που­λί­να ή­ταν 40 ε­τών πι­α, χή­ρε­ψε γι­α δεύ­τε­ρη φο­ρά, εί­χε ε­πτά παι­δι­ά και τε­ρά­στι­α πε­ρι­ου­σί­α την ο­ποί­α εί­χε κλη­ρο­νο­μή­σει α­πό τους συ­ζύ­γους της, έ­χον­τας υ­πό την κα­το­χή της πλοί­α, γη και χρή­μα­τα { τα με­τρη­τά που εί­χε κλη­ρο­νο­μή­σει α­πό τον Μπούμ­που­λη ή­ταν πά­νω α­πό 300.000 τά­λα­ρα }. Κα­τά­φε­ρε να αυ­ξή­σει την πε­ρι­ου­σί­α της με σω­στή δι­α­χεί­ρι­ση και εμ­πο­ρι­κές δρα­στη­ρι­ό­τη­τες. Αρ­χι­κά έ­γι­νε συ­νέ­ται­ρος σε αρ­κε­τά πλοί­α ε­νώ αρ­γό­τε­ρα κα­τα­σκεύ­α­σε τρί­α δι­κά της, το έ­να α­πό τα ο­ποί­α με το ό­νο­μα Α­γα­μέ­μνων έ­γι­νε πα­σί­γνω­στο και ή­ταν το πρώ­το και με­γα­λύ­τε­ρο Ελ­λη­νι­κό πο­λε­μι­κό πλοί­ο κα­τά τη δι­άρ­κει­α της Ελ­λη­νι­κής Ε­πα­νά­στα­σης του 1821, μή­κους 48 πή­χε­ων και έ­χον­τας 18 κα­νό­νι­α, η ναυ­πή­γη­ση του ο­ποί­ου κό­στι­σε 75.000 τά­λα­ρα. Το ό­νο­μα αυ­τό το έ­δω­σε στη ναυ­αρ­χί­δα της α­πό τον Ο­μη­ρι­κό βα­σι­λι­ά των Μυ­κη­νών, Α­γα­μέ­μνο­να, που ο­δή­γη­σε τους Έλ­λη­νες στον Τρω­ι­κό πό­λε­μο. Αυ­τό δεί­χνει πό­σο τι­μού­σε η Μπουμ­που­λί­να την Ελ­λη­νι­κή ι­στο­ρι­κή της κλη­ρο­νο­μι­ά και τι συμ­βό­λι­ζε το ό­νο­μα του πλοί­ου της.
Το 1816 η Ο­θω­μα­νι­κή Αυ­το­κρα­το­ρί­α θέ­λη­σε να κα­τα­σχέ­σει την πε­ρι­ου­σί­α της με τη δι­και­ο­λο­γί­α ό­τι τα πλοί­α του δεύ­τε­ρου άν­τρα της, συμ­με­τεί­χαν με τον Ρω­σι­κό στό­λο στον Ρω­σο­τουρ­κι­κό πό­λε­μο. Τό­τε η Μπουμ­που­λί­να πή­γε στην Κων­σταν­τι­νού­πο­λη με το πλοί­ο της Κο­ρι­έ­ζος, ό­που συ­νάν­τη­σε τον Ρώ­σο, Φι­λέλ­λη­να πρε­σβευ­τή Στρογ­κό­νωφ, α­πό τον ο­ποί­ο ζή­τη­σε να την προ­στα­τέ­ψει ε­πι­κα­λού­με­νη τις υ­πη­ρε­σί­ες του συ­ζύ­γου της στον Ρω­σι­κό στό­λο και το γε­γο­νός ό­τι τα πλοί­α της εί­χαν τό­τε Ρω­σι­κή ση­μαί­α, βά­ση της Συν­θή­κης Κι­ουτ­σούκ-Κα­ϊ­ναρ­τζή με­τα­ξύ Ρω­σί­ας και Τουρ­κί­ας, το 1774. Τό­τε ε­κεί­νος γι­α να την σώ­σει α­πό την ε­πι­κεί­με­νη σύλ­λη­ψή της α­πό τους Τούρ­κους, την έ­στει­λε στην Κρι­μαί­α της νό­τι­ας Ρω­σί­ας, στη Μαύ­ρη Θά­λασ­σα, σε έ­να κτή­μα που της δό­θη­κε α­πό τον Τσά­ρο Α­λέ­ξαν­δρο Α'. Πριν ό­μως πά­ει ε­κεί, κα­τά­φε­ρε να συ­ναν­τή­σει την μη­τέ­ρα του Σουλ­τά­νου Μαχ­μούτ Β΄, την Βα­λιν­τέ Σουλ­τά­να. Η Σουλ­τά­να εν­τυ­πω­σι­ά­στη­κε α­πό τον χα­ρα­κτή­ρα της Μπουμ­που­λί­νας και έ­πει­σε τον γι­ο της να υ­πο­γρά­ψει φιρ­μά­νι, με το ο­ποί­ο δεν θα άγ­γι­ζε την πε­ρι­ου­σί­α της και δεν θα την συ­νε­λάμ­βα­νε. Η Μπουμ­που­λί­να α­φού έ­μει­νε στην Κρι­μαί­α γι­α πε­ρί­που τρεις μή­νες πε­ρι­μέ­νον­τας να η­ρε­μή­σει η κα­τά­στα­ση, έ­φυ­γε γι­α στις Σπέτ­σες ό­ταν κα­τά­λα­βε ό­τι ο κίν­δυ­νος εί­χε πλέ­ον α­πο­μα­κρυν­θεί.
Η Μπουμ­που­λί­να, έ­χον­τας γί­νει ή­δη μέ­λος της Φι­λι­κής Ε­ται­ρεί­ας στην Κων­σταν­τι­νού­πο­λη, που προ­ε­τοί­μα­ζε την Ελ­λη­νι­κή ε­πα­νά­στα­ση, και όν­τας η μό­νη γυ­ναί­κα που μυ­ή­θη­κε σε αυ­τή, στον κα­τώ­τε­ρο βαθ­μό μύ­η­σης α­φού οι γυ­ναί­κες δεν γί­νον­ταν δε­κτές, κα­θώς γυρ­νού­σε στις Σπέτ­σες, α­γό­ρα­ζε μυ­στι­κά ό­πλα και πο­λε­μο­φό­δι­α α­πό τα ξέ­να λι­μά­νι­α, τα ο­ποί­α με­τά έ­κρυ­ψε στο σπί­τι της, ε­νώ ξε­κί­νη­σε την κα­τα­σκευ­ή του πλοί­ου Α­γα­μέ­μνων, της ναυ­αρ­χί­δας της, η ο­ποί­α ο­λο­κλη­ρώ­θη­κε το 1820. Γι­α τη ναυ­πή­γη­ση του Α­γα­μέ­μνο­να κα­ταγ­γέλ­θη­κε στην Υ­ψη­λή Πύ­λη, ό­τι ναυ­πή­γη­σε κρυ­φά πο­λε­μι­κό πλοί­ο, αλ­λά η Μπουμ­που­λί­να κα­τά­φε­ρε να ο­λο­κλη­ρώ­σει την κα­τα­σκευ­ή του δω­ρο­δο­κών­τας τον α­πε­σταλ­μέ­νο Τούρ­κο ε­πι­θε­ω­ρη­τή στις Σπέτ­σες και πε­τυ­χαί­νον­τας την ε­ξο­ρί­α αυ­τών που την κα­τήγ­γει­λαν.
Το 1819 η Μπουμ­που­λί­να ε­πι­σκέ­φθη­κε και πά­λι την Κων­σταν­τι­νού­πο­λη.

Ε­πα­νά­στα­ση
Ό­ταν ξε­κί­νη­σε η Ελ­λη­νι­κή ε­πα­νά­στα­ση, εί­χε σχη­μα­τί­σει δι­κό της εκ­στρα­τευ­τι­κό σώ­μα α­πό Σπετ­σι­ώ­τες, τους ο­ποί­ους α­πο­κα­λού­σε « Γεν­ναί­α μου πα­λι­κά­ρι­α ». Εί­χε α­να­λά­βει να αρ­μα­τώ­νει, να συν­τη­ρεί και να πλη­ρώ­νει τον στρα­τό αυ­τό μό­νη της ό­πως έ­κα­νε και με τα πλοί­α της και τα πλη­ρώ­μα­τά τους, κά­τι που συ­νε­χί­στη­κε ε­πί σει­ρά ε­τών και την έ­κα­νε να ξο­δέ­ψει πολ­λά χρή­μα­τα γι­α να κα­τα­φέ­ρει να πε­ρι­κυ­κλώ­σει τα Τουρ­κι­κά ο­χυ­ρά, το Ναύ­πλι­ο και την Τρί­πο­λη. Έτ­σι τα δύ­ο πρώ­τα χρό­νι­α της ε­πα­νά­στα­σης εί­χε ξο­δέ­ψει ό­λη της την πε­ρι­ου­σί­α.
Στις 13 Μαρ­τί­ου 1821, στο λι­μά­νι των Σπετ­σών, η Μπουμ­που­λί­να ύ­ψω­σε στο κα­τάρ­τι του πλοί­ου Α­γα­μέ­μνων την δι­κή της ε­πα­να­στα­τι­κή ση­μαί­α, την ο­ποί­α χαι­ρέ­τη­σε με κα­νο­νι­ο­βο­λι­σμούς. Η ση­μαί­α αυ­τή εί­χε κόκ­κι­νο πε­ρί­γυ­ρο και μπλε φόν­το και α­πει­κό­νι­ζε έ­ναν βυ­ζαν­τι­νό μο­νο­κέ­φα­λο α­ε­τό ο ο­ποί­ος κρα­τού­σε μι­α άγ­κυ­ρα και έ­ναν φοί­νι­κα. Ο α­ε­τός ο ο­ποί­ος εί­χε τα φτε­ρά γυ­ρι­σμέ­να προς τα κά­τω, συμ­βό­λι­ζε το σκλα­βω­μέ­νο Ελ­λη­νι­κό έ­θνος, το ο­ποί­ο θα α­να­γεν­νι­ό­ταν ό­πως ο φοί­νι­κας με την βο­ή­θει­α του Ναυ­τι­κού, το ο­ποί­ο συμ­βό­λι­ζε η άγ­κυ­ρα. Το λά­βα­ρο αυ­τό η Μπουμ­που­λί­να το εμ­πνεύ­στη­κε α­πό το λά­βα­ρο της βυ­ζαν­τι­νής Δυ­να­στεί­ας των Κο­μνη­νών. Στις 3 Α­πρι­λί­ου και α­νή­με­ρα των Βα­ΐ­ων, οι Σπέτ­σες, πρώ­τες α­πό ό­λα τα νη­σι­ά, ε­πα­να­στα­τούν ε­νώ το Μά­ι­ο οι Σπέτ­σες, η Ύ­δρα και τα Ψα­ρά α­πο­τε­λού­σαν τις με­γα­λύ­τε­ρες ναυ­τι­κές δυ­νά­μεις της ε­πα­να­στα­τη­μέ­νης Ελ­λά­δας.
Η Μπουμ­που­λί­να, ως ε­πι­κε­φα­λής μοί­ρας πλοί­ων - 8 πλοί­α, α­πό τα ο­ποί­α τρί­α ή­ταν δι­κά της - έ­πλευ­σε προς το Ναύ­πλι­ο το ο­ποί­ο ή­ταν έ­να α­πόρ­θη­το ο­χυ­ρό ε­φο­δι­α­σμέ­νο με 300 κα­νό­νι­α και α­πο­τε­λού­με­νο α­πό τρί­α φρού­ρι­α, το Μπούρ­τζι, την Α­κρο­ναυ­πλί­α και το Πα­λα­μή­δι. Τα πλη­ρώ­μα­τα του στό­λου της α­πο­βι­βά­στη­καν στο κον­τι­νό λι­μά­νι, στους Μύ­λους του Άρ­γους { δί­πλα στην αρ­χαί­α Λέρ­νη } και με τον εν­θου­σι­α­σμό της έ­δω­σε θάρ­ρος στο πλή­ρω­μά της και στους Αρ­γεί­ους γι­α την πο­λι­ορ­κί­α του Ναυ­πλί­ου, που εί­ναι μι­α α­πα­ρά­μιλ­λη πρά­ξη η­ρω­ι­σμού. Αρ­χι­κά έ­δι­νε κα­τευ­θύν­σεις στους άν­τρες της και αρ­γό­τε­ρα συμ­με­τεί­χε η ί­δι­α στην μά­χη.
Ε­κτός α­πό την πο­λι­ορ­κί­α του Ναυ­πλί­ου, πή­ρε μέ­ρος στον ναυ­τι­κό α­πο­κλει­σμό της Μο­νεμ­βα­σι­άς και στην πα­ρά­δο­ση του κά­στρου της, κα­θώς και στην πο­λι­ορ­κί­α του Νε­ο­κά­στρου της Πύ­λου και τον α­νε­φο­δι­α­σμό του Γα­λα­ξι­δί­ου, ό­που κυ­βερ­νή­τες ή­ταν τα παι­δι­ά και τα α­δέλ­φι­α της. Στη μά­χη του Χά­ρα­δρου κον­τά στο Άρ­γος, έ­να σώ­μα Σπετ­σι­ω­τών πο­λε­μι­στών αν­τι­με­τώ­πι­σε 2.000 Τουρ­καλ­βα­νούς, οι ο­ποί­οι εί­χαν στα­λεί α­πό τον Χουρ­σίτ Πα­σά με ε­πι­κε­φα­λής τον Βε­λή-μπέ­η, με σκο­πό την εκ­κα­θά­ρι­ση της Πε­λο­πον­νή­σου α­πό τους ε­ξε­γερ­μέ­νους Έλ­λη­νες. Ε­κεί ο γι­ος της Μπουμ­που­λί­νας, Γι­άν­νης Γι­άν­νου­ζας, ο ο­ποί­ος ή­ταν και ο αρ­χη­γός του σώ­μα­τος αυ­τού, σκο­τώ­θη­κε η­ρω­ϊ­κά. Αυ­τή η μά­χη έ­δω­σε χρό­νο στους ά­ο­πλους Αρ­γεί­ους να τρέ­ξουν και να κρυφ­τούν στα γύ­ρω βου­νά.
Στις 11 Σε­πτεμ­βρί­ου 1821 κα­τά την ά­λω­ση της Τρι­πο­λιτ­σάς, η Μπουμ­που­λί­να βο­ή­θη­σε να σω­θεί το χα­ρέ­μι του Χουρ­σίτ Πα­σά με κίν­δυ­νο της ζω­ής της, γι­α­τί ό­πως λέ­γε­ται εί­χε υ­πο­σχε­θεί στην Σουλ­τά­να ό­ταν την εί­χε συ­ναν­τή­σει στην Κων­σταν­τι­νού­πο­λη γι­α βο­ή­θει­α το 1816, ό­τι ο­ποι­α­δή­πο­τε Τουρ­κά­λα της ζη­τού­σε βο­ή­θει­α, αυ­τή θα της την έ­δι­νε. Έτ­σι η γυ­ναί­κα του Πα­σά που της ζή­τη­σε να σώ­σει το χα­ρέ­μι, την ευ­χα­ρί­στη­σε που έ­σω­σε τις γυ­ναί­κες του χα­ρε­μι­ού και τα παι­δι­ά τους. Πριν την ά­λω­ση της Τρι­πο­λιτ­σάς, η Μπουμ­που­λί­να έφ­τα­σε έ­φιπ­πη στο Ελ­λη­νι­κό στρα­τό­πε­δο έ­ξω α­πό την πό­λη ό­που συ­νάν­τη­σε τον Θε­ό­δω­ρο Κο­λο­κο­τρώ­νη, η φι­λί­α και ο αλ­λη­λο­σε­βα­σμός των ο­ποί­ων ο­δή­γη­σε στο να παν­τρευ­τούν τα παι­δι­ά τους Πά­νος Κο­λο­κο­τρώ­νης και Ε­λέ­νη Μπούμ­που­λη. Η Μπουμ­που­λί­να έ­παιρ­νε μέ­ρος στα πο­λε­μι­κά συμ­βού­λι­α και στις α­πο­φά­σεις ως ι­σά­ξι­α των άλ­λων ο­πλαρ­χη­γών, της α­πο­νέ­με­ται ο τί­τλος της « Κα­πε­τά­νισ­σας » και της « Με­γά­λης Κυ­ράς ».

Με­τε­πα­να­στα­τι­κά Χρό­νι­α
Με­τά την κα­τά­λη­ψη του Ναυ­πλί­ου α­πό τους Έλ­λη­νες στις 30 Νο­εμ­βρί­ου 1822, το νε­ο­σύ­στα­το κρά­τος της έ­δω­σε κλή­ρο στην πό­λη ως αν­τα­μοι­βή γι­α την προ­σφο­ρά της στο έ­θνος και η Μπουμ­που­λί­να εγ­κα­τα­στά­θη­κε ε­κεί. Στα τέ­λη του 1824, η Ελ­λά­δα υ­πο­φέ­ρει α­πό τον δεύ­τε­ρο εμ­φύ­λι­ο πό­λε­μο, ό­που η Κυ­βέρ­νη­ση Κουν­του­ρι­ώ­τη { Η κυ­βέρ­νη­ση των Κα­πε­τα­ναί­ων των νη­σι­ών } υ­πε­ρι­σχύ­ει του συ­να­σπι­σμού των Κοτ­ζαμ­πά­ση­δων και των Στρα­τι­ω­τι­κών της Πε­λο­πον­νή­σου, με α­πο­τέ­λε­σμα ο Πά­νος Κο­λο­κο­τρώ­νης, που δι­α­τε­λού­σε φρού­ραρ­χος Ναυ­πλί­ου, να δο­λο­φο­νη­θεί και ο Κο­λο­κο­τρώ­νης να συλ­λη­φθεί και να φυ­λα­κι­στεί μα­ζί με άλ­λους ο­πλαρ­χη­γούς σε έ­να μο­να­στή­ρι της Ύ­δρας, τον Προ­φή­τη Η­λί­α. Η Μπουμ­που­λί­να αν­τέ­δρα­σε και ζή­τη­σε την α­πο­φυ­λά­κι­ση του Κο­λο­κο­τρώ­νη, λό­γω του σε­βα­σμού που έ­τρε­φε προς αυ­τόν. Τό­τε η ί­δι­α κρί­νε­ται ε­πι­κίν­δυ­νη α­πό την Κυ­βέρ­νη­ση και συλ­λαμ­βά­νε­ται δύ­ο φο­ρές α­πό το Υ­πουρ­γεί­ο Α­στυ­νο­μί­ας με εν­το­λή να φυ­λα­κι­στεί. Τε­λι­κά η Μπουμ­που­λί­να ε­ξο­ρί­στη­κε στις Σπέτ­σες χά­νον­τας τον κλή­ρο γης που το Κρά­τος της εί­χε πα­ρα­χω­ρή­σει στο Ναύ­πλι­ο.

Το 1825 και ε­νώ η Μπουμ­που­λί­να ζού­σε στις Σπέτ­σες, πι­κρα­μέ­νη α­πό τους πο­λι­τι­κούς και την ε­ξέ­λι­ξη του Α­γώ­να και έ­χον­τας ξο­δέ­ψει ό­λη την πε­ρι­ου­σί­α της στον πό­λε­μο, η Ελ­λά­δα βρέ­θη­κε ξα­νά σε με­γά­λο κίν­δυ­νο. Στις 12 Φε­βρου­α­ρί­ου ο Αι­γύ­πτι­ος ναύ­αρ­χος Ιμ­πρα­ήμ Πα­σάς με έ­ναν Τουρ­κο-Αι­γυ­πτι­α­κό στό­λο, α­πο­βι­βά­ζε­ται στο λι­μά­νι της Πύ­λου στην Πε­λο­πόν­νη­σο με 4.400 άν­τρες, σε μι­α τε­λευ­ταί­α προ­σπά­θει­α να στα­μα­τή­σει την ε­πα­νά­στα­ση. Η Μπουμ­που­λί­να, πα­ρα­με­ρί­ζον­τας την δυ­σα­ρέ­σκει­ά της γι­α τους πο­λι­τι­κούς και κα­θο­δη­γού­με­νη μό­νο α­πό την φι­λο­πα­τρί­α της, άρ­χι­σε να προ­ε­τοι­μά­ζε­ται γι­α νέ­ες μά­χες.
Ό­μως τό­τε ήρ­θε το ά­δο­ξο τέ­λος της, στις 22 Μα­ΐ­ου 1825 και στο σπί­τι του πρώ­του άν­τρα της Δη­μή­τρι­ου Γι­άν­νου­ζα, ό­ταν πά­νω σε μι­α φι­λο­νι­κί­α με μέ­λη της οι­κο­γέ­νει­ας Κούτ­ση ε­ξαι­τί­ας του ό­τι ο γι­ος της Μπουμ­που­λί­νας, Γε­ώρ­γι­ος Γι­άν­νου­ζας, εί­χε κλεφ­τεί με την κό­ρη του Χρι­στό­δου­λου Κούτ­ση, Ευ­γε­νί­α, κά­ποι­ος α­πό την οι­κο­γέ­νει­α Κούτ­ση την σκό­τω­σε. Μά­λι­στα ε­ναν­τί­ον της ή­ταν και ο ε­τε­ρο­θα­λής α­δελ­φός της ο ο­ποί­ος εί­χε παν­τρευ­τεί την α­δερ­φή της Ευ­γε­νί­ας Κούτ­ση. Έτ­σι η Μπουμ­που­λί­να, που α­φι­έ­ρω­σε ό­λη της τη ζω­ή γι­α την α­πε­λευ­θέ­ρω­ση του έ­θνους της, σκο­τώ­θη­κε ά­δο­ξα. Οι Ρώ­σοι με­τά τον θά­να­τό της, της α­πέ­νει­μαν τον τί­τλο της « Ναυ­άρ­χου », έ­ναν τί­τλο με παγ­κό­σμι­α μο­να­δι­κό­τη­τα γι­α γυ­ναι­κεί­α μορ­φή.
http://www.ideografhmata.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες