Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

Τα άνθη της σιωπής

Λεπτομέρεια
Πόσους και πόσους
δε ρώταγα ολοζωής
_ Πάω καλά αποδώ πατριώτη;
Και όλοι τους μου έλεγαν
- Ναι, ναι καλά πηγαίνεις!
Κανείς τους δεν με ρώτησε
-Πού θες να πάς παιδί μου;

Αίσθηση πείρας
Όποτε ήμουν στη στεριά
αγνάντευα τη θάλασσα
μια ν’ ανεβαίνει αψηλά
και μια να κατεβαίνει.
Σαν ήμουνα στη θάλασσα
έβλεπα πέρα τη στεριά
μια να σηκώνεται αψηλά
και μια να χαμηλώνει.

Αδιαχώρητο
Δεν είναι αυτό!
Δεν είναι
αν σε θέλω ή δε σε θέλω.
Το θέμα είναι αλλού
Από πολύ καιρό με κατοικούν
η Ποίηση και η Αλήθεια.
Καταλαβαίνεις το λοιπόν
δεν έχω άλλο χώρο εντός μου

Δεν είναι δύσκολο
Κι όμως δεν είναι διόλου δύσκολο
να μάθει να ξεχωρίζει κανείς
τ’ αρχαία ελληνικά αγάλματα
από τα οποιαδήποτε άλλα.
Μπορείς να δεις στις φλέβες τους
να ρέουν εδώ κι αιώνες τώρα
το αίμα και το φως αντάμα.

Παραγγελία
Θα έρθω.
Να μού ‘χεις
στο τραπέζι ψωμοτύρι και νερό.
Κι ένα παληόρουχο
σε μια γωνιά κατάκοπος να γείρω.
Να μού ‘χεις
κάπου εκεί σιμά όξω απ’ την πόρτα σου
κι ένα χαλκά, μια πέτρα, ένα δεντρί
κάτι σα δέστρα·
πριν ν’ αποκοιμηθώ
να δέσω την Ελπίδα μου
μη φύγει και μ’ αφήσει να χαθώ
μες στο βαθύ ύπνο της νύχτας.

Ο άγνωστος
ένας απ’ τους συχνούς
εφιάλτες του κι αυτός:
Είναι παιδί μικρό σε μια αμμουδιά
κι έχει χτισμένο με τα χέρια του
έναν ωραίο αψηλό πύργο.
Ξάφνου νοιώθει από πάνω του
να πέφτει απειλητική η σκιά
κάποιου άγνωστου κακού ανθρώπου.
Κι αυτό, καθώς δεν είναι
παρά ένα άπλερο μικρό παιδί
κλαίει και σπαράζει σύγκορμο
και όλο πασχίζει να διακρίνει
πίσω από τα πολλά του δάκρυα
το πρόσωπο του άγνωστου ανθρώπου.
Δεν ξέρει ακόμα, δεν υποπτεύεται
πως είναι κίνδυνος να δει
στο πρόσωπο του κακού άγνωστου
τον ίδιο τον αυριανό εαυτό του.

Ίσως γιατί
Ίσως γιατί
το χώμα αυτής εδώ΄της γης
είναι φτωχό και άγονο
απ’ την πολλή, πάρα πολλή του στέγνια.
Κι ίσως γιατί
το χώμα αυτής αδώ της γης
από τα χρόνια τα πολύ παλιά
αρδεύεται, ποτίζεται
σχεδόν μονάχα απ’ την αείρροη ροή
του αιμάτου των αρίφνητων
των κακοθάνατων παιδιών της.
Ίσως γι’ αυτό
στο χώμα αυτής εδώ της γης
να αναδίνουν τα λιπόσαρκα
τα αχαμνά λουλούδια της
μια τέτοια, τόσο σπάνια
εξώκοσμη, αλλόκοσμη μοσκοβολιά
που να ζαλίζει, να μεθά
ακόμα και τον ίδιο τον αγέρα!
Λέω, ίσως.

Χρήστος Κατσιγιάννης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες