Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Ἱστορίας ἀποδόμησις!

Ἀπό τήν Φιλονόη ἐκ τοῦ Πόντου

κύ­ριος Δα­πέρ­γο­λας, (κύ­ριος, κι ὄ­χι κά­τι πο σέρ­νε­ται, γλύ­φει κα ἀ­φή­νει σά­λια πί­σω του)  γρά­φει μ ἕ­να ἐντε­λῶς ἔν­τι­μο ὕ­φος κά­ποι­ες ἀ­λή­θει­ες γι τ 1821 (κι ὄ­χι μό­νον) πο ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ν γνω­ρί­ζου­με ὅ­λοι μας! 
Κι ὄ­χι μό­νο­ν  ν γνω­ρί­ζου­με, ἀλ­λὰ ν δι­α­δί­δου­με μ κά­θε εὐ­και­ρί­α. 
Δὲν εἶ­ναι εὔ­κο­λο ν «στρώ­σῃς» ἕ­ναν ὁ­λό­κλη­ρο λα­ὸ κά­τω, κα ν το μά­θῃς ἱ­στο­ρί­α! Ἕ­ναν λα­ὸ πο το ἔ­χουν γε­μί­σει τ κε­φά­λι μ εὔ­κο­λες κα σα­χλὲς εἰ­κό­νες, πο το ἔ­χουν ἀ­πο­δο­μή­σει ὅ­λα τ πρό­τυ­πα καὶ πο τν ἔ­χουν σύ­ρει στν ἐ­σχά­τη ἠ­θι­κὴ ἐ­ξα­θλί­ω­σι! Δν εἶ­ναι εὔ­κο­λο! Ἀλ­λὰ δν εἶ­ναι κι ἀ­κα­τόρ­θω­το! Ἀρ­κεῖ κά­ποι­οι ν τ θέ­λουν πά­ρα πο­λύ!
Φιλονόη
Οἱ «μύ­θοι» τοῦ ’21 καὶ οἱ ψευ­δὸ-ἐ­πι­στη­μο­νι­κὲς «τε­χνι­κές» τῆς ἀ­πο­δό­μη­σης
                                                  τοῦ Ν.Δα­πέρ­γο­λα
                                               Δρα  Ἱ­στο­ρί­ας τοῦ ΑΠΘ
Εἶ­ναι γνω­στὴ βε­βαί­ως πλέ­ον ἡ ἱ­στο­ρί­α μὲ τὴ λε­γό­με­νη ἀ­πο­δο­μη­τι­κὴ σχο­λή, δη­λα­δὴ μί­α ὁ­μά­δα λό­γῳ μὲν ἱ­στο­ρι­κῶν, ἔρ­γῳ δὲ γραι­κύ­λων, ποὺ σχε­τί­ζον­ται ἐ­νερ­γὰ μὲ δι­ά­φο­ρα νε­ο­τα­ξί­τι­κα ὄρ­γα­να (ὅ­ταν φυ­σι­κὰ δὲν παί­ζουν ἁ­πλῶς τὸν ρό­λο τῶν – κα­τὰ Βλα­δί­μη­ρο Λέ­νιν – «χρη­σί­μων ἠ­λι­θί­ων τοῦ συ­στή­μα­τος») καὶ ποὺ χρη­σι­μο­ποι­ών­τας κα­τὰ τὸ δο­κοῦν τὶς ἱ­στο­ρι­κὲς πη­γές, προ­ω­θοῦν τὸν στό­χο τοῦ ἀ­πο­χρω­μα­τι­σμοῦ τοῦ ἱ­στο­ρι­κοῦ μας πα­ρελ­θόν­τος. Γιὰ μᾶς τοὺς…«ἄλ­λους» ἱ­στο­ρι­κούς, ποὺ δὲν μά­θα­με νά…συμ­πε­ρι­φε­ρό­μα­στε στὶς πη­γὲς μὲ τὴ γνω­στὴ προ­κρού­στεια μέ­θο­δο, ὥ­στε νὰ «ἐ­πι­βε­βαι­ώ­νουν» ντὲ καὶ κα­λὰ τὶς ἰ­δε­ο­λη­ψί­ες μας, ἐ­τού­τη ἡ ἱ­στο­ρί­α εἶ­ναι γνω­στὴ στὴν Ἑλ­λά­δα ἐ­δῶ καὶ 20 του­λά­χι­στον χρό­νια, ἂν καὶ βέ­βαι­α ὁ πο­λὺς κό­σμος ἦ­ταν μᾶλ­λον ἀ­νυ­πο­ψί­α­στος ὡς τὴ στιγ­μὴ ποὺ ἐμ­φα­νί­στη­κε τὸ ἐκ­κω­φαν­τι­κὸ ἀ­νο­σι­ούρ­γη­μα τῆς ἀ­ξι­ό­τι­μης κυ­ρί­ας Ρε­πού­ση (στὴν ὁ­ποί­α βε­βαί­ως γιὰ τὸν λό­γο αὐ­τὸ μᾶλ­λον θὰ πρέ­πει νὰ χρω­στοῦ­με καί…εὐ­γνω­μο­σύ­νη, κα­θό­τι μὲ τὸ τό­σο βλα­κω­δῶς ἀ­προ­κά­λυ­πτο πό­νη­μά της ἀ­φύ­πνι­σε πολ­λὲς συ­νει­δή­σεις). Γιὰ τοὺς κά­πως πιὸ ὑ­πο­ψι­α­σμέ­νους βέ­βαι­α τὸ πρῶ­το ἐμ­βλη­μα­τι­κὸ ἴ­σως ἔρ­γο αὐ­τοῦ τοῦ ἀ­πο­δο­μη­τι­κοῦ κλί­μα­τος ὑ­πῆρ­ξε τὸ δι­α­βό­η­το «Τί εἶ­ν’ ἡ πα­τρί­δα μας», τὸ 1997, ὅ­που οἱ κυ­ρί­ες Δρα­γώ­να, Φραγ­κου­δά­κη, Ἀ­βδε­λὰ καὶ ἄλ­λα ἐ­ρί­τι­μα μέ­λη ἀ­πὸ αὐ­τὸ τὸ κω­μι­κὸ σι­νά­φι τῶν ἑλ­λη­νο­φο­βι­κῶν ποὺ πα­ρι­στά­νουν τοὺς με­λε­τη­τές, ἐ­ξέ­με­σαν δι­ά­φο­ρα ἀ­πί­στευ­τα γιὰ τὴν ἑλ­λη­νι­κὴ ἐ­θνο­γέ­νε­ση.
Χον­τρι­κὰ καὶ σχη­μα­τι­κά, σύμ­φω­να μὲ τὸν ἐν λό­γῳ ψευ­το-ἐ­πι­στη­μο­νι­κὸ συρ­φε­τὸ (στὸν ὁ­ποῖ­ο πε­ρί­ο­πτη θέ­ση κα­τέ­χουν ἀ­κό­μη «ἱ­στο­ρι­κοὶ» σὰν τὸν Λιά­κο, τὸν Βε­ρέ­μη, τὸν Κι­τρο­μη­λί­δη, τὴν Κου­λού­ρη, τὴν Ἀ­να­γνω­στο­πού­λου κ.α.), ἡ ἐ­θνο­γέ­νε­ση αὐ­τὴ χρο­νο­λο­γεῖ­ται στὸν ὕ­στε­ρο 19ο αἰ­ώ­να, με­τὰ δη­λα­δὴ ἀ­πὸ τὴν Ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ ’21. Αὐ­τὴν δὲν τὴν ἔ­κα­ναν συ­νε­πῶς ἐξ αἵ­μα­τος Ἕλ­λη­νες (τέ­τοι­οι δὲν ὑ­πῆρ­χαν πιά), ἀλ­λὰ ἕ­να συ­νον­θύ­λευ­μα ἀ­πὸ ἀ­πο­γό­νους Σλά­βων, Βλά­χων καὶ κυ­ρί­ως Ἀλ­βα­νῶν, ποὺ ἁ­πλῶς χά­ρη στὴ Γαλ­λι­κὴ Ἐ­πα­νά­στα­ση καὶ τὸν Δι­α­φω­τι­σμὸ ἐ­πι­ζη­τοῦ­σαν ἐ­λευ­θε­ρί­α, λαμ­βά­νον­τας ἔμ­πνευ­ση καὶ ἀ­πὸ ἕ­να τε­χνη­τὸ ρο­μαν­τι­κὸ ἀρ­χαι­ο­ελ­λη­νι­κὸ πα­ρελ­θόν. Τὸ λε­γό­με­νο νε­ο­ελ­λη­νι­κὸ ἔ­θνος προ­έ­κυ­ψε ἀρ­γό­τε­ρα, στὴν προ­σπά­θεια νὰ ἐ­πι­τευ­χθεῖ ἡ ἐ­σω­τε­ρι­κὴ ὁ­μοι­ο­γέ­νεια τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ βα­σι­λεί­ου. Καὶ ἐ­πρό­κει­το οὐ­σι­α­στι­κὰ γιὰ μί­α ἐ­θνο­γέ­νε­ση τε­χνη­τή.
Καὶ με­τὰ τὸ πό­νη­μα τῆς Ρε­πού­ση (εὐ­κλε­οῦς ἐ­ξάλ­λου τέ­κνου τῆς ἴ­διας ὁ­μά­δας), φτά­σα­με βε­βαί­ως καὶ στὴ νέ­α με­τω­πι­κὴ ἐ­πί­θε­ση μέ­σα ἀ­πὸ τὸ πρό­σφα­το τη­λε­ο­πτι­κὸ πε­ρίτ­τω­μα τοῦ Σκά­ι «1821-Ἡ γέν­νη­ση ἑ­νὸς ἔ­θνους» (τὸ β΄ μέ­ρος τοῦ τί­τλου πα­ρα­πέμ­πει σὲ αὐ­τὸ ποὺ σᾶς προ­α­νέ­φε­ρα, ἄ­σχε­τα βε­βαί­ως ποὺ λό­γῳ ἀν­τι­δρά­σε­ων τὸ ἀ­πέ­συ­ραν ἀ­μέ­σως). Καὶ ἀ­σφα­λῶς γιὰ τὸ πρῶ­το ἐ­πει­σό­διο ἔ­χου­με ἤ­δη ξα­να­μι­λή­σει, ὅ­που ἀ­κού­σα­με γιὰ τὴν ἀ­νε­ξι­θρη­σκεί­α καὶ τὶς εὐ­ρύ­τε­ρες φι­λε­λεύ­θε­ρες συν­θῆ­κες ἢ γιὰ τὴν οἰ­κο­νο­μι­κὴ ἀ­νά­καμ­ψη καὶ ἄν­θη­ση τῶν πρώ­των αἰ­ώ­νων τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας. Οὔ­τε λέ­ξη φυ­σι­κὰ γιὰ τοὺς μα­ζι­κοὺς ἐ­ξισ­λα­μι­σμούς, γιὰ τὴν ἀ­πό­λυ­τη κα­ται­σχύ­νη τοῦ «ρα­γιᾶ» καὶ γε­νι­κὰ γιὰ τὴν πιὸ βάρ­βα­ρη σκλα­βιὰ ποὺ γνώ­ρι­σε πο­τὲ ὁ τό­πος. Τὸ ἴ­διο ὅ­μως ἀν­τὶ-ἱ­στο­ρι­κὸ πα­ρα­λή­ρη­μα συ­νε­χί­στη­κε ἀ­σφα­λῶς καὶ στὰ ὑ­πό­λοι­πα ἐ­πει­σό­δια. Μὲ συ­νε­χεῖς προ­σπά­θει­ες συμ­ψη­φι­σμοῦ με­τα­ξὺ τῶν δῆ­θεν ἀ­γρι­ο­τή­των ποὺ δι­ε­πρά­χθη­σαν «καὶ ἀ­πὸ τὶς δύ­ο πλευ­ρὲς» (ἡ γνω­στὴ γε­λοί­α κα­ρα­μέ­λα τῆς ἐ­ξί­σω­σης θυ­τῶν καὶ θυ­μά­των), ἀλ­λὰ καὶ μὲ συ­νε­χῆ προ­σβλη­τι­κὰ σχό­λια γιὰ τοὺς ἀ­γω­νι­στὲς καὶ τὴ δρά­ση τους (ὅ­πως π.χ. τὸν δῆ­θεν ρό­λο τοῦ Κο­λο­κο­τρώ­νη στὴν πε­ρί­φη­μη σφα­γὴ τῆς Τρι­πο­λι­τσᾶς). Κυ­ρί­ως ὅ­μως συ­νε­χί­στη­κε μὲ συ­νε­χεῖς ὑ­παι­νιγ­μοὺς γιὰ τὴ μὴ ἑλ­λη­νι­κὴ προ­έ­λευ­ση τῶν ἐ­πα­να­στα­τῶν (προ­φα­νῶς γιὰ νὰ τό…ἐμ­πε­δώ­σου­με). Θυ­μί­ζω ὅ­τι μέ­χρι καὶ τὸ να­νού­ρι­σμα ποὺ ἀ­κού­στη­κε στὸ δρα­μα­το­ποι­η­μέ­νο στιγ­μι­ό­τυ­πο ὅ­που ἡ Με­σο­λογ­γί­τισ­σα μά­να κοί­μι­ζε τὸ μω­ρό της λί­γο πρὶν τὴν ἡ­ρω­ι­κὴ Ἔ­ξο­δο, ἀλ­βα­νι­κὸ να­νού­ρι­σμα ἤ­τα­νε (καὶ φυ­σι­κὰ μι­λᾶ­με ἐν­νο­εῖ­ται γιὰ πλή­ρη ταύ­τι­ση τῶν ἀλ­βα­νό­φω­νων μὲ Ἀλ­βα­νούς, δὲν συ­ζη­τᾶ­με δη­λα­δὴ κἄν τὸ νὰ πέ­ρα­σε ἔ­στω καὶ ὡς ἁ­πλή…ὑ­πό­νοι­α τὸ ἐν­δε­χό­με­νο νὰ ἐ­πρό­κει­το γιὰ γλωσ­σι­κὰ ἐ­ξαλ­βα­νι­σμέ­νους Ἕλ­λη­νες – κά­τι σὰν τοὺς τουρ­κό­φω­νους Ἕλ­λη­νες τῆς Καπ­πα­δο­κί­ας – καὶ εἰ­δι­κὰ σὲ μί­α πε­ρι­ο­χή, πού, ὅ­πως δεί­χνει καὶ ἡ δρά­ση τοῦ πα­τρο-Κο­σμᾶ, τό­σο ὑ­πέ­φε­ρε ἡ ἑλ­λη­νι­κὴ γλώσ­σα καὶ παι­δεί­α).
Τὸ πό­σο ὅ­μως ἐ­πι­στη­μο­νι­κὴ εἶ­ναι αὐ­τὴ ἡ πα­ρε­ού­λα τῶν δῆ­θεν ἱ­στο­ρι­κῶν, τὸ βλέ­που­με συ­νε­χῶς στὴν πρά­ξη. Καὶ τὸ εἴ­δα­με καὶ πρό­σφα­τα γιὰ μί­α ἀ­κό­μη φο­ρὰ μὲ πο­λὺ εὔ­γλωτ­το τρό­πο σὲ σχέ­ση μὲ ἕ­να ζή­τη­μα (ἐ­κεῖ­νο τοῦ λε­γό­με­νου Κρυ­φοῦ Σχο­λει­οῦ), ποὺ ἀ­πο­τε­λεῖ μό­νι­μο καρ­φὶ στὰ μά­τια τῶν ἐ­θνο­α­πο­δο­μη­τῶν καὶ τοῦ ὁ­ποί­ου τὴν ὕ­παρ­ξη ἀ­πο­κη­ρύσ­σουν με­τὰ βδε­λυγ­μί­ας. Τὸ ἐ­πι­χεί­ρη­μά τους εἶ­ναι ὅ­τι ἡ ὀ­θω­μα­νι­κὴ κυ­βέρ­νη­ση πο­τὲ δὲν ἀ­πα­γό­ρευ­σε τὴν ἑλ­λη­νι­κὴ παι­δεί­α, ἐ­πει­δὴ δὲν τὴν ἐν­δι­έ­φε­ρε τί­πο­τε ἄλ­λο πλὴν τῆς συλ­λο­γῆς τῶν φό­ρων. Καὶ ὄ­χι φυ­σι­κὰ ὅ­τι αὐ­τὸ τὸ ἐ­πι­χεί­ρη­μα δὲν εἶ­ναι ὀρ­θό, ἀλ­λὰ ἀ­πο­τε­λεῖ ἁ­πλῶς τὴ μι­σὴ ἀ­λή­θεια – κι ὅ­πως ξέ­ρου­με κα­λά, ἡ μι­σὴ ἀ­λή­θεια εἶ­ναι ἁ­πλῶς ὁ κα­λύ­τε­ρος τρό­πος γιὰ νὰ πεῖς τε­λι­κὰ ψέ­μα­τα. Τὸ ἀν­τε­πι­χεί­ρη­μα τῶν (σ.σ. κα­νο­νι­κῶν) ἱ­στο­ρι­κῶν εἶ­ναι πὼς μέ­σα σὲ μί­α πε­ρί­ο­δο 5 αἰ­ώ­νων, ὑ­πῆρ­ξαν κα­τὰ τό­πους καὶ κα­τὰ ἐ­πι­μέ­ρους ἐ­πο­χὲς φαι­νό­με­να σκλή­ρυν­σης τῆς στά­σης τῶν κα­τα­κτη­τῶν ἀ­πέ­ναν­τι στοὺς ρα­γιά­δες, ὄ­χι κα­τ’ ἀ­νάγ­κη μὲ εὐ­θύ­νη τῆς κεν­τρι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας (βλ. π.χ. πε­ρί­πτω­ση τῶν φα­να­τι­κῶν γαι­ο­κτη­μό­νων Ντε­ρεμ­πέ­η­δων τοῦ Πόν­του, ποὺ ἦ­ταν ὑ­πεύ­θυ­νοι γιὰ τοὺς βί­αι­ους μα­ζι­κοὺς ἐ­ξισ­λα­μι­σμοὺς τοῦ 17ου αι­ώ­να). Τό­τε ἦ­ταν λοι­πὸν ποὺ ὑ­πῆρ­ξαν καὶ τὰ ἀν­τί­στοι­χα φαι­νό­με­να αὐ­τοῦ ποὺ σχη­μα­τι­κὰ ἀ­πο­κα­λοῦ­με Κρυ­φὸ Σχο­λει­ό, τῆς ἀ­πό­πει­ρας δη­λα­δὴ μέ­σα σὲ και­ροὺς κρί­σης καὶ δι­ωγ­μῶν νὰ δι­α­σω­θεῖ ἡ ἑλ­λη­νι­κὴ λα­λιὰ – μὲ τὴν εὐ­θύ­νη βε­βαί­ως ὅ­σων μπο­ροῦ­σαν νὰ τὸ κά­νουν, ἤ­τοι ὅ­σων γνώ­ρι­ζαν λί­γα γράμ­μα­τα καὶ ποὺ ὡς ἐ­πὶ τὸ πλεῖ­στον ἦ­ταν πα­πά­δες καὶ κα­λό­γε­ροι. Αὐ­τὸ ἔ­λε­γαν ἁ­πλῶς οἱ ἱ­στο­ρι­κοί της…πα­λιᾶς σχο­λῆς – καὶ ὄ­χι φυ­σι­κὰ ὅ­τι ἐ­πρό­κει­το γιὰ μό­νι­μη καὶ γε­νι­κευ­μέ­νη κα­τά­στα­ση, πό­σω δὲ μᾶλ­λον καὶ «θε­σμο­θε­τη­μέ­νη» ἀ­πὸ τὴ δι­οι­κοῦ­σα Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας. Καὶ αὐ­τὸ εἶ­ναι καὶ ἡ ἀ­λή­θεια, τὴν ὁ­ποί­α βε­βαί­ως οἱ ἀ­πο­δο­μη­τὲς ἔ­χουν ἐ­πι­λέ­ξει νὰ τὴν ἀ­γνο­οῦν.
Πρὶν ἀ­πὸ λί­γες μέ­ρες ὅ­μως ὁ Θά­νος Βε­ρέ­μης εὑ­ρε­θεῖς στὴν ἐκ­πομ­πὴ «Νέ­οι Φά­κε­λοι» τοῦ Σκά­ι καὶ ἐ­ρω­τη­θεῖς ἀ­π’ τὸν Πα­πα­χε­λὰ νὰ τοῦ ἀ­παν­τή­σει ξε­κά­θα­ρα ἂν ὑ­πῆρ­χε ἢ ὄ­χι Κρυ­φὸ Σχο­λει­ό, ξέ­ρε­τε (ὢ τοῦ θαύ­μα­τος) τί τοῦ ἀ­πο­κρί­θη­κε; Ὅ­τι πράγ­μα­τι ὑ­πῆρ­ξε «στὴν ἐ­πο­χὴ τοῦ Κο­σμᾶ Αἰ­τω­λοῦ, ἀλ­λὰ καὶ σὲ δι­ά­φο­ρες ἄλ­λες πε­ρι­ό­δους, ὅ­που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν με­γά­λοι καὶ συ­στη­μα­τι­κοὶ ἐ­ξισ­λα­μι­σμοί»(!!!) Αὐ­τὸ δη­λα­δὴ ἀ­κρι­βῶς ποὺ λέ­γα­με κι ἐ­μεῖς ἕ­ως τώ­ρα (κι ἡ πα­ρέ­α τοῦ Βε­ρέ­μη μᾶς ἀ­πο­κα­λοῦ­σε…ἐ­θνι­κό­φρο­νες). Ἄ­ρα λοι­πὸν δὲν ἦ­ταν ἁ­πλὸς «ἐ­θνι­κὸς μύ­θος», ὡς κα­τώ­μνυ­ε τὸ τη­λε­ο­πτι­κό του φε­ρέ­φω­νο ὁ Τα­τσό­που­λος στὴ συ­ζή­τη­ση με­τὰ τὸ πρῶ­το ἐ­πει­σό­διο τοῦ τη­λε-σκου­πι­διοῦ τοῦ Σκά­ι (καὶ μά­λι­στα τοῦ ἰ­δί­ου τοῦ Βε­ρέ­μη πα­ρι­στα­μέ­νου εἰς τό…πά­νελ καὶ σι­ω­πη­ρῶς συ­ναι­νοῦν­τος)! Καὶ ἐ­πι­πλέ­ον ὅ­μως δὲν ἦ­ταν μύ­θος οὔ­τε κι οἱ μα­ζι­κοὶ ἐ­ξισ­λα­μι­σμοί, ἀ­φοῦ (εὐ­τυ­χῶς) τὸ μά­θα­με πλέ­ον κι αὐ­τὸ διὰ στό­μα­τος Βε­ρέ­μη, ὁ­πό­τε μᾶλ­λον μᾶς τε­λεί­ω­σαν κά­που ἐ­δῶ καὶ τὰ ὑ­πό­λοι­πα ἄ­κρως εἰ­δυ­λια­κὰ ποὺ ὁ ἴ­διος κι οἱ συ­νερ­γά­τες του μᾶς ἀ­να­κοί­νω­ναν (στὸ ἴ­διο ἐ­πει­σό­διο) γιὰ τὸ κλί­μα ἀ­νε­ξι­θρη­σκεί­ας, ἁρ­μο­νι­κῆς συ­νύ­παρ­ξης καὶ ἀ­νά­πτυ­ξης ποὺ ὑ­πῆρ­χε στὴν Τουρ­κο­κρα­τί­α!
Ἂν τώ­ρα κά­ποι­ος ἀ­να­ρω­τι­έ­ται τί συ­νέ­βη ἢ τί ἄλ­λα­ξε μέ­σα σὲ λί­γες μό­λις ἑ­βδο­μά­δες καὶ ἐ­πῆλ­θε τοια­ύτη με­τα­βο­λὴ στὸν (οὕ­τως ἢ ἄλ­λως εὐ­φάν­τα­στο) ἐγ­κέ­φα­λο τοῦ κυ­ρί­ου Βε­ρέ­μη, ἡ ἀ­πάν­τη­ση εἶ­ναι ἐ­ξαι­ρε­τι­κὰ ἁ­πλή: ἀ­πο­λύ­τως τί­πο­τε. Οὔ­τε κά­ποι­α νέ­α ἱ­στο­ρι­κὴ πη­γὴ (πι­στέψ­τε με) ἀ­να­κα­λύ­φθη­κε, οὔ­τε ὁ προρ­ρη­θεῖς ἔ­τυ­χε σὲ κά­ποι­ο ἱ­στο­ρι­κὸ συ­νέ­δριο, ὅ­που ἐ­πεί­σθη γιὰ τὸ ἐ­σφαλ­μέ­νο τῶν πα­λαι­ό­τε­ρων ἀ­πό­ψε­ών του, ἀλ­λὰ οὔ­τε καὶ ἐ­φω­τί­σθη (ἐξ ὅ­σων του­λά­χι­στον γνω­ρί­ζω) διὰ τῆς ἐ­πι­φοι­τή­σε­ως τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος. Εἶ­ναι ἁ­πλού­στα­τα χι­λιο-πα­ρα­τη­ρη­μέ­νο ὅ­τι τὰ μέ­λη αὐ­τῆς τῆς ἀ­πο­δο­μη­τι­κῆς «σχο­λῆς» μπο­ρεῖ νὰ εἶ­ναι λα­λί­στα­τα ὅ­ταν μι­λοῦν ἀ­πὸ κα­θέ­δρας καὶ χω­ρὶς ἀν­τί­λο­γο ἢ ὅ­ταν γρά­φουν στὶς φι­λο­νε­ο­τα­ξί­τι­κες φυλ­λά­δες ποὺ τοὺς φι­λο­ξε­νοῦν, δὲν μπο­ροῦν ὅ­μως νὰ ἀν­τέ­ξουν σὲ καμ­μί­α ἀ­πο­λύ­τως ἐ­πι­στη­μο­νι­κὴ ἀν­τι­πα­ρά­θε­ση μὲ (σ.σ. κα­νο­νι­κοὺς) ἱ­στο­ρι­κούς, γιὰ τὸν πο­λὺ ἁ­πλὸ ἐ­πί­σης λό­γο ὅ­τι οἱ τε­λευ­ταῖ­οι βα­σί­ζον­ται στὶς πη­γές. Οἱ ἴ­διοι ἀν­τί­θε­τα βα­σί­ζον­ται μό­νο σὲ ἐ­πι­λεγ­μέ­νες καὶ σκό­πι­μα πα­ρα­χα­ραγ­μέ­νες πη­γὲς καὶ φυ­σι­κὰ τὸ ξέ­ρουν (ἄλ­λω­στε οἱ ἴ­διοι εἶ­ναι ποὺ τίς…πα­ρα­χά­ρα­ξαν), ὅ­πως ἀ­σφα­λῶς ξέ­ρουν καὶ τὸ ὅ­τι ὅ­σα ἐ­κτρω­μα­τι­κὰ δι­α­τεί­νον­ται εἶ­ναι παν­τε­λῶς ἀ­τεκ­μη­ρί­ω­τα. Ἀ­πὸ ἐ­πι­στη­μο­νι­κῆς ἄ­πο­ψης, εἶ­ναι πα­σί­δη­λοι ἀ­πα­τε­ῶ­νες – καὶ ἐ­πί­σης τὸ ξέ­ρουν. Πῶς νὰ μπο­ρέ­σουν λοι­πὸν νὰ ὑ­πε­ρα­σπι­στοῦν τὶς συ­νει­δη­τὲς ψευ­τι­ές τους, ὅ­ταν πα­ρα­κά­θην­ται σὲ τη­λε­ο­πτι­κὰ τρα­πέ­ζια, ὅ­που πα­ρευ­ρί­σκον­ται καὶ ἄλ­λοι ποὺ δὲν εἶ­ναι τοῦ φυ­ρά­μα­τός τους καὶ δὲν συμ­με­ρί­ζον­ται τὶς κω­μι­κὲς ἀ­πό­ψεις τους;
Δὲν εἶ­ναι ἄλ­λω­στε ἡ πρώ­τη φο­ρὰ ποὺ συμ­βαί­νει τέ­τοι­α ὀ­πι­σθο­χώ­ρη­ση (ὅ­πως ἡ προρ­ρη­θεῖ­σα στὴν ἐκ­πομ­πὴ τοῦ Πα­πα­χε­λᾶ), οὔ­τε τὸ μό­νο ζή­τη­μα στὸ ὁ­ποῖ­ο ὑ­πα­να­χω­ροῦν (ἄ­τα­κτα ἢ συν­τε­ταγ­μέ­να). Ὑ­πάρ­χουν καὶ ἄλ­λα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κὰ – καὶ πο­λὺ πρό­σφα­τα – ἐ­πει­σό­δια ἀ­πὸ τὸν…βί­ο καὶ τὴν πο­λι­τεί­α αὐ­τῆς τῆς ψευ­το-ἱ­στο­ρι­κῆς ἑλ­λη­νο­φο­βι­κῆς μά­ζω­ξης, ποὺ ἀ­πο­δει­κνύ­ουν πό­σο κω­μι­κο­τρα­γι­κὰ εὐ­ά­λω­τοι εἶ­ναι, ὅ­πο­τε ἀ­πέ­ναν­τί τους συ­ναν­τοῦν πραγ­μα­τι­κοὺς ἱ­στο­ρι­κοὺς μὲ δο­μη­μέ­νο ἐ­πι­στη­μο­νι­κὸ λό­γο, ἀλ­λὰ καὶ ὑ­πὸ ἕ­τε­ρες (ἀ­κό­μη πιό…light) συν­θῆ­κες πί­ε­σης. Θὰ ἀ­να­φέ­ρω στὴ συ­νέ­χεια κά­ποι­α ἀ­πὸ αὐ­τά, για­τί εἶ­ναι και­ρὸς νὰ πέ­σουν ἐ­πι­τέ­λους μί­α καὶ κα­λὴ οἱ μά­σκες γιὰ δαύ­τη τὴν ψευ­δε­πί­γρα­φη συμ­μορί­α ποὺ σφε­τε­ρί­ζε­ται τὴν ἰ­δι­ό­τη­τα τοῦ «ἱ­στο­ρι­κοῦ» καὶ προ­σβάλ­λει ἐ­δῶ καὶ χρό­νια τό­σο βά­ναυ­σα κά­θε ἔν­νοι­α πραγ­μα­τι­κῆς ἐ­πι­στη­μο­νι­κῆς σκέ­ψης…
Ἄλ­λη μί­α πα­ρό­μοι­α λοι­πὸν πο­λὺ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κὴ πε­ρί­πτω­ση ἦ­ταν βε­βαί­ως καὶ ἐ­κεί­νη μὲ τὴν πε­ρί­φη­μη εὐ­λο­γί­α τῶν ὅ­πλων ἀ­πὸ τὸν Πα­λαι­ῶν Πα­τρῶν Γερ­μα­νό. Ἡ ἀν­τι­με­τώ­πι­ση τοῦ ἐν λό­γω συμ­βάν­τος ἀ­πὸ τὴν πα­ρέ­α τῶν ἀ­πο­δο­μη­τῶν εἶ­ναι πραγ­μα­τι­κὰ ἐν­δει­κτι­κό­τα­τη τοῦ ψευ­δὸ-ἐ­πι­στη­μο­νι­κοῦ, ὕ­που­λου καὶ οὐ­σι­α­στι­κὰ χυ­δαί­ου τρό­που μὲ τὸν ὁ­ποῖ­ο κι­νοῦν­ται καὶ πα­ρα­χα­ράσ­σουν τὴν Ἱ­στο­ρί­α. Μύ­θος εἶ­ναι – μᾶς λέ­νε – αὐ­τὸ τὸ πε­ρι­στα­τι­κό, για­τί ὁ Γερ­μα­νὸς δὲν ἦ­ταν στὶς 25 Μαρ­τί­ου στὴ Μο­νὴ τῆς Λαύ­ρας καὶ καμ­μί­α σύ­να­ξη δὲν ἔ­γι­νε ἐ­κεί­νη τὴ μέ­ρα ἐ­κεῖ. Καὶ φυ­σι­κὰ αὐ­τὸ εἶ­ναι ἀ­λή­θεια – μό­νο ποὺ εἶ­ναι ἡ μι­σὴ ἀ­λή­θεια καί, ὅ­πως γνω­ρί­ζου­με κα­λά, οἱ μι­σὲς ἀ­λή­θει­ες εἶ­ναι ὁ κα­λύ­τε­ρος τρό­πος γιὰ νὰ πεῖς τὰ με­γα­λύ­τε­ρα ψέ­μα­τα. Ἂν πεῖς μό­νο αὐ­τὸ καὶ στα­μα­τή­σεις ἐ­κεῖ, ποι­ὰ ἐν­τύ­πω­ση θὰ σχη­μα­τι­στεῖ μοι­ραί­α στὸ μυα­λὸ κά­ποι­ου πού δὲν γνω­ρί­ζει; Ὅ­τι ὅ­λα ὅ­σα μά­θα­με πα­λιὰ στὸ σχο­λεῖ­ο ἦ­ταν ψέ­μα­τα, ὅ­τι καμ­μί­α τε­λε­τὴ εὐ­λο­γί­ας τῶν ὅ­πλων δὲν συ­νέ­βη, ὅ­τι ὁ μη­τρο­πο­λί­της Γερ­μα­νὸς δὲν ἔ­παι­ξε κα­νέ­να ρό­λο στὰ πράγ­μα­τα (μὴ σᾶς πῶ δὲ ὅ­τι μπο­ρεῖ νὰ τὰ εἶ­χε καί…πλα­κά­κια μὲ τοὺς Τούρ­κους)! Για­τί ὅ­μως δὲν μᾶς λέ­νε καὶ τὴν ἄλ­λη μι­σή (καὶ πο­λὺ ση­μαν­τι­κό­τε­ρη) ἀ­λή­θεια ὅ­τι ὁ Γερ­μα­νὸς ἦ­ταν βα­σι­κὸ μέ­λος τῆς Φι­λι­κῆς Ἑ­ται­ρεί­ας καὶ τὰ εὐ­λό­γη­σε πράγ­μα­τι τὰ ὄ­πλα στὴ Λαύ­ρα ἀλ­λὰ στὶς 18 Μαρ­τί­ου, ἐ­νῶ στὶς 23 Μαρ­τί­ου ἔ­πρα­ξε ἀ­κρι­βῶς τὸ ἴ­διο καὶ στὴν πλα­τεί­α τῆς Πά­τρας (καὶ ὅ­τι συ­νε­πῶς τὸ «σφάλ­μα» δὲν ἦ­ταν ἡ ἐ­πι­νό­η­ση ἑ­νὸς πε­ρι­στα­τι­κοῦ ἐκ τοῦ μὴ ὄν­τος, ἀλ­λὰ ἁ­πλῶς ἡ ἐκ πα­ρα­δρο­μῆς σύγ­χυ­ση (ἀ­πὸ τὸν Γάλ­λο Που­κε­βὶλ) 2 δι­α­φο­ρε­τι­κῶν συμ­βάν­των καὶ ἡ χρο­νι­κή τους με­τα­τό­πι­ση – σι­γὰ τὸ πράγ­μα δη­λα­δὴ – στὴν 25η Μαρ­τί­ου ποὺ ἐ­πὶ Ὄ­θω­να ὁ­ρί­στη­κε ὡς ἐ­θνι­κὴ ἐ­πέ­τει­ος); Για­τί τὰ ἀ­πο­κρύ­πτουν ὅ­λα αὐ­τὰ τό­σο ἐ­πι­με­λῶς, ἐ­νῶ φυ­σι­κὰ τὰ γνω­ρί­ζουν, ὅ­πως ἀ­πο­δει­κνύ­ει τὸ ὅ­τι δὲν ἔ­χουν τί νὰ ἀν­τι­λέ­ξουν, ὅ­ταν κά­ποι­ος τοὺς τὰ ἐ­πι­ση­μαί­νει δη­μό­σια; Για­τί βέ­βαι­α αὐ­τὸ ἀ­κρι­βῶς συ­νέ­βη σὲ μί­α ἀ­πὸ τὶς συ­ζη­τή­σεις με­τὰ τὴν προ­βο­λὴ τῶν τη­λε-σκου­πι­δι­ῶν τοῦ «1821», ὅ­που ὅ­ταν κά­ποι­ος ἱ­στο­ρι­κὸς ἐ­πι­σή­μα­νε τί πραγ­μα­τι­κὰ ἔ­κα­νε ὁ Πα­λαι­ῶν Πα­τρῶν Γερ­μα­νός, ὁ πο­λὺς κύ­ριος Βε­ρέ­μης μᾶς ἄ­φη­σε κυ­ρι­ο­λε­κτι­κά…ξε­ρούς, ψελ­λί­ζον­τας τὸ ἐ­ξῆς ἐκ­πλη­κτι­κό: «Ἐ, ἐν­τά­ξει, πάν­τως ἀ­νή­με­ρα τῆς 25ης Μαρ­τί­ου στὴ Λαύ­ρα δὲν ἤ­τα­νε»(!!!). Ἀ­να­λό­γως ἐκ­πλη­κτι­κὴ ἦ­ταν ὅ­μως (σὲ ἄλ­λη τη­λε-συ­ζή­τη­ση τοῦ ἴ­διου κύ­κλου στὸν «Σκά­ι») καὶ ἡ ἀ­πάν­τη­ση τῆς ἀ­ξι­ό­τι­μης κυ­ρί­ας Χρι­στί­νας Κου­λού­ρη (ἑ­τέ­ρου ἐ­κλε­κτοῦ μέ­λους τῆς…πα­ρε­ού­λας καὶ ἐκ τῶν συγ­γρα­φέ­ων – γιὰ νὰ μὴν ξε­χνι­ό­μα­στε – τῆς ἐ­πι­δο­τού­με­νης ἀ­πὸ τὸν Σό­ρος τε­τρά­το­μης καὶ πλή­ρως ἀ­πο­δο­μη­μέ­νης «Βαλ­κα­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας»), ὅ­ταν ἀ­πέ­ναν­τι στὶς γνω­στὲς γε­λοῖ­ες πομ­φό­λυ­γες πε­ρὶ ἑλ­λη­νι­κῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης με­τὰ τὴν Ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ ’21, ἄλ­λος ἱ­στο­ρι­κός τῆς ἐ­πι­σή­μα­νε ὅ­τι φυ­σι­κὰ καὶ προ­ϋ­πῆρ­χε τὸ ἑλ­λη­νι­κὸ ἔ­θνος ἀ­κρι­βῶς μὲ τὴ ση­με­ρι­νή του μορ­φὴ καὶ αὐ­το­συ­νει­δη­σί­α ἤ­δη ἀ­πὸ τὴν ἐ­πο­χὴ τῆς Φραγ­κο­κρα­τί­ας (του­λά­χι­στον). «Μὲ τὸν ὄ­ρο “ἔ­θνος” δὲν ἐν­νο­οῦ­με τὸ ἔ­θνος, ὅ­πως τὸ συ­νη­θί­σα­με ἕ­ως τώ­ρα ὡς ἔν­νοι­α» τοῦ εἶ­πε ἡ Κου­λού­ρη, «ἀλ­λὰ τὸ ἔ­θνος-κρά­τος ὡς πο­λι­τι­κὴ ὀν­τό­τη­τα ποὺ προ­κύ­πτει ὡς ἀ­πόρ­ροι­α τῆς Γαλ­λι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης»! Ἄ­ρα­θα-μά­ρα­θα δη­λα­δή! Για­τί τὸ ἑλ­λη­νι­κὸ ἔ­θνος-κρά­τος βε­βαί­ως καὶ προ­κύ­πτει με­τὰ τὸ 1821, ὅ­ταν ὅ­μως μι­λᾶ­με γιὰ ἐ­θνο­γέ­νε­ση, τε­λεί­ως ἄλ­λο πράγ­μα στὴν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ἐν­νο­οῦ­με καὶ κα­θό­λου αὐ­τό! Καὶ φυ­σι­κὰ πα­ρό­μοι­α πε­ρι­στα­τι­κὰ σὰν κι αὐ­τὰ ποὺ προ­α­νέ­φε­ρα θὰ μπο­ροῦ­σα νὰ ἐ­πι­κα­λε­στῶ πολ­λὰ ἀ­κό­μη, ποὺ ἀ­πο­δει­κνύ­ουν ξε­κά­θα­ρα ὅ­τι ὅ­λα ὅ­σα λέ­νε καὶ γρά­φουν αὐ­τοὶ οἱ κύ­ριοι (καὶ κυ­ρί­ες) δὲν εἶ­ναι ἀν­θρώ­πι­να λά­θη, ἀλ­λὰ ἀ­πο­λύ­τως σκό­πι­μες, με­θο­δι­κὲς καὶ συ­νει­δη­τὲς πα­ρα­χα­ρά­ξεις. Κι ἐ­πει­δὴ δὲν ἀν­τέ­χουν στὴν πα­ρα­μι­κρὴ ἐ­πι­στη­μο­νι­κὴ κρι­τι­κή, τὰ ἁ­πλώ­νουν ὅ­που τούς παίρ­νει κι ὅ­πο­τε βρε­θεῖ ἀ­πέ­ναν­τί τους σο­βα­ρὸς ἀν­τί­λο­γος τὰ μα­ζεύ­ουν καὶ τὰ ἀ­να­δι­α­τυ­πώ­νουν. Ὅ­πως ὅ­μως λέ­ει ὁ σο­φὸς λα­ός μας, μὲ τὶς πορ­δὲς αὐ­γὰ δὲν βά­φον­ται! Ἐ, κα­τὰ τὸν ἴ­διο ἀ­κρι­βῶς τρό­πο θὰ προ­σέ­θε­τα λοι­πὸν κι ἐ­γὼ ὅ­τι μὲ τὶς που­στι­ὲς δὲν γί­νε­ται ἐ­πι­στή­μη!
Πέ­ρα ὡ­στό­σο ἀ­π’ ὅ­λα αὐ­τά, τὸ μεῖ­ζον ζή­τη­μα εἶ­ναι βε­βαί­ως ἄλ­λο – καὶ κα­λὸ θὰ εἶ­ναι νὰ τὸ ἔ­χου­με πάν­το­τε στὸ μυα­λό μας. Μὲ ὅ­λα ὅ­σα προ­α­νέ­φε­ρα κα­τέ­στη­σα ἁ­πλῶς σα­φὲς – πρὸς ἕ­να λι­γό­τε­ρο ἴ­σως ἐ­ξει­δι­κευ­μέ­νο κοι­νὸ – κά­τι ποὺ στοὺς (σο­βα­ροὺς) ἐ­πι­στη­μο­νι­κοὺς ἱ­στο­ρι­κοὺς κύ­κλους εἶ­ναι ἤ­δη ἀ­πὸ και­ρὸ πα­σί­δη­λο: ὅ­τι τὸ νὰ ἀ­πο­δεί­ξει κά­ποι­ος ἐ­ρευ­νη­τὴς μὲ στοι­χει­ώ­δη ἐ­πι­στη­μο­νι­κὴ εὐ­συ­νει­δη­σί­α τὰ ψέ­μα­τα ποὺ προ­βάλ­λουν ὅ­λοι αὐ­τοὶ οἱ ψευ­το-ἐ­πι­στή­μο­νες γιὰ τὸ ἱ­στο­ρι­κὸ πα­ρελ­θὸν δὲν εἶ­ναι πα­ρὰ ἁ­πλὸ παι­χνι­δά­κι. Τὸ ζή­τη­μα ὅ­μως δὲν ἔ­χει δυ­στυ­χῶς νὰ κά­νει μὲ τὸ ποι­ὰ πλευ­ρὰ ὑ­πε­ρι­σχύ­ει ἐ­πι­στη­μο­νι­κά τῆς ἄλ­λης, δὲν τί­θε­ται ἐ­δῶ κἄν θέ­μα ἐ­πι­στη­μο­νι­κῆς ἀν­τι­πα­ρά­θε­σης. Μα­κά­ρι νὰ ἦ­ταν μό­νο αὐ­τό, για­τί σὲ μί­α τέ­τοι­α πε­ρί­πτω­ση δὲν θὰ ὑ­πῆρ­χε κα­νέ­να ἀ­πο­λύ­τως ζή­τη­μα. Τὸ πρό­βλη­μα λοι­πὸν ἔγ­κει­ται ἀλ­λοῦ: στὸ ὅ­τι αὐ­τὴ ἡ ὁ­μά­δα βρί­σκε­ται στὰ πράγ­μα­τα καὶ τὰ ἐ­λέγ­χει. Κυ­ρια­ρχεῖ στὰ πα­νε­πι­στή­μια, στὰ ΜΜΕ, σὲ ὀρ­γα­νώ­σεις καὶ «δε­ξα­με­νὲς σκέ­ψης», μέ­σα στὰ ἴ­δια τὰ κόμ­μα­τα, στὸ Παι­δα­γω­γι­κὸ  Ἰν­στι­τοῦ­το καὶ φυ­σι­κὰ στὸ ἴ­διο τὸ Ὑ­πουρ­γεῖ­ο (πρώ­ην Ἐ­θνι­κῆς) Παι­δεί­ας τῆς ἀ­νελ­λή­νι­στης ἐ­θνο­φο­βι­κῆς Ἀν­νού­λας, γρά­φει σχο­λι­κὰ βι­βλί­α καὶ πα­νε­πι­στη­μια­κὰ ἐγ­χει­ρί­δια, ἀ­να­πα­ρά­γε­ται καὶ πα­ρά­γει ὁ­λο­έ­να καὶ πε­ρισ­σό­τε­ρους ἰ­δε­ο­λο­γι­κοὺς γε­νι­τσά­ρους. Ἐ­λέγ­χουν λοι­πὸν ὅ­λα τὰ καί­ρια πό­στα – καὶ ὄ­χι φυ­σι­κὰ ἐ­πει­δὴ εἶ­ναι πιὸ εὐ­φυ­εῖς ἢ πιὸ ἱ­κα­νοί, ἀλ­λὰ ἐ­πει­δὴ ἁ­πλού­στα­τα παί­ζουν τὸ παι­χνί­δι τοῦ κυ­ρί­αρ­χου νε­ο­τα­ξί­τι­κου συ­στή­μα­τος (καὶ τῶν γη­γε­νῶν πο­λι­τι­κῶν του ἀν­θυ­πο­τζου­τζέ­δων) καὶ προ­ω­θοῦν τοὺς σκο­πούς του, ποὺ εἶ­ναι ἡ δι­ά­λυ­ση τῶν λα­ῶν μέ­σα ἀ­πὸ τὴν κα­τα­στρο­φὴ τῆς γλώσ­σας, τῆς θρη­σκεί­ας καὶ στὴν προ­κεί­με­νη πε­ρί­πτω­ση τῆς ἱ­στο­ρι­κῆς τους μνή­μης.
Πῶς θὰ ἀ­παλ­λα­χτοῦ­με ἑ­πο­μέ­νως ἀ­πὸ ὅ­λους αὐ­τούς, ἀ­πὸ τὴ στιγ­μὴ ποὺ ἔ­τσι παί­ζε­ται τὸ παι­χνί­δι καὶ ὄ­χι μὲ κα­θα­ρὰ ἐ­πι­στη­μο­νι­κοὺς ὅ­ρους (ὁ­πό­τε θὰ ἦ­ταν ἁ­πλό, θὰ τοὺς με­τα­τρέ­πα­με ἐν μί­α νυ­κτὶ σὲ αὐ­τὸ πού…ἐ­πι­στη­μο­νι­κά τούς ἀ­ξί­ζει, του­τέ­στιν ἀ­πὸ με­γα­λο­κα­θη­γη­τά­δες σὲ βο­η­θοὺς σκου­πι­δι­ά­ρη­δων καὶ κά­που ἐ­κεῖ θά…τε­λεί­ω­νε τὸ θέ­μα); Ἡ ἀ­πάν­τη­ση θε­ω­ρη­τι­κὰ εἶ­ναι πο­λὺ ἁ­πλή. Δὲν πρό­κει­ται νὰ ἀ­παλ­λα­χτοῦ­με, ὅ­σο θὰ δι­αι­ω­νί­ζε­ται τὸ συγ­κε­κρι­μέ­νο πο­λι­τι­κὸ-οἰ­κο­νο­μι­κὸ σύ­στη­μα, τὸ ὁ­ποῖ­ο τοὺς χρει­ά­ζε­ται ἀ­πό­λυ­τα, ὥ­στε νὰ μπο­ρεῖ νὰ πε­ρι­βάλ­λει μὲ «ἐ­πι­στη­μο­νι­κοὺς» μαν­δύ­ες καὶ νὰ πε­ρι­χα­ρα­κώ­νει ἰ­δε­ο­λο­γι­κὰ τὰ σκο­τει­νά του σχέ­δια. Ἄ­ρα λοι­πὸν ἡ λύ­ση εἶ­ναι μό­νο μί­α – καὶ ἐ­πί­σης θε­ω­ρη­τι­κὰ πο­λὺ ἁ­πλή, ὅ­σο καὶ ἂν πρα­κτι­κὰ δεί­χνει νὰ εἶ­ναι δύ­σκο­λα ἐ­φαρ­μό­σι­μη: θὰ πρέ­πει νὰ πο­λε­μή­σου­με συλ­λή­βδην τὸ σύ­στη­μα. Ἰ­δα­νι­κό­τε­ρη πάν­τως στιγ­μὴ γι’ αὐ­τὸ ἀ­πὸ τὴ ση­με­ρι­νὴ συγ­κυ­ρί­α δὲν πρό­κει­ται νὰ βρε­θεῖ, κα­θὼς μπή­κα­με ἤ­δη σὲ μί­α ἐ­πο­χὴ ποὺ λό­γω τῆς ἐ­πι­κεί­με­νης οἰ­κο­νο­μι­κῆς κα­τάρ­ρευ­σης, τὸ σύ­στη­μα ἔ­χει ἀρ­χί­σει πλέ­ον νὰ κλο­νί­ζε­ται. Και­ρὸς νὰ κά­νου­με λοι­πὸν ὅ­λοι μας ὅ, τι μπο­ροῦ­με γιὰ νὰ συν­τε­λέ­σου­με στὴν κα­τάρ­ρευ­σή του, γε­γο­νὸς ποὺ θὰ ἀ­πο­βεῖ  ζείδω­ρο ὅ­σον ἀ­φο­ρᾶ καὶ ἕ­τε­ρα βε­βαί­ως προ­βλή­μα­τά μας, ἀλ­λὰ ἀ­σφα­λῶς καὶ τὸ προ­κεί­με­νο. Κα­ταρ­ρέ­ον­τας τὸ σύ­στη­μα, εἶ­ναι προ­φα­νὲς ὅ­τι – ἔ­τσι ἁ­πλὰ – θὰ πα­ρα­σύ­ρει μα­ζί του καὶ ὅ­λες τὶς θε­ω­ρη­τι­κὲς θε­ρα­παι­νί­δες του. Καὶ ἡ ἴ­δια ἡ Ἱ­στο­ρί­α θὰ τὶς ξε­ρά­σει στὰ πιὸ σκο­τει­νὰ καὶ ἀ­νή­λια­γά της χρο­νον­τού­λα­πα…
Ἀν­τι­φω­νη­τὴς



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες