Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ (1881-1949)



Στὰ 1881 γεν­νή­θη­κε στὴν σκλα­βω­μέ­νη Κο­μο­τη­νή. Ἡ  ζω­ὴ του πέ­ρα­σε μέ­σα ἀ­πὸ συμ­πλη­γά­δες μὰ θὰ μεί­νει βα­θει­ὰ στὴν μνή­μη τῆς ἱ­στο­ρί­ας τὸ βῆ­μα του, για­τὶ ὁ ἱ­ε­ράρ­χης τῶν Πον­τί­ων ὁ Μη­τρο­πο­λί­της Τρα­πε­ζούν­τας Χρύ­σαν­θος στή­θη­κε στη­τὸς καὶ εἶ­πε ΟΧΙ, ὅ­ταν ὅ­λοι λέ­γα­νε ΝΑΙ ἀ­π’ ἄ­κρου εἰς ἄ­κρον στὴν Εὐ­ρώ­πη. Τι­μη­μέ­νος ὅσο κα­νέ­νας, στὰ  δύσκο­λα χρό­νια, στά­θη­κε στὸν Ἑλ­λη­νι­σμὸ τῆς Μαύ­ρης θά­λασ­σας καὶ στὶς πα­τρο­γο­νι­κὲς ἐ­στί­ες ἀλ­λὰ καὶ με­τὰ στὴν προ­σφυ­γιά.  Πρω­τα­γω­νί­στη­σε γιὰ τὴν σω­τη­ρί­α τοῦ Ἑλ­λη­νι­σμοῦ  στὴν Μα­κε­δο­νί­α. Ἀ­πο­κρι­σά­ριος τοῦ Οἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τρι­αρ­χεί­ου στὴν Ἀ­θή­να, ὑ­πεύ­θυ­νος σὲ πολ­λὲς ἀ­πο­στο­λὲς ἐ­θνι­κῆς ση­μα­σί­ας στὴν Τι­φλί­δα, τὴν Ἀλ­βα­νί­α , τὸ Βε­λι­γρά­δι, τὴν Συ­ρί­α καὶ ἀλ­λοῦ. Λό­γιος καὶ γλωσ­σο­μα­θής, ἀ­φι­έ­ρω­σε τὸ τα­λέν­το του σὲ με­λέ­τες γιὰ τὴν ἐκ­κλη­σί­α τῆς Τρα­πε­ζούν­τας.  Τὸ 1937 ἀ­να­γο­ρεύ­τη­κε ἐ­πι­τι­μος δι­δά­κτωρ τοῦ Πα­νε­πι­στη­μί­ου τῶν Ἀ­θη­νῶν καὶ τὸ 1940 ὀ­νο­μά­στη­κε Ἀ­κα­δη­μα­ϊ­κός.  Α­πό τὸ 1938 – 1941 ἦταν Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Ἀ­θη­νῶν. Ὁ Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος τοῦ 40.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ 40
Ὁ Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Χρύ­σαν­θος σ’ αὐ­τὸν τὸν πό­λε­μο πο­λέ­μη­σε μα­ζὶ μὲ τὸ μα­χό­με­νο ἔ­θνος ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη στιγ­μὴ καὶ κα­τὰ τοῦ Ἰ­τα­λοῦ ἀλ­λὰ καὶ κα­τὰ τοῦ Γερ­μα­νοῦ εἰ­σβο­λέ­α.  Δὲν ὑ­πῆρ­ξε ἐ­νέρ­γεια ποὺ πρέ­πει νὰ κά­νει Ὀρ­θό­δο­ξος Ἱ­ε­ράρ­χης ποὺ νὰ μὴ τὴν ἔ­κα­νε, δι­πλὰ στὸν μα­χη­τὴ ἀλ­λὰ καὶ δι­πλὰ στὸν τραυ­μα­τί­α. Πα­ρη­γο­ρη­τὴς τῆς χή­ρας καὶ ἐμ­ψυ­χω­τὴς τοῦ πο­λε­μι­στῆ, ἀ­κού­ρα­στα στή­ρι­ξε τὸν ἄ­νι­σα μα­χό­με­νο Ἑλ­λη­νι­σμό, καὶ ὅ­ταν πλη­σί­α­ζαν τὰ δύ­σκολα πιὸ πει­σμα­τι­κὰ πύ­κνω­νε τὶς γραμ­μὲς μὴ καὶ πε­ρά­σει ὁ ἐ­χθρός.
ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ
Ἂς δοῦ­με τὶ γρά­φει στὸ ἡ­με­ρο­λό­γιο του ὁ Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Χρύ­σαν­θος:
29/4/1941
«Πλη­ρο­φο­ροῦ­μαι ὅ­τι ὁ στρα­τη­γὸς Τσο­λά­κο­γλου ἀ­φοῦ σύ­νη­ψε τὴν ἐ­πο­νεί­δι­στον συμ­φω­νί­α μὲ τοὺς Γερ­μα­νοὺς ἐ­πά­νω στὸ μέ­τω­πο, κα­τελ­θὼν εἰς Ἀ­θή­νας πρό­κει­ται μὲ ἐν­το­λὴ τῶν Γερ­μα­νῶν νὰ σχη­μα­τί­σει Κυ­βέρ­νη­σιν. Τοῦ­το μὲ στε­να­χω­ρεῖ πο­λὺ δι­ό­τι θὰ πε­ρι­πέ­σω­μεν εἰς δει­νά.  Προ­τι­μό­τε­ρον μό­νοι οἱ Γερ­μα­νοὶ νὰ ἔ­χουν τὴν εὐ­θύ­νη τῆς δι­οι­κή­σε­ως ὁ­πό­τε θὰ εἶναι προ­σε­κτι­κό­τε­ροι». Πράγ­μα­τι λοι­πὸν οἱ Γερ­μα­νοὶ εὐ­θύς μό­λις μπῆκαν στὴν Ἀ­θήνα καὶ ἐ­νῶ ἀκό­μα ἡ Ἑλ­λά­δα πο­λε­μοῦ­σε στὴν Κρή­τη πραγ­μα­το­ποί­η­σαν συ­ναν­τή­σεις μὲ προ­θύ­μους πα­ρά­γον­τες γιὰ νὰ φα­νεῖ  ἡ κα­το­χὴ μί­α ὁ­μα­λὴ συ­νέ­χεια, ὅ­λα νὰ ξε­χα­στοῦν, μή­τε αἷ­μα στὰ ὀ­χυ­ρὰ χύ­θη­κε μή­τε ἡ Ἑλ­λά­δα εἶ­πε ΟΧΙ , μί­α πα­ρέν­θε­ση ποὺ πρέ­πει νὰ πὰ­ρου­με μί­α γό­μα καὶ νὰ τὴν σβή­σου­με δὲν ἔ­γι­νε τί­πο­τα, ὅ­λοι πρό­θυ­μοι στρα­τι­ω­τι­κοί, κά­θε εἴ­δους πα­ρά­γον­τες καὶ ἡ ἐκ­κλη­σί­α θὰ κά­νου­με μί­α μα­σκα­ρά­τα καὶ θὰ ξυ­πνή­σου­με μὲ τὸν μη­χα­νι­σμὸ ὅ­πως ἦταν μὲ μί­α κυ­βέρ­νη­ση ποὺ δι­έ­θε­τε Ἑλ­λη­νι­κὰ πι­στο­ποι­η­τι­κὰ γέν­νη­σης, καὶ ὅ­λα θὰ εἶ­ναι κα­λὰ ἀγ­γε­λι­κὰ πλα­σμέ­να , κά­ποι­οι Ἰ­τα­λοὶ καὶ Γερ­μα­νοὶ θὰ πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σαν καὶ θὰ ἔ­λεγ­χαν τὰ πάν­τα , κά­ποι­ες μι­κρὲς ἀλ­λα­γὲς στὰ σύ­νο­ρα ὑ­πὲρ τῶν Βουλ­γά­ρων καὶ τῶν Ἰ­τα­λῶν (πά­ει ἡ Θρά­κη, ἡ Δ Μα­κε­δο­νί­α, τὰ Ἑ­πτά­νη­σα ἡ Ἤ­πει­ρος καὶ οἱ Κυ­κλά­δες), καὶ πιὰ σύμ­μα­χοι εἴ­μα­στε βο­η­θῆ­στε καὶ ἐ­σεῖς τώ­ρα μὲ τὸ αἷ­μα σας τὴν ἐ­πι­βο­λὴ τῆς νέ­ας τά­ξης τοῦ Χί­τλερ....  Καὶ οἱ νε­κροὶ στὸ Ἕλ­λη; Καὶ τὰ παι­διὰ μὲ τὰ κομ­μέ­να πό­δια ; Καὶ οἱ χῆ­ρες καὶ τὰ ὀρ­φα­νὰ τῆς βομ­βαρ­δι­σμέ­νης Πά­τρας;»

ΤΟ ΟΧΙ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ
27/4/1941 ὁ Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος ἦρ­θε πρω­ὶ στὴν Ἀρ­χι­ε­πι­σκο­πὴ. « Δὲν θὰ λει­τουρ­γή­σω σή­με­ρα γιὰ νὰ εἶ­μαι ἕ­τοι­μος γιὰ ὅ­τι προ­κύ­ψει» καὶ ἔ­στει­λε τὸν Ἀρ­χι­δι­ά­κο­νο Νι­κό­δη­μο (με­τέ­πει­τα Μη­τρο­πο­λί­τη Πα­τρῶν) νὰ τε­λέ­σει τὴν λει­τουρ­γί­α λέ­γον­τας του: « Πρό­σε­χε παι­δί μου ἔ­χε τὸ νοῦ σου μὴ καὶ σὲ εἰ­δο­ποι­ή­σω». Κυ­ρια­κὴ τοῦ Θω­μᾶ λοι­πὸν κή­ρυ­ξε ἀ­π’ ἄμ­βω­νος ὁ Ἀρ­χι­δι­ά­κο­νος καὶ κά­ποι­α στιγ­μὴ εἶ­δε μαν­τα­το­φό­ρο νὰ τοῦ κά­νει νό­η­μα, γρή­γο­ρα στὸν Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πο. Τε­λεί­ω­σε τὴν λει­τουρ­γί­α καὶ πῆ­γε στὸ γρα­φεῖ­ο του , τὸν βρῆ­κε νὰ κλαί­ει βλέ­πον­τας τὴν ση­μαί­α τῶν Να­ζὶ νὰ κυ­μα­τί­ζει στὸν Παρ­θε­νῶ­να.
Σύν­το­μα κά­θε εἴ­δους μαν­τα­το­φό­ροι ἄρ­χι­σαν νὰ φτά­νουν στὸ γρα­φεῖ­ο τοῦ Χρύ­σαν­θου, μὲ κά­θε εἴ­δους προ­τά­σεις, ἀ­πειλὲς, ἐκ­βια­σμούς, γλυ­κό­λο­γα. Καὶ ὁ Χρύ­σαν­θος ἐ­κεῖ­νες τὶς ἡ­μέ­ρες θυ­μή­θη­κε τὸν Μη­τρο­πο­λί­τη Τρα­πε­ζούν­τας καὶ μὲ Πον­τια­κὸ πεῖ­σμα εἶ­πε τέσ­σε­ρα βα­σι­κὰ ΟΧΙ .
ΠΡΩΤΟ ΟΧΙ
Ἦρ­θε μί­α ἐ­πι­τρο­πὴ καὶ πρό­τει­νε γιὰ τὸ κα­λὸ τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ καὶ γιά νὰ κα­λο­πι­ά­σου­με τὸν κα­τα­κτη­τή, νὰ πᾶμε μὲ μπρο­στά­ρη τὴν θρη­σκευ­τι­κὴ μας ἡ­γε­σί­α νὰ πα­ρα­δώ­σου­με τὴν πό­λη τῶν Ἀ­θη­νῶν στοὺς Γερ­μα­νούς, καὶ Χρύ­σαν­θος ἀ­πάν­τη­σε: «οἱ Ἕλ­λη­νες Ἱ­ε­ράρ­χες δὲν πα­ρα­δί­δουν πό­λεις στὸν ἐ­χθρό, κα­θῆ­κον ἔ­χουν να ἐρ­γα­στοῦν διὰ τὴν ἀ­πε­λευ­θέρωση».
ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΧΙ
Ἤρ­θαν κά­ποι­οι καὶ εἴ­παν ἂς κά­νου­με κά­τι νὰ μᾶς πά­ρουν ἀ­πὸ κα­λὸ μά­τι οἱ κα­τα­κτη­τές, μὴ τοὺς πᾶμε πιὰ κόν­τρα τε­λεί­ω­σε ὁ πό­λε­μος. Καὶ τὶ νὰ κά­νου­με βρὲ παι­διά; Δὲν κά­νου­με μί­α δο­ξο­λο­γί­α στὴν Μη­τρό­πο­λη ! Καὶ ἀ­γρί­ε­ψε τὸ μά­τι τοῦ Μη­τρο­πο­λί­τη Τρα­πε­ζούν­τας «ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ! Δο­ξο­λο­γί­α δὲν ἔ­χει θέ­σιν ἐ­πὶ τῇ ὑ­πο­δου­λώ­σει τῆς Πα­τρί­δος μας, ἡ ὥ­ρα τῆς δο­ξο­λο­γί­ας θὰ εἶ­ναι ἄλ­λη».
ΤΡΙΤΟ ΟΧΙ
Μιᾶς καὶ οἱ ρα­γιά­δες δὲν μπο­ροῦ­σαν νὰ τὸν πεί­σουν νὰ σκύ­ψει, εἶ­παν νὰ τὸν θαμ­πώ­σουν, τοῦ ζη­τῆ­σαν νὰ πά­ει νὰ δεῖ τὸν στρα­τη­γὸ Στοῦμ­με καὶ τό­τε «ὑ­πο­χώ­ρη­σε» ὁ Χρύ­σαν­θος εἶ­πε: «θὰ τὸν ἀ­να­μέ­νω». Ὁ στρα­τη­γὸς πῆ­ρε τὰ πό­δια του καὶ πῆ­γε στὸ Ἀρ­χι­ε­πι­σκο­πι­κὸ γρα­φεῖ­ο, ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη στιγ­μὴ κα­τά­λα­βε ὁ Γερ­μα­νὸς στρα­τη­γὸς ὅ­τι δὲν εἶ­χε νὰ κά­νει μὲ προ­σκυ­νη­μέ­νο ἀν­θρω­πά­κι ἀλ­λὰ μὲ ἡ­γέ­τη ποὺ ὑ­πε­ρα­σπι­ζό­ταν Θερ­μο­πύ­λες καὶ τὸ ξε­κί­νη­σε μα­λα­κὰ νὰ δεῖ ποὺ θὰ τοῦ βγεῖ «Ὄ­μορ­φη ἡ πα­τρί­δα σας», « Οἱ Γερ­μα­νοὶ λα­τρεύ­ουν τὸν Ὅ­μη­ρο» καὶ ὁ Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος εὐ­γε­νι­κὰ σε­μνὰ ἐκ­προ­σω­πών­τας τοὺς Ἕλ­λη­νες: « Ἐλ­πί­ζω νὰ σε­βα­στεῖ­τε τὴν Χώ­ρα», «Στρα­τη­γὲ μὴ θί­ξε­τε τὴν φι­λο­τι­μί­α τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ».
ΤΕΤΑΡΤΟ ΟΧΙ
Τέ­λος ὁ στρα­τη­γὸς Στοῦμ­με τὴν ἑ­πο­μέ­νη τσοὺπ ξα­νὰ στὸ Ἀρ­χι­ε­πι­σκο­πι­κὸ γρα­φεῖ­ο καὶ τὶ τοῦ ζή­τη­σε λὲς; Νὰ ὁρ­κί­σει τὴν κυ­βέρ­νη­ση Τσο­λά­κο­γλου!!! Τὴν ἀ­πάν­τη­ση δὲν χρει­ά­στη­κε νὰ τὴν με­τα­φρά­σει δι­ερ­μη­νέ­ας τὴν εἶ­πε στὰ Γερ­μα­νι­κὰ ὁ Μη­τρο­πο­λί­της Τρα­πε­ζούν­τας καὶ τω­ρι­νὸς Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Ἀ­θη­νῶν: « Δὲν μπο­ρῶ νὰ ὁρ­κί­σω Κυ­βέρ­νη­ση προ­βλη­θεῖ­σα ἀ­πὸ τὸν ἐ­χθρό, ἐ­μεῖς γνω­ρί­ζου­με ὅ­τι τὶς Κυ­βερ­νή­σεις τὶς ὁ­ρί­ζει ὁ λα­ὸς ἢ ὁ Βα­σι­λεύς. Ἐδῶ τώ­ρα οὔ­τε ὁ λα­ὸς ἐ­ψή­φι­σε τὴν Κυ­βέρ­νη­ση, οὔ­τε ὁ Βα­σι­λεὺς τὴν ὅ­ρι­σε. Πῶς ζη­τᾶτε νὰ ὁρ­κί­σω Κυ­βέρ­νη­ση ὑ­πο­δει­χθεῖ­σα ὑ­πὸ τοῦ ἐ­χθροῦ; Διὰ νὰ εἶναι ὄρ­γα­νό των;».... Ἀ­να­ψο­κοκ­κί­νη­σε ὁ στρα­τη­γὸς ἀ­πὸ τὸ χα­στού­κι ποὺ δέ­χτη­κε χαι­ρέ­τη­σε ἔ­κα­νε με­τα­βο­λὴ καὶ βγαί­νον­τας ἀ­πὸ τὴν πόρ­τα τῆς Ἀρ­χι­ε­πι­σκο­πῆς σί­γου­ρα κα­τά­λα­βε ὅ­τι ὁ πό­λε­μος δὲν εἶ­χε τε­λει­ώ­σει. Τώ­ρα ἦ­ταν ἡ σει­ρὰ τῶν σκου­λή­κων, οἱ ὁ­ποῖ­οι γιὰ τὸ κα­λὸ τῆς Πα­τρί­δας καὶ τοῦ λα­οῦ καὶ τὸ δι­κό του, τὸν ἐ­κλι­πα­ροῦσαν νὰ, μὴν ἀρ­νη­θεῖ τὴν πρότα­ση ποὺ τοῦ ἔ­κα­νε ὁ Στοῦμ­με καὶ ὁ Ἱ­ε­ράρ­χης ἀ­πάν­τη­σε: «Ἐν γνώ­σει τῶν συ­νε­πει­ῶν ποὺ μὲ ἀ­να­μέ­νουν δὲν δέ­χο­μαι τὴν προ­τει­νό­με­νη πρό­τα­ση. Ἐμ­μέ­νω εἰς τάς ἀρ­χάς μου». Καὶ ὅ­ταν τὸν πα­ρα­πί­ε­σαν: « Ὁ πρω­θυ­πουρ­γός ποὺ ὅρ­κι­σα βρί­σκε­ται καὶ ἀ­γω­νί­ζε­ται στὴν Κρή­τη» εἶ­πε καὶ σί­γα­σε πιὰ κά­θε ἄλ­λη κου­βέν­τα .

Ἀ­π’ ὅ­τι κα­τα­λα­βαί­νεις αὐ­τὴ ἡ πρά­ξη τοῦ Ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που Χρύ­σαν­θου ἦ­ταν ἡ πρώ­τη πρά­ξη ἐ­θνι­κῆς ἀν­τί­στα­σης στὴν κα­τε­χό­με­νη Εὐ­ρώ­πη.
Ὁ Τσο­λά­κο­γλου πῶς ὁρ­κί­στη­κε ;
Στὶς 29/4/1941 11πμ ὁρ­κί­στη­κε ἡ πρώ­τη κα­το­χι­κὴ κυ­βέρ­νη­ση ἀ­πὸ τὸν δι­ά­κο­νο τῆς ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Ἁ­γί­ου Γε­ωρ­γί­ου Κα­ρύ­τση …. Φυ­σι­κὰ οὔ­τε ὁ Θεσ­σα­λὸς Τσο­λά­κο­γλου οὔ­τε οἱ Γερ­μα­νοὶ λη­σμό­νη­σαν αὐ­τὴ τὴ συμ­πε­ρι­φο­ρὰ τοῦ Χρύ­σαν­θου, στὶς 2/6/1941 ἐ­παύ­θη μὲ Συν­τα­κτι­κὴ Πρά­ξη τῆς ψευ­δο­κυ­βέρ­νη­σης Τσο­λά­κο­γλου.
http://igaiolos?blogspot.com/2008/04/a.html



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες