Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Tι λέει πραγματικά ο Ισοκράτης για τους μετέχοντες Ελλ. Παιδείας



Πουθεν
δν ναφέρει σοκράτης (οτε λλος λλην συγγραφες) τι “λληνς εσι ο μετέχοντες τς λληνικς παιδείας”. ρσις ατ, τν ποίαν κατά κόρον ξεμεταλεύθησαν τ Μ.Μ.Ε., εναι χαλκευμένη, παράφρασις, παρερμηνεία, διαστρεύλωσις το 50ο δαφίου π τν “Πανηγυρικν” το σοκράτους, τ ποον ες τν πραγματικότητα διατυπώνει, σαφς, τελείως ντίθετη ννοια. (Γι’ ατ δν πιθυμον κάποιοι ν διδάσκωνται τ ρχαα λληνικ ες τ σχολεα: γι ν μπορον διάφοροι πιτήδειοι, ν ρμηνεύουν τ ρχαα κείμενα πως τος βολεύει).

σοκράτης, λοιπν, πλέκων τ γκώμιον τς πνευματικς αγλης τν θηνν, γράφει π λέξει:
“.... ΤΟΣΟΥΤΟΝ Δ’ ΑΠΟΛΕΛΟΙΠΕΝ Η ΠΟΛΙΣ ΗΜΩΝ ΠΕΡΙ ΤΟ ΦΡΟΝΕΙΝ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΩΣΘ΄ ΟΙ ΤΑΥΤΗΣ ΜΑΘΗΤΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΓΕΓΟΝΑΣΙΝ, ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΝΟΜΑ ΠΕΠΟΙΗΚΕ ΜΗΚΕΤΙ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ ΔΟΚΕΙΝ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ Η ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ.”

Τ
ρμα “πεποίηκε” κα τ τ παρμφατον “δοκεν”, τ ποα χρησιμοποιε σοκράτης, δν χουν τεθ τυχαίως. πως παρατηρε κα σχολιογράφος τν Κωδίκων, σοκράτης πάντοτε “σαφε τ λέξει κέχρηται” (vita 1.10). Σημειωτέον δ, τι συνεπλήρωνε κα τελειοποιοσε τν “Πανηγυρικ” περισσότερο π δέκα τη, προκειμένου ν τν παγγείλη κατ τν κατοστν λυμπιάδα – τ 380 π.ν.χ.-, που, ς γνωστν, συμμετεχον ΜΟΝΟΝ λληνες.
Τ
ρμα “ποι” σημαίνει κατασκευάζω, φτιάχνω, δημιουργ. Τό μέσον (μέση φων) “ποιομαι” σημαίνει πολαμβάνω, νομίζω: “συμφορν ποιομαι” = θεωρ ς συμφορν (νάλογες σημερινς κφράσεις: “περιποιημένη συμπεριφορ”, “κατασκευασμένη πόθεσις”, “φτιαχτ ζήτημα”.
Τ
δ ρμα “δοκ” σημαίνει ποθέτω, νομίζω, φαντάζομαι: δοκε = φαίνεται, ν ντιθέσει πρς τν πραγματικότητα. “Τά δοκοντα –μόνον - τ δοκοντι εναι ληθ” τονίζει Πλάτων ες τν διάλογον “Θεαίτητος” (158 Ε).

σοκράτης λοιπν πλς διαπιστώνει:
πόλις μας (δηλαδή α θναι, λλς λλάδος κατ τν Θυκυδίδη), τόσον χει φήσει πίσω της (“πολέλοιπε”, “ξεπέρασε”) ς πρς τν φρόνησιν τος λλους νθρώπους, στε ο μαθητα αύτς γιναν διδάσκαλοι λλων κα τ νομα τν λλήνων πεποίηκε ( = δημιούργησε τν πεποιημένην, πλαστν ντύπωσιν) δοκεν εναι ( =ν φαίνεται τι εναι –δίχως μως ν εναι) χαρακτηριστικν χι πι το γένους λλ τς διανοίας κα ν ποκαλονται λληνες (δν τος ποκαλομε μες) μλλον ο μετέχοντες τής μετέρας κπαιδεύσεως παρ (ο μετέχοντες) τς κοινς φύσεως ( =γεννήσεως, καταγωγς).

Δηλαδ
, κάτι παρόμοιο μ ατ πο γίνεται σήμερα μ τος καθηγητς ξένων γλωσσν. Ο μαθητα λένε: “ γαλλίδα”, “ γερμανίδα”, “ γγλος”, κ.ο.κ., ννοώντας τος -λληνες- καθηγητς, ο ποοι διδάσκουν ατς τς γλσσες.

Γι’α
τ κριβς λληνικ γλσσα τακτοποίησε τ νεφυν πρόβλημα, καθορίζοντας ς “λληνίζοντας” (κα χι “λληνας”) τος ξένους τος διδάσκοντας λληνικ. τσι χομε τος “λληνίζοντας” ουδαίους, δηλαδ τος μιλοντας τν λληνικν, κα γενικς τος συγγραφες, ο ποοι ες τ κράτη τς νατολς, λλ κα τς Δύσεως, μιλοσαν, γγραφον κα δίδασκον τ λληνικ.

λληνιστς” μέχρι σήμερα, εναι λληνόγλωσσος λλοδαπς, καθηγητς τν λληνικν. Λόγου χάριν, Γαλλίδα λληνίστρια Ζακλν ντ Ρομιγ, σπανς λληνιστς Φεδερίκο Σαγρέδο, σπανς λληνιστς Χουν Κοντρχ, καθηγητς ες τ πανεπισήμιο st. Andrews τς Σκωτίας, ποος ναγράφει εδήσεις στν ρχαία λληνικ γλσσα, στν στοχρο του http://www.akwn.net/ κ..

Κα
γι ν μν πάρξη τυχν παρεξήγησις γύρω π τν λέξι “μαθητα” (ο ταύτης (παιδείας)  μαθητα γεγόνασι διδάσκαλοι τν λλων) διευκρινίζομε τι ο μαθητα ο ποίοι συνέρρεον ες τς Σχολς τν θηνν δν σαν μόνον λληνες, λλ κα ξένοι π νατολ κα Δύσι. Ατο, γυρίζοντας στς πατρίδες των, δίδασκον λληνικ ς “λληνες διδάσκαλοι” κα μετέπειτα “λληνοδιδάσκαλοι”.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες