Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Ἀπ’ τὲς ἐννιά…




Δώδεκα καὶ μισή.. –γρήγορα πέρασεν ἡ ὥρα
ἀπ’τὲς ἐννιὰ ποὺ ἄναψα τὴν λάμπα
καὶ κάθησα ἐδῶ… Κάθομουν χωρὶς νὰ διαβάζω
καὶ χωρὶς νὰ μιλῶ. (Μὲ ποιόνα νὰ μιλήσω
κατάμονος μέσα στὸ σπίτι αὐτό;..)

Τὸ εἴδωλον τοῦ νέου σώματός μου,
ἀπ’τὲς ἐννιὰ ποὺ ἄναψα τὴν λάμπα,
ἦλθε καὶ μὲ ηὗρε, καὶ μὲ θύμισε
κλειστὲς κάμαρες, ἀρωματισμένες,
καὶ περασμένην  ἡδονή.. –τὶ τολμηρὴ ἡδονή!
Κ’ ἐπίσης μ’ ἔφερε στὰ μάτια ἐμπρὸς
δρόμους ποὺ τώρα ἔγιναν ἀγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνηση ποὺ τέλεψαν –
καὶ θέατρα, καὶ καφενεῖα, ποὺ ἦσαν μιὰ φορά…

Τὸ εἴδωλον  τοῦ νέου σώματός μου
ἦλθε καὶ μ’ ἔφερε καὶ τὰ λυπητερά:
πένθη τῆς οἰκογένειας, χωρισμοί,
αἰσθήματα δικῶν μου.. –αἰσθήματα
τῶν πεθαμένων, τόσο λίγο ἐκτιμηθέντα…

Δώδεκα καὶ μισή.. πῶς πέρασεν ἡ ὥρα!..
Δώδεκα καὶ μισή.. –πῶς πέρασαν τὰ χρόνια!..

Κ. Καβάφης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες