Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ




Ἥλιε, καλὲ πατέρα , βασιλιά,
ποὺ μέσ’ ἀπ’τὸν άπέραντον αἰθέρα
στέλνεις στὴ γῆ χρυσόφτερα φιλιά,
ποὺ δίνεις τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἡμέρα,
μεγάλε, ἀστραφτερὲ καὶ δυνατέ,
καλοὺς – κακοὺς ἡ λαύρα σου θερμαίνει,
καὶ ζοῦν ἀπὸ τὸ φῶς σου νικηταὶ
καὶ νικημένοι.

Κανένα δὲν ἀδίκησες ποτὲ
μέσα στὴν ἄπειρή σου καλωσύνη,
καλέ καὶ ἐκλεκτέ καὶ δοξαστέ·
κάνεις καὶ στὸν κακὸν ἐλεημοσύνη,
γιατὶ κι ἐκεῖνος κάποτε μπορεῖ
μὲ δάκρια τὸ κρῖμα του νὰ πλύνει,
καὶ τότε τὴν παρηγοριὰ νὰ βρεῖ
καὶ τὴ γαλήνη.

Μὰ στὸν ἀδικημένο, τὸ φτωχό,
στὸν ἄρρωστο, στὸ δοῦλο καὶ στὸν ξένο,
γιὰ δῶρο ἀτίμητο καὶ μοναχὸ
δίνεις τὸ φῶς, τὸ τρισευλογημένο·
Κι ὅταν ψυχὴ διψᾶ φωτὸς ἀχτίδα,
μπαίνεις κρυφὰ καὶ φέρνεις μυστικὴ
καλὴν ἐλπίδα.

 

Κωνσταντῖνος Μάνος (1869-1913)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες