Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΗΣΤΟΥ


Ὁ Γιάννης Χρήστου ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τοὺς σημαντικότερους Ἕλληνες συνθέτες, μὲ διεθνή ἀναγνώριση. Κύριο χαρακτηριστικὸ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἔργου του ἦταν οἱ ἔντονες φιλοσοφικές καὶ μεταφυσικές του ἀνησυχίες, τὶς ὁποῖες συσχέτιζε ἄμεσα μὲ τὴ μουσική, προσπαθώντας νὰ ἀναδείξει τὴν πανανθρώπινη θρησκευτική, μεταφυσική καὶ μυστικιστική της διάσταση, πέρα ἀπό ἱστορικές περιόδους, τεχνοτροπίες, πολιτισμούς καὶ θρησκευτικά δόγματα.
Γεννήθηκε στὴν Ἡλιούπολη τῆς Αἰγύπτου στὶς 8 Ἰανουαρίου 1926 καὶ μεγάλωσε στὴν κοσμοπολίτικη Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου, ὅπου πῆρε τὰ πρῶτα μαθήματα πιάνου σὲ ἡλικία πέντε ἐτῶν. Ἦταν ὁ δευτερότοκος γιὸς τοῦ σοκολατοβιομήχανου Ἐλευθέριου (Τέρη) Χρήστου καὶ τῆς ποιήτριας Καλλιόπης (Λιλίκας) Ταβερνάρη, κυπριακῆς καταγωγῆς.
Ὁ νεαρός Γιάννης φοίτησε στά καλύτερα ἀγγλόφωνα σχολεῖα τῆς Ἀλεξάνδρειας, παράλληλα μὲ τὶς σπουδές του στὸ πιάνο ὑπό τὴν καθοδήγηση τῆς διάσημης πιανίστριας Τζίνας Μπαχάουερ. Τὸ 1939 οἱ γονεῖς του χωρίζουν καὶ ὁ δεκατριάχρονος Γιάννης μαζί μὲ τὸν ἀδελφό του μένουν στὴν πατρικὴ ἑστία. Τελειώνοντας τὸ σχολεῖο, ὁ πατέρας του τὸν στέλνει στὴν Ἀγγλία γιὰ νὰ σπουδάσει οἰκονομικά, ἐλπίζοντας νὰ ἀναλάβει στὴ συνέχεια τὶς οἰκογενειακές ἐπιχειρήσεις, κάτι ποὺ δὲ συνέβη ποτέ.
•    Ὁ Χρήστου, ἄν καὶ πῆρε τελικά τὸ πτυχίο του στὰ οἰκονομικά, προτίμησε νὰ σπουδάσει φιλοσοφία μὲ τὸν Λούντβιχ Βιτγκενστάιν καὶ τὸν Μπέρτραντ Ράσελ στὸ Καίμπριτζ, καθώς καὶ ἀνώτερα θεωρητικὰ τῆς μουσικῆς. Συνέχισε τὶς μουσικές του σπουδὲς στὴν Ἰταλία ἀπό τὸ 1949 ἕως τὸ 1953, ἐνῶ τὴν ἴδια χρονικὴ περίοδο ἀσχολήθηκε σὲ βάθος καὶ μὲ τὴν ἀναλυτικὴ ψυχολογία, ἐπηρεαζόμενος καὶ ἀπό τὸν ἀδερφό του, ὁ ὁποῖος σπούδαζε ἐκείνη τὴν ἐποχή στὸ Ἰνστιτοῦτο Γιοὺνγκ στὴ Ζυρίχη.
Ἐπιστρέφοντας στὴν Αἴγυπτο, ἀφοσιώθηκε στὴ σύνθεση, δουλεύοντας ἀρκετὲς ὧρες τὴν ἡμέρα. Τὸ 1956 παντρεύτηκε τὴν παιδική του φίλη Θηρεσία (Σία) Χωρέμη, ζωγράφο, μὲ τὴν ὁποία ἀπέκτησε τρία παιδιά. Τὴν ἴδια χρονιὰ σκοτώθηκε ὁ πολυαγαπημένος ἀδερφός του σὲ τροχαῖο δυστύχημα, γεγονός ποὺ θὰ τὸν σημάδευε ἀφάνταστα γιὰ ὅλη του τὴ ζωή.
Τὸ 1960, μὲ τὶς ἐθνικοποιήσεις τοῦ Νάσερ, ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν Ἀλεξάνδρεια, ὅπως καὶ οἱ περισσότεροι εὕποροι Ἕλληνες τῆς Αἰγύπτου. Ἐγκαταστάθηκε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴ Χίο, ὅπου εἶχε ἐπίσης ἀρκετή οἰκογενειακὴ περιουσία. Στὸ σπίτι του, μέσα σ' ἕνα μεγάλο κτῆμα, ὁ Γιάννης Χρήστου ἐγκατέστησε τὴ μεγάλη του βιβλιοθήκη κυρίως μὲ βιβλία φιλοσοφίας, θρησκειολογίας, ἀνθρωπολογίας, ψυχολογίας, μαγείας, πνευματισμοῦ, προϊστορίας καὶ πρωτόγονων πολιτισμῶν, ἱστορίας, λογοτεχνίας, τέχνης καὶ μουσικῆς καθώς καὶ τὶς προσωπικές του συλλογές.
Τὰ τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του διέμενε κυρίως στὴν Ἀθήνα, ὅπου καὶ ἀσχολήθηκε, ἐκτός ἀπό τὴ σύνθεση, μὲ τὴν προώθηση τῆς πρωτοποριακῆς Ἑλληνικῆς μουσικῆς. Ἀσκοῦσε πολύ μεγάλη ἐπιρροή στοὺς ἑλληνικοὺς πρωτοποριακοὺς μουσικοὺς κύκλους τῆς ἐποχῆς του καὶ στὶς πρῶτες θεσμικές τους ἐκφράσεις, ὅπως τὸ Ἐργαστήρι Σύγχρονης Μουσικῆς τοῦ Ἰνστιτούτου «Γκαῖτε» (1962) καὶ ὁ Ἑλληνικός Σύνδεσμος Σύγχρονης Μουσικῆς (1965).
Ἡ οἰκονομική του ἄνεση τοῦ προσέφερε τὴ δυνατότητα νὰ μὴν χρειαστεῖ ποτὲ νὰ ἀναζητήσει ἐργασία σὲ Ὠδεῖα (τὰ ὁποῖα δὲν ἐκτιμοῦσε ἰδιαίτερα ὡς ἐκπαιδευτικὸ θεσμὸ) ἤ σὲ ἄλλους μουσικοὺς φορεῖς, οὔτε νὰ ἀναλάβει ποτὲ θέση εὐθύνης σὲ ὁποιοδήποτε μουσικό ἴδρυμα ἤ ἐπιτροπή, μὲ ἐξαίρεση μία καὶ μοναδικὴ φορά, τὸ 1962, ὡς μέλος κριτικῆς ἐπιτροπῆς διαγωνισμοῦ σύγχρονης μουσικῆς, τὸν ὁποῖο διοργάνωνε ὁ Μάνος Χατζιδάκις.
Ὁ Γιάννης Χρήστου σκοτώθηκε σὲ τροχαῖο δυστύχημα τὴ νύχτα τῆς 8ης Ἰανουαρίου 1970, κατὰ τὴν ἐπιστροφή του στὸ σπίτι ἀπὸ τὸν ἑορτασμό τῶν γενεθλίων του. Στὸ ἴδιο δυστύχημα τραυματίστηκε σοβαρὰ ἡ γυναίκα του, ἡ ὁποία ἐξέπνευσε δέκα ἡμέρες ἀργότερα, ἀφήνοντας τὰ τρία τους παιδιά ὀρφανά.
http://www.sansimera.gr/biographies/214

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες