Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ



(Ἔχει προηγηθεῖ ἡ ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸν Ἰουλιανὸ  μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Κωσταντίου. Ὁ Ἰουλιανὸς ἐγκαθίσταται στὰ ἀνάκτορα).

[….Ὁ νεαρὸς κοσμοκράτορας ἐγκαταστάθηκε στὰ ἀνάκτορα μαζὶ μὲ τοὺς ἔμπιστους ἀνθρώπους του, στρατιωτικοὺς καὶ πολιτικοὺς ὑπαλλήλους, ἀναλαμβάνοντας πλέον οὐσιαστικὰ τὰ καθήκοντά του. Ἐκεῖ ὅμως βρῆκε ἕνα περιβάλλον τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ ἐκεῖνο τῆς Γαλατίας,  γι’ αὐτὸ ἡ ἀντίδρασή του ἦταν ἄμεση καὶ ἀπόλυτη. Τὴν ἀγανάκτησή του γιὰ τὴν κατάσταση, τὴν ὁποία βρῆκε στὰ ἀνάκτορα, καθὼς καὶ τὴν ἀπόφασή του νὰ τὰ ξεκαθαρίσει ἀπὸ κάθε λογῆς παράσιτα, περιγράφει ὁ Ἀμμιανὸς Μαρκελλῖνος στὴν ἱστορία του, παραθέτοντας μάλιστα καὶ κάποιο περιστατικό, τὸ ὁποῖο ἄφησε κατάπληκτο τὸν ἡρωϊκὸ Αὔγουστο καὶ τὸν ἐξαγρίωσε. Εἰδικώτερα: Ὅταν ὁ Ἰουλιανὸς ζήτησε νὰ ἔλθει κάποιος κουρέας γιὰ νὰ τοῦ κόψει τὰ μαλλιά του ποὺ εἶχαν μεγαλώσει, καὶ κατόπιν νὰ πάρει τὸ λουτρό του, ἐμφανίστηκε μπροστά του ἕνας  λαμπρὰ ντυμένος, μὲ πολυτελῆ καὶ πανάκριβα ἐνδύματα  κουρέας τῶν ἀνακτόρων, μαζὶ μὲ τοὺς βοηθούς του. Οἱ βοηθοί του ἔβγαλαν τὰ σχετικὰ ἐργαλεῖα ἀπὸ τὶς θήκες τους καὶ αὐτὸς ἑτοιμάστηκε νὰ ἀναλάβει τὴν ἐργασία του. Ἰδού τί ἐπακολούθησε, ὅπως ἀκριβῶς ἀναφέρει ὁ Ἀμμιανὸς Μαρκελλῖνος: Ὅταν τὸν ἀντίκρυσε ὁ Ἰουλιανός, ἔμεινε κατάπληκτος καὶ τοῦ εἶπε· «ἐγὼ ζήτησα κουρέα, ὄχι κάποιον ἐπιθεωρητή (ὑπουργό) τῶν οἰκονομικῶν». Τότε ρώτησε τὸν ἄνδρα, τί τοῦ ἀπέφερε τὸ ἐπάγγελμά του. Σὲ αὐτὴ τὴν ἐρώτηση, ὁ κουρέας ἀπάντησε ὅτι ἔπαιρνε 20 μερίδες ψωμιοῦ τὴν ἡμέρα, ἀκόμη, τὴν ἴδια ποσότητα τροφῆς (γεννήματα) γιὰ τὰ μεταφορικά του ζῶα, ὅπως καὶ μεγάλο ἐτήσιο μισθό, χώρια τὰ πολλά , πλούσια φιλοδωρήματα». Ὁ Αὔγουστος κούνησε τὸ κεφάλι του καὶ τὸν ἔδιωξε.
Ἀμέσως, μετὰ ἀπ’ αὐτὸ τὸ περιστατικὸ μὲ τὸν κουρέα, ὁ Ἰουλιανὸς διερεύνησε τὰ πάντα μέσα στὰ ἀνάκτορα καὶ ἔμεινε ἄναυδος ἀπὸ τὴν πολυτέλεια, τὴν χλιδή, ἀλλὰ καὶ τὴν σπατάλη ποὺ κυριαρχοῦσαν ὁλοκληρωτικά. Τὸ πρωτόκολλο - ἀνατολίτικης προελεύσεως – καθόριζε τὶς σχέσεις καὶ τὸν τρόπο διαβιώσεως, ἐν γένει, τόσο τοῦ αὐτοκράτορα ὅσο καὶ τῶν διαφόρων αὐλικῶν. Στρατιὲς ὁλόκληρες παρασίτων μὲ διαφόρους τίτλους καὶ βαθμούς, ἀκόμα ἀπόλεμοι κόλακες στρατιωτικοὶ καὶ βυζαντινολογοῦντες ρασοφόροι, προσκυνοῦσαν οἱ μὲν τοὺς δὲ καὶ ὅλοι τους τὸν αὐτοκράτορα, χωρὶς νὰ προσφέρουν καμμιὰ ὑπηρεσία στὸ κράτος. Οἱ συνομωσίες, οἱ ὑποβολές, οἱ ἀλληλοκατηγορίες, μαζὶ μὲ τὴν δημιουργία ὁμάδων, οἱ ὁποῖες μάχονταν γιὰ τὸ ποιὰ θὰ ἐπικρατήσει, ἦταν ἡ μόνη τους ἀσχολία. Ὁ Ἰουλιανὸς μὲ τὸ ἑλληνικό του φρόνημα, ἔνοιωσε νὰ πνίγεται μέσα σ’ αὐτὴν τὴν ἀνατολίτικη ἀτμόσφαιρα, ποὺ ἐπικρατοῦσε, καὶ ἀντέδρασε ἀμέσως. Ἀνέτρεψε στὴν κυριολεξία τὰ πάντα, φέροντας μέσα στὸ παλάτι τὴν ἑλληνικὴ λιτότητα καὶ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό.
Βάρβαρα ἀσιατικὰ ἔθιμα καὶ ἤθη στμπεριφορᾶς καὶ τρόπου ζωῆς, τὰ ὁποῖα οἱ αὐλικοὶ κόλακες εἶχαν –μὲ τὴν πάροδο τῶν χρόνων – καθιερώσει στὰ ἀνάκτορα, γιὰ νὰ φανοῦν ἀρεστοὶ στοὺς αὐθέντες τους, καταργήθηκαν. Τὰ βαρύτιμα, χρυσοκεντημένα «ὁλοσηρικὰ (ὁλομέταξα) ἐνδύματα», τὰ ὁποῖα ἦσαν στολισμένα μὲ πολύτιμους λίθους, τὰ χρυσᾶ περιδέραια, τὰ σκουλαρίκια, τὰ βραχιόλια, τὰ δακτυλίδια, καὶ ἄλλα κοσμήματα, τὰ ὁποῖα φοροῦσαν οἱ ὑψηλόβαθμοι αὐλικοὶ ἄνδρες σὰν νὰ ἦσαν γυναῖκες, ἐξαφανίστηκαν. Τὰ ἐξωτικὰ ψάρια καὶ πουλιά, τὰ ὁποῖα ἔφθαναν ἀπὸ κάθε σημεῖο τῆς αὐτοκρατορίας, τὰ κυνήγια καὶ τὰ εἰδικὰ κρέατα, ὅλα μαγειρεμένα μὲ σάλτσες καὶ καρυκεύματα τῆς Ἀνατολῆς, μαζὶ μὲ τὰ ποικιλόμορφα γλυκίσματα, τὰ ἐξωτικὰ φροῦτα, τὰ ἡδύποτα καὶ τοὺς χυμοὺς ποὺ τὰ ἔβαζαν στὸ χιόνι –τὸ ὁποῖο εἰδικοὶ τροφοδότες ἔφερναν ἀπὸ τὰ ψηλὰ βουνὰ καθημερινά- ἔπαψαν νὰ γεμίζουν τὰ μαγειρεῖα τῶν ἀνακτόρων1.
Οἱ στρατιὲς τῶν αὐλικῶν, λουτράρηδων, κουρέων, ὑπηρετῶν, εὐνούχων, θαλαμηπόλων, μαγείρων, δοκιμαστῶν φαγητῶν καὶ ποτῶν, ζαχαροπλαστῶν, οἰνοχόων, ἀρχιτρικλίνων, γραφέων, σταυλιτῶν, κηπουρῶν, μίμων, τραγουδιστῶν, ὀργανοπαικτῶν, φροντιστῶν ἐξωτικῶν πτηνῶν καὶ ζώων, ἀπειραρίθμων τιτλούχων, βαθμούχων καὶ τῶν βοηθῶν τους, ἀπεριορίστων σωματοφυλάκων (οὐσιαστικὰ ἀκολούθων) τοῦ αὐτοκράτορα καὶ τῶν ὑψηλοβάθμων τιτλούχων τῆς αὐλῆς, διώχθηκαν, ἀνακουφίζοντας τὸ ταμεῖο τῶν ἀνακτόρων, τὸ ὁποῖο καὶ τοὺς κατέβαλε περισσότερα χρήματα ἀπὸ ὅσα στοίχιζε ἡ συντήρηση ὁλόκληρου τοῦ στρατοῦ τῆς αὐτοκρατορίας. Ἡ καθιερωμένη συνήθεια -ἄγνωστη στοὺς Ἕλληνες- νὰ προσκυνοῦν ὅλοι τὸν αὐτοκράτορα σὰν ἀνατολίτη μονάρχη, μὲ διαταγὴ τοῦ Ἰουλιανοῦ, ἔπαψε νὰ ἰσχύει. Ἡ μέχρι πρὸ ὀλίγου δουλοπρεπὴς στάση τῶν ἀνακτορικῶν καὶ στρατιωτικῶν2 , ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ συνήθεια τῆς ἔντιμης καὶ ὑπερήφανης παρουσιάσεώς τους ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνα τους, ὄχι ὡς δούλων καὶ ἀνδραπόδων, ἀλλὰ ὡς ἀνθρώπων ἀξιοπρεπῶν καὶ ἐλεύθερων.]

σημειώσεις:
1. Πρέπει νὰ διευκρινήσουμε, χάριν τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος, ὅτι ἡ σημερινὴ λεγομένη «τουρκικὴ κουζίνα» (Κωνσταντινοπολίτικη), ἡ ὁποία φημίζεται γιὰ τὰ ἐδέσματά της, δὲν εἶναι παρὰ ἡ τεχνικὴ τῆς γεύσεως τῶν Ἑλλήνων Κωνσταντινουπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι μετὰ τὴν πτώση τῆς πόλεώς τους, ἐξισλαμίσθηκαν ἀθρόα. Δὲν ἦταν δυνατὸν οἱ Τοῦρκοι, Μογγόλοι νομάδες, οἱ ὁποῖοι ἔβαζαν ἕνα κομμάτι κρέας ὠμὸ κάτω ἀπὸ τὴν σέλα τοῦ ἀλόγου τους γιὰ νὰ ζεσταθεῖ καὶ ἔτσι τὸ ἔτρωγαν, νὰ ἔχουν τέτοια ἐκλεπτισμένη μαγειρική, οὔτε καὶ ἦσαν ἱκανοί, ἀργότερα ὡς κατακτητὲς νὰ τὴν δημιουργήσουν.
2. Στὸν στρατό, προπαντός, ὁ Ἰουλιανὸς ἐπανέφερε τὴν στρατιωτικὴ σιδηρᾶ πειθαρχία, ὁρίζοντας ὡς ποινὲς γιὰ τοὺς παραβάτες αὐτὲς, οἱ ὁποῖες ἐπιβάλλονταν στὴν ἀρχαία Σπάρτη (Πρβλ. Ἀμμιανὸς Μαρκελλῖνος βιβλ. ΧΧΙΙ, κεφ. 4, παρ. 6 καὶ 7).
«ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ὁ ἐστεμμένος φιλόσοφος» Θανάσης Μαργαρίτης, (Νέα Θέσις 1997).



Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Τὰ ροῦχα τῆς παρελάσεως



Αὐτὲς τὶς μέρες, θυμήθηκα ἕνα παλαιὸ σχολικὸ περιστατικὸ, μὲ τὸν δάσκαλό μου. Τὸ 1975 λοιπόν, ἡ τρίτη τάξη τοῦ δημοτικοῦ, στὸ σχολεῖο μου, εἶχε δύο τμήματα. Πρωϊνό καὶ ἀπογευματινό, τρεῖς καὶ τρεῖς ἡμέρες τὴν ἑβδομάδα ἐναλλάξ. Ἐμεῖς εἴχαμε δασκάλα, οἱ ἄλλοι δάσκαλο. Κάποτε ποὺ ἡ δική μας ἀρρώστησε, τὰ δύο τμήματα (περίπου 65 παιδιά) ἔγιναν ἕνα καὶ μᾶς ἀνέλαβε ὅλους ὁ δάσκαλος τοῦ ἄλλου τμήματος. Αὐτὸ κράτησε περίπου ἑνάμισυ μήνα. Πλησίαζαν ὅμως τότε, καὶ οἱ μέρες τῆς παρελάσεως τῆς 25ης Μαρτίου (τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, οἱ μαθητὲς παρήλαυναν κανονικά, μὲ βῆμα καὶ ὄχι μπουλουκηδόν). Χρειαζόταν ἐπομένως νὰ γίνουν δοκιμαστικὲς παρελάσεις ἀρκετὲς φορὲς, πολλὲς ἡμέρες πρίν. Καὶ φυσικὰ ἔπρεπε στὴν παρέλαση νὰ φορᾶμε ὁμοιόμορφα ἐνδύματα. Μπλὲ παντελόνι, μαῦρα παπούτσια, λευκὸ πουκάμισο, μὲ τὸ σῆμα τοῦ σχολείου. Ἐδῶ ἄρχιζαν τὰ δύσκολα, διότι ἔπρεπε οἱ γονεῖς νὰ ξοδέψουν γιὰ νὰ τ’ ἀγοράσουν στὸ παιδί τους. Κάμποσο καιρὸ παρακαλοῦσα στὸ σπίτι, ἀλλὰ χωρὶς ἀποτέλεσμα. Μοῦ τὸ εἶχαν ξεκόψει. Δυσκολευόμασταν ἀκόμα καὶ στὸ φαγητό. Δὲν ὑπῆρχαν χρήματα γιὰ τέτοιο σκοπό.
 «Καὶ τὶ θὰ κάνω;»
«Θὰ πεῖς στὸ δάσκαλο ὅτι δὲν θὰ εἶσαι στὴν παρέλαση».
Οἱ μέρες πλησίαζαν, πῆγα λοιπὸν κι ἐγώ καὶ τοῦ τό ‘πα.
«Τί; καὶ γιὰ ποιὸ λόγο παρακαλῶ δὲ θὰ ἔρθεις;»
 Καὶ ἐκεῖ κατὰ λάθος, ἀπὸ ντροπή, ἀντὶ νὰ πῶ γιὰ οἰκονομικούς, εἶπα γιὰ οἰκογενειακοὺς λόγους.
 «Τὶ θὰ πεῖ οἰκογενειακοὺς λόγους; Νὰ μὲ περιμένεις στὸ διάλλειμα στὸ γραφεῖο» (ἦταν ἡ ἐποχὴ λίγο περίεργη). Ἀργότερα τοῦ ἐξήγησα.
 «Δὲν ἔχω χρήματα γιὰ τὰ ροῦχα κύριε». «Ἄ, ἔτσι πές μου·  καλά, πήγαινε παιδί μου».
Μετὰ ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες, μὲ φώναξε καὶ μοῦ ἔδωσε μιὰ πλαστικὴ τσάντα. Εἶχε μέσα τὰ ροῦχα τῆς παρέλασης καὶ ἕνα ζευγάρι παπούτσια.
 «Ξέρει νὰ ράβει ἡ μάνα σου;» «Πῶς δὲν ξέρει;»  «Ἔ, πές της νὰ κοντύνει τὸ παντελόνι νὰ ‘ρχεται στὰ μέτρα σου».
Τὰ πῆρα. Ἔτσι μπόρεσα καὶ πῆγα στὴν παρέλαση, καὶ ἔπειτα τοῦ τὰ ἐπέστρεψα.
Αὐτὸς ἦταν ὁ Δάσκαλός μου. Δὲν θυμᾶμαι κἄν πῶς λεγόταν - ἄλλωστε τὸν γνώρισα ἐλάχιστα. Εὔχομαι νὰ ἔχει λάβει ἀπὸ τὴ ζωὴ τὰ ὀφειλόμενα.

(Διαβάζοντας τὸ κείμενό τῆς Φιλονόης γιὰ τὶς δασκάλες τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, καὶ τὴν θεατρικὴ παράσταση μὲ τὸν Πολύφημο)

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΘΗΡΙΩΔΙΕΣ


Ὁ Ντελακρουᾶ καὶ ἡ σφαγὴ τῆς Χίου
Ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21 μᾶς καλεῖ νὰ ἀντισταθοῦμε στὴ μεθοδευμένη προσπάθεια χειραγώγησης καὶ ἀπάλειψης τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ποὺ ὑπαγορεύουν καὶ ἐπιβάλλουν γνωστὰ κέντρα, μὲ καθηγητὲς καὶ λέκτορες καὶ μὲ συμμάχους παράγοντες στὰ ὑπουργεῖα Παιδείας καὶ Πολιτισμοῦ. Οἱ ἐν λόγῳ ἱστορικοὶ ἀναθεωρητές, ἰσχυρίστηκαν προσφάτως ὅτι ὁ πίνακας τοῦ διάσημου Γάλλου ζωγράφου Εὐγένιου Ντελακρουᾶ, «ἡ σφαγὴ τῆς Χίου», ἀποτελεῖ ὑπερβολικὴ ἀπεικόνιση ἐκ μέρους τοῦ καλλιτέχνη, καὶ ξεπερνᾶ τὴν πραγματικότητα καὶ ὅτι ὁ πίνακας ἀφαιρέθηκε πρὸ διετίας ἀπὸ τὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο Χίου κατ’ ἀπαίτηση τῶν Τούρκων!
Σύμφωνα μὲ τὸν Χιώτικο τύπο, ὑπάρχει μιὰ μυστικὴ προφορικὴ συμφωνία, προκειμένου νὰ καθαιρεθεῖ ὁ πίνακας, ὡς …ἔνδειξη ἀπάλειψης τοῦ ἱστορικοῦ χάσματος ποὺ χωρίζει τοὺς δύο λαούς!.. Ἡ Τουρκία ἐπιδίωξε καὶ ἀφαιρέθηκαν οἱ ταμπέλες μὲ τὴν ἐπιγραφή «ἔργα Ὀθωμανῶν», ἀπὸ τὶς ὀστεοθῆκες τῶν θυμάτων τῆς σφαγῆς στὴ Νέα Μονή, καὶ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ.

Οἱ Τοῦρκοι ἀπαιτοῦν καὶ οἱ ἡμέτεροι μὲ δουλικότητα ὑπακούουν! Ποτὲ ὅμως, δὲν ἀφαίρεσαν οἱ Τοῦρκοι τὸν ἀναρτημένο πίνακα στὸ μουσεῖο Ντολμᾶ (;) Μπαχτσὲ στὴν Κωνσταντινούπολη ὁ ὁποῖος παριστᾶ Τοῦρκο πολεμιστή, νὰ πατᾶ πάνω στὸ νεκρὸ κορμί, Ἕλληνα φουστανελοφόρου μὲ τὸ λάβαρό μας, σκόρπια κορμιὰ Ἑλλήνων καὶ ὁ …ἥρωας αὐτός,  μὲ τὸ χέρι στὸ μέτωπο, κοιτᾶ μακριά, ψάχνει νὰ δεῖ τοὺς Ἕλληνες ποὺ το ‘βαλαν στὰ πόδια…
Γιατὶ ἐνοχλήθηκαν. Ὁ πίνακας τοῦ Ντελακρουᾶ, ποὺ τοὺς ἐνόχλησε, δὲν περιλαμβάνει τὴ διαταγὴ τοῦ σουλτάνου τὸ 1822, νὰ σφάξουν βρέφη ἕως 3 ἐτῶν, ἀγόρια κι ἄνδρες ἄνω τῶν 12 ἐτῶν, γυναῖκες ἄνω τῶν 40, νὰ αἰχμαλωτίσουν κορίτσια καὶ γυναῖκες ἀπὸ 3 ἕως 40 ἐτῶν καὶ ἀγόρια ἀπὸ 3 ἕως 12 ἐτῶν. Γλίτωναν μόνο ὅσοι ἀσπάζονταν τὸν μωαμεθανισμό.
Ἀπὸ τοὺς περίπου 125.000 χριστιανοὺς τοῦ νησιοῦ, κατέσφαξαν 50.000, αἰχμαλώτισαν 52.000, διέφυγαν καὶ σώθηκαν 21.000 καὶ ἐπέζησαν μόνο 1.800… Δὲν περιλαμβάνει τὰ γυναικόπαιδα ποὺ πουλήθηκαν σκλάβοι ἤ βιάστηκαν, οὔτε τὴ Χίο ποὺ μετετράπη σὲ στάχτη, οὔτε ἀκούγονται οἱ γοερὲς κραυγὲς τῶν θυμάτων. Ἀπάντηση στοὺς θλιβεροὺς ἀναθεωρητὲς τῆς ἱστορίας γιὰ τὴ σφαγή, δίνουν οἱ «Τάιμς» τοῦ Λονδίνου (ἀρ. φύλ. 11661, σελ. 2, τῆς 11-9-1822). Ἰδοὺ τι ἔγραψαν:
«Πολλὲς λεπτομέρειες ἀπὸ τὶς τρομερὲς βαρβαρότητες ποὺ διέπραξαν οἱ Τοῦρκοι στὴ Χίο ἔχουν ἤδη γίνει γνωστές. Ἀκόμα καὶ Γερμανικὲς ἐφημερίδες περιέγραψαν τὶς βαρβαρότητες. Ἀπὸ τοὺς 120.000 Ἕλληνες ἀπέμειναν περὶ τοὺς 900, ἀπὸ τοὺς ὁποίους πολλοὶ πεθαίνουν ἀπὸ ἀσθένειες ποὺ προκαλοῦνται ἀπὸ τὰ ἄταφα πτώματα. Τὸ πιὸ ὡραῖο καὶ ἀνεπτυγμένο νησὶ τοῦ ἀρχιπελάγους ἐρημώθηκε. Οἱ πιὸ πολιτισμένοι δυναμικοὶ καὶ ἔγκριτοι κάτοικοι τοῦ νησιοῦ, τὸ ἄνθος τῆς Ἑλλάδος, ἔχουν οἱ περισσότεροι ἐξοντωθεῖ, ἐκπατρισθεῖ ἤ πουληθεῖ ὡς σκλάβοι, ἀπὸ τοὺς ἀπίστευτους σφαγεῖς τους. Ἐν τοῦτοις, τέτοιες πράξεις ἔχουν ἀμβλυνθεῖ ἀπὸ Ἄγγλους, καὶ σχεδὸν δικαιολογήθηκαν στὸ Ἀγλικὸ κοινοβούλιο, ἀποδιδόμενες σὲ Ἑλληνικὲς προκλήσεις. Πότε οἱ Ἕλληνες προμελετημένα σφαγίασαν ἀδιακρίτως ὁλόκληρο τὸν ἀνδρικὸ πληθυσμὸ μιᾶς ἐπαρχίας; Πότε οἱ Ἕλληνες ἀπήγαγαν δεκάδες χιλιάδες ἀνυπεράσπιστες γυναῖκες καὶ ἀθῶα παιδιά, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν ἀκόλαστες ὀρέξεις καὶ πάθη; Θὰ ἐξισωθεῖ ἡ πλήρης καταστροφὴ τῆς Χίου, ποὺ μετετράπη σὲ στάχτες, καὶ ὁ ἐνταφιασμὸς 50.000 ἀνδρῶν στὰ συντρίμμια τῶν φιλήσυχων σπιτιῶν τους, πρὸς τὴν καταστροφὴ μιᾶς φρουρᾶς ἔπειτα ἀπὸ τὴν προδοτικὴ συμπεριφορά της;».

Ἀπὸ ἄρθρο τοῦ Τάσου Κοντογιαννίδη ἐφημερίδα Realnews Σάββατο 24/03/2012

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Ἐαρινὴ Ἰσημερία



«Μία ἀπὸ τὰς λαμπροτέρας ἡμέρας τοῦ ἔτους τὰς ὁποίας πρέπει νὰ ἑορτάζῃ  ἡ ἀνθρωπότης εἶναι ἡ τῆς Ἐαρινῆς Ἰσημερίας. Κατὰ τὴν ἡμέραν ταύτην, μύσται τῶν παρελθουσῶν γενεῶν, μύσται τῶν θείων λειτουργιῶν τῆς Φύσεως, ἐτέλουν ἐπισήμους ἑορτάς, ἀναφερομένας εἰς τὴν ὀργανικὴν καὶ πνευματική των λειτουργίαν. Εἰς τὰς Ἑλληνικὰς μάλιστα χώρας, εἰς τὰς Ἰσημερίας καὶ τὰς Τροπὰς τοῦ Ἡλίου ἀπέδιδον σπουδαίαν σημασίαν. Ὁμιλῶν καὶ ἐγὼ σήμερον πράττω τοῦτο, ὄχι διότι προτίθεμαι νὰ ἐξισώσω τὸ πνεῦμα μου πρὸς τὰ μεγάλα τοῦ παρελθόντος πνεύματα. Πάντοτε ἐπίστευα ὅτι τὸ ἰδικόν μου πνεῦμα παραβαλλόμενον πρὸς τὸ πνεῦμα τῶν ἀρχαίων μυστῶν, παρουσιάζει τὴν ὄψιν τὴν ὁποίαν δύναται νὰ παρέχῃ χαμόκλαδον παραβαλλόμενον πρὸς ὑψηλοὺς καὶ μεγαλοπρεπεῖς Πλατάνους. Τοὺς μεγαλοπρεπεῖς αὐτοὺς Πλατάνους, ὑπὸ τὴν εὐεργετικὴν σκιὰν τῶν ὁποίων ἐγαλουχήθησαν καὶ ἐφωτίσθησαν πᾶσαι αἱ πρὸς τὸ φῶς τοῦ Ἡλίου ἀτενίσασαι ψυχαί, θέλω διὰ τῆς ὁμιλίας μου ταύτης νὰ ὑμνήσω. Τὰ θεία ταῦτα πνεύματα τοῦ παρελθόντος ἔχουν ἀνάγκη τοῦ ὕμνου αὐτοῦ διότι οὕτως δύνανται νὰ ἀναζήσουν εἰς τὰς ἀντιλήψεις τῶν νέων ἑρμηνευτῶν τῆς Φύσεως καὶ νὰ χρησιμεύσουν εἰς αὐτοὺς ὡς Ἱεροφάνται τῶν ἀποκαλύψεων τῶν Θείων μυστικῶν της, τὰ ὁποῖα φιλόστοργα κρατεῖ εἰς τὰ βάθη τῶν ἐνεργειῶν της, ὅπως μὴ τὰ προσβάλλουν βέβηλα καὶ εἰς διαφθορὰν ἐθισμένα νὰ βλέπουν, ἀνθρώπινα βλέμματα. Κατὰ τὴν Φθινοπωρινὴν Ἰσημερίαν ὕμνησα τὸν Πυθαγόρα καὶ τοὺς Ἱεροφάντας τῆς Ἐλευσῖνος. Τὸ πνεῦμα μου τότε, κατόρθωσε διὰ τῆς ἐμπνεύσεως νὰ μεταφέρῃ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς μυσταγωγίας στὴν ἐπιφάνειας τῆς ἀνθρωπίνης σκέψεως ὅ,τι εἶχε σχέσιν μὲ τὴν πίστιν τοῦ Πυθαγόρου καὶ τῶν μυστῶν περὶ τῆς σημασίας τὴν ὁποίαν ἔχουν αἱ μεγάλαι ἡμέραι τῆς Γῆς,  αἱ Ἰσημερίαι καὶ αἱ Τροπαί.  Ἐὰν τὸ πνεῦμα μας τὸ ἀποτελούμενον ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἀποκαλοῦμεν διάνοιαν, μετ’ ἐπιμονῆς ἐζήτει  νὰ ἐρευνήσῃ  τὸ μυστήριον τῆς συνθέσεώς του καὶ τὴν βάσιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐξορμᾶται εἰς ἐνεργείας, τὴν ψυχήν του δηλαδή, ἐκ τῆς ἱστορίας της πολλὰ θὰ εἶχον νὰ πληροφορηθῇ. Ἰδού τί μὲ χωρίζει ἀπὸ τοὺς σκεπτομένους μόνον διὰ τῶν δυνάμεων τῆς σημερινῆς των διανοίας ἀνθρώπους, ἰδού τί εἶναι, τὸ ὁποῖον φέρει τὸν νοῦν  μου πρὸς ἐπισκόπησιν τοῦ ἔργου τῶν παρελθουςῶν μεγάλων ψυχῶν. Ὁ Πυθαγόρας καὶ οἱ Ἱεροφάνται τῆς Ἐλευσῖνος, εἶχον μίαν κρυμμένην ἔννοιαν περὶ τῆς σημασίας τῶν ἡμερῶν αὐτῶν καὶ τὴν μετέδιδον μόνον πρὸς ὅσας ψυχὰς ἔβλεπον  ὅτι ἠγάπων τὸ φῶς τοῦ Ἡλίου καὶ ἀπέδιδον πρὸς τὸ φῶς τοῦτο τὴν ἱεροτέραν σημασίαν. Ἤδη τὸ πνεῦμα μου μὲ μεταφέρει ἀπομακρῦνον με τῆς ἐποχῆς ἐκείνης πρὸς ἄλλην δόξαν, τῆς ὁποίας Θείας ἐννοίας θέλω νὰ ὑμνήσω σήμερον. Μὲ μεταφέρει πρὸς τὸν θεῖον Ὀρφέαν, πρὸς τὸν τιμημένον τοῦτον Ἱεροφάντην τῆς Φύσεως, ἀπὸ τὸ πνεῦμα καὶ τὰς ἰδέας τοῦ ὁποίου θὰ ἀντλήσω, διὰ νὰ σᾶς εἴπω περὶ τῆς Ἐαρινῆς Ἰσημερίας. Ὁ Θεῖος Ὀρφεὺς ὁ ἱερὸς σύζυγος τῆς Εὐρυδίκης καὶ ὁ κληροδοτήσας Θείας Ἀλήθειας πρὸς ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἐμύησε πρὸς τὰς ἰδέας του ἀπεκάλει τὴν Ἐαρινὴν Ἰσημερίαν Θείαν Νύμφην, κατερχομένην ἐξ Οὐρανοῦ ἀνὰ πᾶν ἔτος διὰ νὰ ἐξαγνίσῃ τὰς ψυχὰς τοῦ Ἅδου. Ἄνευ αὐτῆς ἄνευ τῆς ἐξ Οὐρανοῦ καταβάσεώς της, αἱ ψυχαὶ τοῦ Ἅδου θὰ ἀπώλυντο εἰς τὸ μέγα αὐτοῦ ἔρεβος καὶ συνείδησις καὶ χαρὰ ἐν τῇ Γῇ  δὲν θὰ ἐγεννᾶτο. Ἄνευ τοῦ φωτὸς τῆς Οὐρανίας αὐτῆς Νύμφης, οὐδὲ ἄρωμα οὐδὲ ζωὴ θὰ ἐξελίσσετο ἐπὶ τῆς Γῆς, οὐδὲ ἰδέα τῆς ἁρμονίας θὰ ὑπῆρχεν.  Ἄν καὶ ἕν μόνον ἔτος δὲν κατήρχετο ἐπὶ τῆς Γῆς, ἡ Θλῖψις τῶν ψυχῶν της θὰ ἐγενικεύετο καὶ αἱ ἁρμονίαι τῶν διανοιῶν πρὸς τὰς ψυχὰς θὰ διεσαλεύοντο. Ἐὰν ἡ Θεία Οὐρανία Νύμφη ἐγκατέλιπεν τὸ ἔργον τῆς μεταδόσεως τῆς ἀγάπης της πρὸς τὴν Γῆν, μῖσος γενικὸν θὰ περιέβαλλε πάσας τὰς ἀνθρωπίνας ψυχὰς καὶ οὐδὲν αἴσθημα ἁρμονίας πρὸς τὸν σκοπόν της ὑπὸ οὐδεμιᾶς θὰ ἐξεδηλοῦτο. Ὅταν κατέρχεται καὶ μᾶς περιβάλλει, ἐδόξαζεν, ἡ ψυχή μας μεταβάλλεται εἰς φῶς, τὸ φῶς τοῦτο ἐκδηλεῖ τὴν χαράν, χαρὰ εἶναι ὁ  ἔρως, ἔρως εἶναι ὁ νόμος τῆς ζωῆς μας, ὁ νόμος ὁ ἀνυψῶν καὶ ἀφομοιῶν τὴν ψυχήν μας πρὸς τὸ Φῶς τοῦ Ἡλίου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου πάσαι αἱ δυνάμεις τῆς Οὐρανίας Νύμφης ταξινομοῦνται εἰς Θείαν ἁρμονίαν. Ὅταν κατέρχεται ἡ Θεία αὐτὴ Νύμφη, ἐδόξαζεν, καὶ εὑρίσκει ἡμᾶς εἰς τὸν χρόνον τῆς ζωῆς ἐκεῖνον ὅστις ἐξασφαλίζει τὴν γενικὴν τῶν ὀργάνων τοῦ ὀργανισμοῦ μας ἁρμονίαν, τότε προσθέτει καὶ τὴν ἰδική της ἁρμονίαν καὶ τότε συντελεῖται ὁ Θεῖος ἀσπασμὸς τῆς γηίνης ψυχῆς πρὸς τὸ κράτος ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐξορμᾶται τὸ φῶς τοῦ Ἡλίου. Ἀλλὰ καὶ ὅταν, ἔλεγεν, ὁ ὀργανισμός μας ἀπέβαλλεν τὴν ἐνεργητικότητα τῶν νεύρων του, καὶ μᾶς ψαύει ἡ Θεία Οὐρανία Νύμφη, μᾶς γεννᾶ ἀμέσως τὸ αἴσθημα τῆς ζωῆς καὶ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν ἰδέαν τοῦ Θανάτου. Εἰς τὰ κέντρα τῶν ἐνεργειῶν τῆς Θείας αὐτῆς Νύμφης, εὑρίσκεται τὸ Θεῖον μυστικὸν τῆς αἰωνίου νεότητος τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν. Τὰ μυστήρια τοῦ Ὀρφέως τὰ ὁποῖα ὑπῆρξαν καθαρῶς φυσιολατρικά, ἐξελίσσοντο εἰς εἰκόνας διαφόρους, αἱ ὁποῖαι παρίστανον τὰς δυνάμεις τοῦ Οὐρανοῦ αἱ ὁποῖαι διαβιβάζοντο ὑπὸ τούτου εἰς τὴν Γῆν. Τῆς πρώτης εἰκόνος εἵπετο ἑτέρα. Κατὰ τὴν δευτέραν ταύτην εἰκόνα, Ἡ Οὐρανία Νύμφη γυμνόπους, ψαύει τὴν Γῆν, ὅπου βλέπει αὐτὴν ὁ Ἥλιος. Ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἡ περιβολὴ τῆς Νύμφης, ἐξελίσσεται εἰς χρωματισμούς. Οἱ χρωματισμοί της ἐκπέμπουν ἀρώματα. Τὰ ἀρώματα ταῦτα μεθοῦν διὰ τῆς ἁρμονίας των τὰς ψυχὰς τῆς Γῆς καὶ λησμονοῦσαι αὐταὶ τὰς κακίας ἐκείνας τὰς ὁποίας τοὺς ἐδώρισε ὁ χειμών, γοργῶς σπεύδουν νὰ ἐνωτισθοῦν τῶν Οὐρανίων Χαρίτων. Διπλῆν ἐνεῖχε σημασίαν ἡ εἰκὼν αὐτή. Ἀφ’ ἑνὸς ἐζήτει νὰ σύρῃ πρὸς τὰ ἄνω τὰς ψυχὰς τοῦ Ἅδου, καὶ ἀφ’ἑτέρου νὰ καλλωπίσῃ  τὴν ἐπιφάνειαν τῆς Γῆς. Ἐπὶ ἐνενήντα περίπου ἡμέρας, τὰς ἡμέρας τοῦ ὅλου Ἔαρος, κατήρχετο ἡ Οὐρανία Νύμφη καὶ ἔψαυεν τὴν Γῆν διὰ τῶν Θείων ποδῶν της, σκορπίζουσα εἰς αὐτὴν χρώματα καὶ μύρα. Ποτὲ δὲν ἔφευγεν ἀπὸ πλησίον  τοῦ ἅρματος τοῦ Ἡλίου. Ἀπὸ ἐκεῖ ἤντλει τὰς δυνάμεις της καὶ οὗτος ἤντλει αὐτὰς ἀπὸ τὰς οὐρανίας ἐκείνας μοίρας μὲ τὰς ὁποίας ἐφάπτεται καθόλον τὸν χρόνον τοῦ Ἔαρος. Ἡ Θεία αὐτὴ εἰκών, ἡ ἐξελισσομένη εἰς τόσους χρωματισμούς, καὶ ἐκπέμπουσα τόσα ἀρώματα, ἐνέπνευσε τὸν Θεῖον Ὀρφέα νὰ συλλάβῃ τὴν ἔννοιαν τῆς ἁρμονίας, διὰ τῆς ὁποίας καὶ μόνης καὶ τὸ κάλλος τῆς Φύσεως νοεῖται, καὶ ἡ παντοδυναμία τοῦ πνεύματός της. Πρὸ τοῦ συμβολισμοῦ τῆς δευτέρας εἰκόνος, δὲν ἠδύνατο νὰ νοηθῇ ἡ ὕπαρξις τῆς θερμότητος τῆς Γῆς, ἡ ὁποία τοσοῦτον συντελεῖ νὰ περιβάλλῃ  αὐτὴν μὲ τὴν πολύχρωμον καὶ ἀρωματώδη περιβολήν της. Διὰ τὸ πνεῦμα τῆς Γῆς, ἡ Οὐρανία Νύμφη εἶναι ὁ Προμηθεύς. Διὰ τὴν Γῆν εἶναι ὁ ἁρμονικὸς Πάν.  Καὶ ὁ Προμηθεὺς καὶ ὁ Πάν εἶναι θεῖοι συμβολισμοί.  Ὁ εἷς δίδει τὸ Φῶς εἰς τὸ ἁρμονικῶς εὑρισκόμενον πρὸς τὸ σύνολον τοῦ ἀπείρου Πνεῦμα. Αὐτὸς εἶναι ὁ Προμηθεύς. Ὁ ἕτερος, ὁ Θεῖος Πάν, συμβολίζει ὅτι στὴν Γῆν ἔφτασαν αἱ δυνάμεις τοῦ Ἀπείρου,  καὶ αὐτὴ ἀποτελεῖ μετ’ αὐτοῦ ἁρμονίαν. Ἡ ἐξέλιξις τῆς ζωῆς της εἶναι ἐξέλιξις ἐν αὐτῇ  τῶν δυνάμεων, τοῦ Ἀπείρου. Διάμεσος μεταξὺ τοῦ Ἀπείρου καὶ τῆς Γῆς εἶναι ὁ Ἥλιος. Ἡ ὕπαρξις τοῦ Ἡλίου, ἐξασφαλίζει τὴν αἰωνιότητα τῆς Γῆς, καὶ τῆν ἀθανασίαν τῆς ψυχῆς της.Ἀλλ’ ἡ παραγωγὴ τῆς Θείας ταύτης ἁρμονίας ἐπὶ τῆς Γῆς συντελεῖται τὸ Ἔαρ, αὐτὸ κατὰ πρῶτον  τὴν φέρει καὶ τὴν ἀφομοιοῖ πρὸς τὰς ἐνεργείας τοῦ Φωτὸς τοῦ Ἡλίου. Τὸ χρονικὸν διάστημα τὸ μεσολαβοῦν ἀπὸ τῆς Ἐαρινῆς Ἰσημερίας μέχρι τῆς Θερινῆς Τροπῆς τοῦ Ἡλίου, εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν γονιμοποιὸς ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ ἐρχόμενον διὰ τοῦ Φωτὸς τοῦ Ἡλίου σπέρμα αὐτοῦ ἀναβλαστάνει ὑπὸ νέαν μορφὴν ἐν τῇ Γῇ  καὶ ἐξελίσσεται εἰς τὰ χρώματα καὶ εἰς τὰ ἀρώματα, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὸ σύνολον τῆς ἐπισήμου γηΐνης περιβολῆς. Αἱ διάφοροι μορφαὶ τῆς Γῆς, κατὰ τὸ χρονικὸν τοῦτον διάστημα, συντρέχουν νὰ ἐκδηλοῦν τὰς δυνάμεις των καὶ νὰ ἔρχονται εἰς γενικὴν ἐπιμιξίαν ἀπὸ τὴν ὁποία προκύπτει ἡ ἁρμονία των. Ἡ Γῆ κατὰ τὸν χρόνον τοῦτον χαίρει. Ἡ ἐκδήλωσις τῆς χαρᾶς της αὐτὴ εἶναι ἐγγύησις τῆς προαγωγῆς της εἰς φωτεινήν. Ὅταν ἐκδηλώσει τὸ φῶς της, τότε θὰ καταστῇ μεσάζουσα μεταξὺ Οὐρανοῦ καὶ σκοτεινῶν πέριξ αὐτῆς εὑρισκομένων σωμάτων. Τότε τὸ πνεῦμα της θὰ καταστῇ μία ἄπειρος τὰς δυνάμεις καὶ τὴν ἁρμονίαν Νύμφη καὶ μὲ χαρὰν θὰ δίδει φῶς πανταχοῦ, ὅπου δὲν ἐξεδηλώθη φῶς.
Τῆς δευτέρας εἰκόνος τῆς Ἐαρινῆς Νύμφης τοῦ Οὐρανοῦ εἰς τὰ μυστήρια τοῦ Ὀρφέως, εἵπετο καὶ ἄλλη. Ἡ Τρίτη εἰκὼν παριστᾷ τὴν ἰδίαν Νύμφην κρατοῦσα Λύραν. Ὑπεράνω αὐτῆς φωτεινὸς Ἀπόλλων ἄνευ οὐδεμιᾶς πανοπλίας τείνει πρὸς Αὐτὴν μὲ χάριν τὰς χείρας του, καὶ ἐκφράζει Θεῖον μειδίαμα, τὸ ὀποῖον φαίνεται ὅτι δέχεται ἡ Οὐρανία Νύμφη μὲ ἄφατον εὐγνωμοσύνην. Ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ Θείου Ἀπόλλωνος, ἐξέρχονται πολύχρωμοι φωτειναὶ γραμμαί, αἱ ὁποῖαι ψαύουν ὅλον  τὸ σῶμα Αὐτῆς.Ὑπὸ τοὺς πόδας της,  νεαρὸς Παῖς τείνει τὰς χείρας του ζητῶν νὰ δοθῇ εἰς αὐτὸν ἡ κρατουμένη ὑπὸ τῆς Οὐρανίας Νύμφης Λύρα. Ἡ εἰκὼν αὐτὴ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διευθετήσεως τῶν δυνάμεων εἰς ἕν σύνολον ὑπὸ τοῦ Θείου Ἡλίου. Ἐνενήκοντα περίπου μοιρῶν τοῦ Οὐρανοῦ αἱ δυνάμεις ἀποτελοῦν τὸ σύνολον τοῦτο. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐκδηλώσεως τοῦ συνόλου τούτου εἶναι ἡ Λύρα, τὴν ὁποίαν τὸ πνεῦμα τῆς Γῆς τείνει νὰ λάβῃ διὰ νὰ κινήσῃ τὰς χορδάς της, καὶ τοῦ δοθῇ ἡ ἀντίληψις τῆς ἁρμονίας. Τὰ ἀρώματα ἀποτελοῦν κατὰ τὸν χρόνον τῆς Ἐαρινῆς Ἰσημερίας ἁρμονίαν, τὰ χρώματα ἐπίσης τοιαύτην, ἀλλὰ ἡ ἔννοια αὐτῶν δὲν εἶναι γνωστὴ εἰς τὸ πνεῦμα τῆς Γῆς. Ὁ Ὀρφεὺς ἀναλαμβάνων ἐκ τῶν χειρῶν τῆς Νύμφης τὴν Λύραν, πλήττει τὰς χορδάς της καὶ τοῦ μεταδίδεται ἡ ἔννοια.  Τὰ χρώματα ἐν τῇ ἀνθρωπίνη ψυχῇ, ἐξειλήχθησαν εἰς ἤχους, οὗτοι εἰς ἔννοιαν ἡ ὁποία προάγει ἐφεξῆς τὴν ψυχὴν νὰ ζητήσῃ, τὶ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ τὴν μεταφέρει εἰς τὸ κράτος τοῦ Φοίβου Ἀπόλλωνος. Κατὰ τὸν ἐαρινὸν χρόνον τοῦ ἔτους,  αἱ εἰκόνες  αἱ παριστῶσαι τὴν Οὐρανίαν Νύμφην ἐξελίσσονται εἰς μεγαλύτερα σχήματα καὶ εἰς μεγαλυτέρας δυνάμεις. Ἀλλ’ ἰδοὺ φθάνει ἡ δόξα τοῦ Ἡλίου. Ἔρχεται πρὸς τὸ ὕψιστὸν του σημεῖον καὶ ἕλκει πρὸς τὰ ἄνω τὴν Νύμφην καὶ τὴν ἀφομοιοῖ πρὸς τὸ Θεῖον του Ἅρμα.  Τότε ἡ Γῆ μεταμορφώνει τὰ χρώματά της εἰς Θείους καρπούς, εἰς συνθετικὸν λόγον, τῶν ὁποίων μεταμορφοῦνται τὰ ἀρώματα. Νέα ἐδῶ εἰκὼν παρατάσσεται, ἐν ταῖς μυστηρίοις τοῦ Ὀρφέως.  Ἡ Νύμφη ἀντικαθίσταται δι’ ἐφήβου.  Οὗτος παριστᾶ ὅτι φέρει τὴν εὐθυμίαν ἀπὸ τὸν Οὐρανὸν νὰ τὴν μεταδώσῃ εἰς τὴν Γῆν. Εἶναι ὅλος χαρὰ κι ὅποιαν ψυχὴν προσεγγίζει τὴν μεταβάλλει εἰς Φῶς.  Ἡ θερμότης του εἶναι μεγάλη, κατακαίει πάσας τὰς σάρκας πασῶν τῶν ψυχῶν τῶν ὁποίων αἱ δυνάμεις δὲν ἔχουν σχέσιν μὲ τὸν χειμῶνα. Ὅσαι μετέβαλον  τοὺς χρωματισμοὺς τοῦ Ἔαρος εἰς φωτεινὸν σύνολον ἁρμονικοῦ καρποῦ, προσεγγίζουν τὸν Ἔφηβον καὶ λαμβάνουν ἐξ αὐτοῦ κάτι τὸ ὁποῖον πυρπολεῖ τὸ σύνολον αὐτῶν καὶ τὸ μεταβάλλει εἰς ἕνα θεῖον χρωματισμόν, ὅμοιος τοῦ ὁποίου κατὰ τὸ Ἔαρ δὲν παρήχθη.  Ὁ χρωματισμὸς οὗτος εἶναι ἀπροσδιόριστος τὴν ὄψιν καὶ τὴν ἐνέργειαν. Ὁμοιάζει κατὰ προσέγγισιν πρὸς χρωματισμὸν κυανοῦ χυμοῦ σταφυλῆς.  Εἶναι χρωματισμὸς πνεύματος καὶ οὐχὶ Γηΐνης μορφῆς.  Ὁ Ἔφηβος εἶναι ὁ Διόνυσος, εἶναι ἡ συμβολικὴ παράστασις τῆς Θείας Ἐλευσῖνος, ἡ σώζουσα τὴν κόρην τῆς Δήμητρος ἀπὸ τοῦ Πλούτωνος τὰς ἐπιρροάς. Εἶναι τὸ προσεγγίζον φῶς  ἐπὶ τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν, τὸ ὁποῖον ἀφοῦ πρότερον κατακαύσει ὅτι θνητὸν ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει, τὰς φέρει εἰς τὴν Ἑστίαν τοῦ Οὐρανοῦ ἐκείνην ἀπὸ τὴν ὁποίαν παρήχθη.  Ἡ Θεία εἰκὼν τοῦ Ὀρφέως αὕτη, συμβολίζει τὰ γενόμενα κατὰ τὸν χρόνον τοῦ Θέρους. Οἱ καρποὶ τότε ὡριμάζουν, ἡ σταφυλὴ παράγει τὸν χυμόν της, ὁ χυμὸς οὗτος εἶναι ἡ ἐρχομένη ἐξ Οὐρανοῦ πρὸς τὴν Γῆν εὐθυμία.  Ἡ εὐθυμία ἡ διαλύουσα τὰ σκότη τὰ ὁποῖα παρήχθησαν εἰς τὰς ψυχὰς κατὰ τὰς ὥρας τοῦ Χειμῶνος. Ὁ Ἥλιος κατὰ τὴν ὥραν τοῦ Θέρους, εὑρίσκεται εἰς τὰς ἀγκάλας τοῦ Πατρός του καὶ αἱ δυνάμεις τὰς ὁποίας μεταβιβάζει ἐπὶ τῆς Γῆς εἶναι καρπὸς γόνιμος. Ὁ καρπὸς αὐτὸς ἀποτελεῖ μίαν θαυμασίαν διαβάθμισιν, διότι εἰς τοῦτον συμμετέχουν καὶ πᾶσαι αἱ λοιπαὶ δυνάμεις τοῦ Οὐρανοῦ. Ὁ σῖτος διαφέρει τῆς σταφυλῆς,  εἶναι τοῦτο κάτι, τὸ ὁποῖον ὁ θεῖος Ὀρφεὺς ἐσυμβόλιζεν μὲ ἔννοιαν τὴν ὁποίαν οὐδέποτε δυνάμεθα νὰ μεταφέρωμεν εἰς βέβηλον γλῶσσαν.  Καὶ ὁ σῖτος, καὶ ἡ σταφυλὴ εἶναι καρποί. Προηγήθη ὅμως ὁ καρπὸς τοῦ σίτου.  Πρὶν ἀναφανῇ  ἡ δόξα τοῦ Ἡλίου, ὁ σῖτος ὡριμάζει, ἀλλὰ ἡ σταφυλὴ τότε ἀρχίζει νὰ μεταβάλλεται εἰς καρπόν. Μία ἐπιπλέον δύναμις ἐνυπάρχει εἰς τὴν σταφυλήν, δύναμις μὲ τὴν ὁποίαν τρέφονται οἱ Θεοί.
Ἐδῶ παρίσταται νέα εἰκὼν τοῦ Ὀρφέως. Ὁ ἔφηβός του στέφεται μὲ κλάδους ἀμπέλου καὶ κρατεῖ νεάνιδα εἰς τὰς ἀγκάλας του. Θεῖον μειδίαμα εἰς ἀμφοτέρων τὰς μορφὰς διακρίνεται. Ὁ ἔφηβος ὑπερέχει κατὰ τὸ ἀνάστημα τὴν νεάνιδα. Τοῦτο προφαίνει τὴν Οὐρανίαν καταγωγήν του. Ἀλλὰ καὶ τῆς νεάνιδος ἡ μορφή, λάμπει ἀπὸ χαράν. Ἐγγύς, ὑπάρχει πινακίς ὑπαγορεύουσα νὰ βλέπῃ διαρκῶς ἡ νεᾶνις τὸν ἔφηβον, πρὸς τὸ πρόσωπόν του.  Τοῦτο μετὰ χαρᾶς ἡ νεᾶνις πράττει. Ἕπεται ἄλλη εἰκὼν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἔφηβος  περιβάλλει τὴν πρὶν ἄνευ ἐνδύματος νεάνιδα, μὲ ἐσθῆτα χρώματος κυανοῦ.  Ἡ περιβολὴ αὕτη, εἶναι περιβολὴ Νύμφης.  Προσεγγίζει πλέον ὁ γάμος της.  Νύμφαι πολλαὶ μὲ ὁμοίας ἐσθῆτας, κομίζουν ὑδρίας ἐχούσας Θεῖον ποτόν. Τὸ ποτὸν εἶναι οἶνος.  Ἡ σταφυλὴ πλέον ἐν τῆ Γῆ ὡρίμασε καὶ ὁ γάμος πρέπει νὰ γίνῃ. Γενικὴ χαρὰ ἐν τοῖς μυστηρίοις ἐπικρατεῖ.  Προσέρχονται ἐπὶ σκηνῆς πάντες οἱ Οὐράνιοι μῦσται περιβεβλημένοι μὲ κλάδους ἀμπέλου τὰς κεφαλάς.  Ἡ χαρά, ἡ εὐθυμία κορυφοῦνται. Ὁ Ἥλιος ὁλοὲν διέρχεται τοὺς ἀστερισμοὺς τοῦ θέρους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀντλεῖ τὰς δυνάμεις τῆς εὐθυμίας. Ἀλλ’ ἰδοὺ προσεγγίζει διὰ τὴν Γῆν τὸ πέρας τοῦ θέρους. Τότε οἱ μῦσται τοῦ Ὀρφέως ἀνυψοῦνται ὑπεράνω τῆς Γῆς ἀκολουθοῦντες τὸ ἅρμα τῶν Νυμφίων,  οἱ ὁποίοι θὰ ζήσουν πλέον εἰς τὸ Φῶς.  Μίαν μόνην ἀφίνουν ἐπὶ τῶν γηΐνων ὑπάρξεων παραγγελίαν.  Νὰ συλλέξουν τοὺς καρποὺς τοῦ θέρους, διὰ τῶν ὁποίων καὶ μόνον θὰ ζήσουν κατὰ τὰς ὥρας τοῦ Φθινοπώρου καὶ τοῦ Χειμῶνος. Ὁ Ἥλιος ἀκολουθῶν τὴν τροχιάν του θὰ ἐπανέλθῃ ἐπὶ τῆς Γῆς, νὰ ρίψῃ νέον σπέρμα  ὅπως τοῦτο βραδύτερον ἐξελιχθῇ  εἰς ἄνθος εἰς ἄρωμα καὶ εἰς καρπόν. Κατὰ τὸν χρόνον τοῦ Χειμῶνος αἱ ψυχαὶ πρέπει νὰ ζήσουν. Ἡ ζωή των θὰ ἐξαρτηθῇ  ἀπὸ τοὺς καρποὺς τοῦ θέρους καὶ ὅσαι ἐπιμελῶς δὲν συλλέξουν αὐτούς, ὑπόκεινται εἰς τὸν θάνατον. Ἡ παραγγελία εἶναι ἐπιτακτικὴ δι’ ἐκείνας αἱ ὁποῖαι θέλουν νὰ ζήσουν. Ἐντεῦθεν ὁ Θεῖος Ὀρφεύς, παριστᾷ δι’ εἰκόνος τὴν σύνεσιν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν πρέπει νὰ ἀποχωριστοῦν αἱ ψυχαί. Εἶναι ἡ σωτηρία των. Ἡ εἰκὼν τῆς συνέσεως παριστᾷ γυναῖκα  περιβεβλημένην μὲ ἔνδυμα ἄνευ οὐδενῶς εἰδικοῦ χρώματος. Τὸ ἔνδυμα προφυλάσσει αὐτὴν ἐκ τοῦ ψύχους, ἀλλὰ ταυτοχρόνως κρατεῖ εἰς τὰς χεῖρας της καρπούς, τοὺς καρποὺς τοῦ θέρους. Ἀντλεῖ ἐξ αὐτῶν δυνάμεις, δυνάμεις περιεχούσας θερμότητα δυναμένην νὰ ἀντιδρᾷ  κατὰ τοῦ ψύχους. Ὁ Ἥλιος κατὰ τὸν χρόνον  τοῦτον, οὐδὲν μεταβιβάζει εἰς τὰς ψυχάς, εἶναι ἀσθενὴς ἡ ἐπίδρασίς του. Ὅ,τι ἀντλεῖ ἐκ τῶν ἀστερισμῶν τοὺς ὁποίους διέρχεται, εἶναι ἀποτύπωμα σπέρματος, τὸ ὁποῖον διαρκῶς μετατρέπει διὰ νὰ τὸ καταστήσῃ πυρῆνα καὶ νὰ τὸν ἐναποθέσῃ ἐπὶ τῆς Γῆς, ὅπως βραδύτερον τοῦ μεταβιβάσῃ νέας δυνάμεις καὶ ἐκδηλωθῇ εἰς ἄνθος. Τὸ ἄνθος εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Ἡλιακοῦ σπέρματος εἰς καρπόν. Ἡ εὐωχία τῶν Ὀρφικῶν, καταπαύει τὸν Χειμῶνα, τῶν Ὀρφικῶν οἱ ὁποῖοι ἐναπέμειναν ἐπὶ τῆς Γῆς. Ἀναμένουν τὸ Ἔαρ διὰ νὰ αἰσθανθοῦν τὸ ἄρωμά του. Τὸ ἄρωμα τοὺς ὑπενθυμίζει τὸ κράτος τοῦ Οὐρανοῦ, τὸ ὁποῖον ἔρχεται διὰ νὰ τοὺς μεταδώσῃ τὴν αἰωνίαν ζωήν. Ἅμα τῇ  ἐμφανίσει του ὑποδέχονται τοῦτο διὰ θείων τελετῶν. Γενικὴ ἐπιμιξία κατὰ τὸ Ἔαρ τελεῖται μεταξὺ τῶν δυνάμεων τῆς Γῆς καὶ ἐκείνων τοῦ Οὐρανοῦ. Τοῦτο δὲν διαφεύγει τὴν προσοχή των. Ἀντλοῦν δυνάμεις καὶ προχωροῦν μὲ βεβαίαν τὴν πίστιν ὅτι δὲν θὰ ἐπανέλθουν ἐπὶ τοῦ Χειμῶνος. Κατὰ τὰς τελετὰς ταύτας ἡ Λύρα τοῦ Ὀρφέως ὑπενθυμίζει τὴν ἁρμονίαν. Οἱ ἦχοι αὐτῆς εἶναι παραγγελία τοῦ Οὐρανοῦ. Σπεύδουν νὰ ἐννοήσουν τοῦτο, καὶ προχωροῦν νὰ χαιρετίσουν τὸ θέρος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἀναμένουν τὴν σητηρία των.
Τοιαύτη εἶναι ἡ ἔννοια τὴν ὁποίαν ἐφρόντισα νὰ σᾶς μεταδώσω, τὴν ὁποίαν εἰς τὰς Ὥρας τοῦ ἔτους ἀπέδιδον οἱ μεγάλοι τῆς Φύσεως Μύσται.  Ὁμολογῶ ὅτι ὑπῆρξα ἀσθενὲς ὄργανον καὶ τοῦτο φαίνεται ἐκ τοῦ ὅτι δὲν ἠδυνήθην νὰ σᾶς μεταδώσω πλήρως τὴν ἔννοιαν ταύτην. Εὐχηθῶμεν τὸ ἐλθὸν Ἔαρ νὰ μᾶς καταστήσῃ ἱκανοὺς νὰ συλλάβωμεν πλήρως τὰς ἐννοίας τῶν Θείων μυστικῶν τῆς Φύσεως. Εὐχηθῶμεν ὅπως αἱ ψυχαί μας ἀποκτήσουν τὸ μέσον  νὰ ἔλθουν μὲ διαυγὲς βλέμμα νὰ ἐπισκοπήσουν τὸ παρελθόν, καὶ ἀντλήσουν ἀπὸ τὰς μεγάλας αὐτοῦ ψυχὰς, τὰ θεῖα ἰδανικά των, τὰ ὁποῖα εἶναι νὰ μυσταγωγηθοῦν πᾶσαι αἱ ψυχαὶ τῆς Γῆς εἰς τὰς Θείας ἰδέας των.
Ἀθῆναι 9 Μαρτίου 1911»
 Ὁμιλία τοῦ Σπυρίδωνος Νάγου,  (ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Π. Μαρίνη «ἡ Ἑλληνικὴ Θρησκεία»

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Οἱ κακοὶ ἔμποροι



Κύριε, ἄνθρωποι ἁπλοί,
πουλούσαμε ὑφάσματα
(κι’ ἡ ψυχή μας
ἦταν τὸ ὕφασμα ποὺ δὲν τ’ ἀγόρασε κανείς).
Τὴν τιμὴ δὲν κανονίζαμε ἀπ’ τὴν οὔγια,
ἡ πήχη καὶ τὰ ρούπια ἦταν σωστὰ
τὰ ρετάλια δὲν τὰ δώσαμε μισοτιμῆς ποτέ:
ἡ ἁμαρτία μας.
Εἴχαμε μόνο ποιότητας πραμάτεια.
Ἔφτανε στὴ ζωή μας μιὰ στενὴ γωνιὰ
-πιάνουν στὴ γῆ μας λίγο τόπο τὰ πολύτιμα.
Τώρα μὲ τὴν ἴδια πήχη ποὺ μετρήσαμε
μέτρησέ μας· δὲ μεγαλώσαμε τὸ ἐμπορικό μας.
Κύριε, σταθήκαμε ἔμποροι κακοί!

Δ.Ι. Ἀντωνίου

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Οἱ προβληματισμοί μου γιὰ τὶς ἐκλογὲς


Κώστας Καββαθᾶς
….Aὐτὴ τὴν Κυριακὴ ἀποφάσισα νὰ παραθέσω τοὺς προβληματισμούς μου γιὰ τὶς ἐκλογὲς ἄν καὶ ἐφ ὅσον αὐτὲς γίνουν. Μέχρι τῆς στιγμῆς τῆς ἀποστολῆς τοῦ κειμένου στὴν ἐφημερίδα (Πέμπτη βράδυ), ἡ κατάσταση εἶχε ὡς ἐξῆς: ὡς «ψαγμένος» πολίτης ἔχω νὰ ἐπιλέξω ἀνάμεσα στὰ δύο πρώην «μεγάλα» κόμματα καὶ στὰ πολλὰ μικρὰ ποὺ ξεφύτρωσαν καὶ συνεχῶς ξεφυτρώνουν τὸν τελευταῖο καιρό. Λέω πρώην διότι ἡ (νέα) Νέα Δημοκρατία καὶ τὸ μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ μόλις καὶ μετὰ βίας συγκεντρώνοιυν τὸ ποσοστό, ποὺ πῆρε ὁ GAP.  Εἶπα νὰ ψηφίσω ΠΑΣΟΚ ἀλλὰ μέχρι στιγμῆς δὲν γνωρίζω ποιὸς θὰ εἶναι ὁ ἀρχηγός. Ὁ Εὐάγγελος Βενιζέλος; Ὁ Χρῆστος Παπουτσῆς; Τὸ δίδυμο θείας Λούκας Talking Harry; Ὁ Theo Federalist Pagalo; Ὁ Τζουμάκας; Ἡ τροφὸς Ἔλσα; Ὁ Πετσάλνικος; Ἤ κατὰ παράβασιν τῶν κανόνων τῆς Κβαντικῆς φυσικῆς, ὁ Γεώργιος ὁ Β΄ Παπανδρέου ὁ Γ΄;
Μὲ δεδομένη τὴν πολλαπλότητα τῶν πιθανοτήτων, καὶ τὴν ἀβεβαιότητα ποὺ προκύπτει στὴ θεωρία τῶν πολλαπλῶν συμπάντων, στράφηκα στὴ (νέα) Ν.Δ. Ὡστόσο, μετὰ τὸ πείραμα τῆς συγκυβέρνησης τύπου «δὲν περνᾶς κυρα-Μαρία» μὲ ἕνα τμῆμα τοῦ metrosexual ΠΑΣΟΚ, καὶ τοῦ brutal ΛΑΟΣ, οἱ ἰδεολογικές της γραμμὲς θόλωσαν, καὶ ἀκολουθοῦν πορεία τύπου θέλω –δὲ θέλω, τραβᾶτε με κι ἄς κλαίω, ὀλίγον ἔγκυος, μάνα γιατὶ μὲ γέννησες (νεοδημοκράτη). Ἀδυνατώντας νὰ κατανοήσω τὸ νόημα τῆς ζωῆς ὑπὸ τὸν Ἀντουάν, ἔριξα μιὰ λοξὴ ματιὰ πρὸς τὴ Δημοκρατικὴ συμμαχία, τῆς κυρίας Ντοραμπάκ.
Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, τὰ τελευταῖα 35 χρόνια, ἡ κυρία Ντόρα ἔλειπε ἀπὸ τὸ σπίτι γιὰ δουλειές, γι αὐτὸ α) δὲν ἔχει ἰδέα γιὰ ὅσα συνέβησαν ἀπὸ τὸ ’75 καὶ δῶθε β) ὁ κος Εὐάγγελος λέει ὅτι «τοῦ ἀποσπάει τὴν προσοχὴ στὴ βουλή». Ἄν ἡ Ντόρα ἀποσπάει τὴν προσοχὴ τοῦ Εὐάγγελου, φαντάζεστε τὶ ἔχει νὰ γίνει στὴν 9κομματικὴ ἤ 10κομματικὴ βουλή. Κόλαση! Γι’αὐτὸ στράφηκα πρὸς τὴ Δημοκρατικὴ Ἀριστερά, ποὺ εἶναι ὑπὲρ τοῦ εὐρὼ καὶ θέλει «μία ἄλλη Εὐρώπη»ποὺ δὲ συνεργάζεται μὲ τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ ποὺ θὰ ἀποφασίσει τὶ θὰ κάνει λίγα λεπτὰ μετὰ τὴν ἀνακοίνωση τῶν ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων. Ἐπειδὴ μοῦ ἀρέσουν οἱ ἐκπλήξεις, θὰ ἀποφασίσω ἄν θὰ τὴν ψηφίσω μετὰ τὶς ἐκλογές.
Πᾶμε παρακάτω. Τὸ κόμμα τῆς Λούκας καὶ τοῦ ὁμιλοῦντος Χάρη. Τὶ λέει ἡ θεία; Δὲν ἔχω καταλάβει (ἀκόμα), ἀλλὰ μιὰ μαύρη ὑποψία πετάει πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι μου: ὅτι ἀληθινὸς μπαμπᾶς τοῦ κόμματος εἶναι ὁ Μπένι, ἀλλὰ δὲν ἀποκλείεται νὰ κάνω (μαῦρο) λάθος. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ κόμμα τοῦ κου Χρήστου (Παπουτσῆ).
Ἡ ἰδεολογική του πλατφόρμα εἶναι «ἕνα εὐρύτερο ΠΑΣΟΚ ποὺ νὰ ἀγκαλιάζει ὅλες τὶς δημοκρατικὲς δυνάμεις τοῦ τόπου», ποὺ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ συγκεκριμένα προεκλογικὰ προγράμματα ποὺ ἔχω ἀκούσει στὴ ζωή μου. Ὁ Talking Χάρι Καστανίδης μοῦ ἀρέσει διότι, ὅπως καὶ ὁ Εὐάγγελος, μπορεῖ νὰ μιλάει ἐπὶ ὧρες χωρὶς κανεὶς νὰ ἔχει καταλάβει τὸ παραμικρό.
Ἔχοντάς τα χαμένα ἔστρεψα τὴν προσοχή μου στὶς δηλώσεις τοῦ μεγάλου φεντεραλιστῆ- τραγουδιστῆ-ἀντιπροέδρου Πάγκαλου καὶ ἀποφάσισα νὰ μεταναστεύσω στὸ gay Paris.  Στὸ δρόμο πρὸς τὴν ἀπόφαση ψήφου συνάντησα καὶ τὸν Πᾶνο Καμμένο, ἀλλὰ παρ’ὅτι τὸν γνωρίζω ἀπὸ παιδί,  καὶ συμφωνῶ σὲ πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέει, δὲν σταμάτησα διότι εἶχε μαζί του τὴν Παναγία, μὲ τὴν ὁποία δὲν ἔχω τὶς καλύτερες σχέσεις. Οἱ ἀνησυχίες μου μὲ ὁδήγησαν στὸν ΣΥΡΙΖΑ, ἀλλὰ τρόμαξα μὲ τὶς πολλὲς συνιστῶσες. Τὴ στιγμὴ ποὺ ἤμουν ἕτοιμος νὰ ψηφίσω ΚΚΕ, ἡ κα Ἀλέκα ἔκανε τὴν πατάτα μὲ τὶς πατάτες καὶ εἶπα «nein danke».
Μὲ τὸ δίκιο σας ἀπορεῖτε τί ψήφισα στὶς εἰκονικὲς κάλπες ποὺ ἔστησα γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ παρόντος πονήματος. Λοιπόν, ἔφτιαξα μιὰ κυβέρνηση ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ 100 «πυροβολημένους», περήφανους καὶ μορφωμένους πολίτες. Ἀπὸ ἄνδρες καὶ γυναῖκες ποὺ δὲν φορᾶνε γραβᾶτες καὶ Λουμπουτέν, ἀλλὰ ψηφιακὰ φυσεκλίκια καὶ μπαντᾶνες, καὶ στὰ χέρια κρατᾶνε σκουπόξυλα. Ποὺ μιλᾶνε στὸ λαὸ ἀφοῦ ΠΡΩΤΑ ζητήσουν συγγνώμη ἐπειδὴ θὰ τοῦ φᾶνε τὴν ὥρα, καὶ σκύβουν τὸ κεφάλι ἀπὸ ντροπή, ὅταν περπατοῦν στὸν δρόμο.
Μιὰ κυβέρνηση ποὺ πρῶτα θὰ ἐξηγοῦσε  πῶς λειτουργεῖ τὸ σύστημα τῶν οἰκονομικῶν δολοφόνων, ποὺ πίνουν (πραγματικά) τὸ αἷμα τῶν λαῶν, καὶ μετὰ θὰ καλοῦσε τοὺς νέους ἀγρότες, τοὺς δασκάλους, τοὺς μηχανικούς, τοὺς γιατρούς, καὶ κάθε ἐργαζόμενο ποὺ θά ‘θελε νὰ στηθεῖ τὸ Δημόσιο τοῦ 21ου αἰώνα, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς πολίτες ποὺ νοιάζονται γι’ αὐτὴ τὴ χώρα νὰ βάλουν πλάτη γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ καρτοὺν τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ζωῆς.
Φανταστεῖτε μιὰ «ἐπαναστατική» κυβέρνηση ποὺ δὲν θὰ ἔτρεχε πίσω ἀπὸ τὰ παπαγαλάκια τῶν καθεστωτικῶν ΜΜΕ, ἀλλὰ θὰ τὰ ἀνάγκαζε μὲ τὸ ἀφόρητο χιοῦμορ τῶν μελῶν της, νὰ τρέχουν αὐτὰ ξοπίσω τους. Μιὰ κυβέρνηση μὲ σημαία τὴν προσωπικὴ καὶ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια, καὶ βάθρο τὴν ταπεινότητα καὶ τὸ μέτρο.
Τί λέτε; Μιὰ παρόμοια κυβέρνηση θὰ μποροῦσε νὰ γυρίσει τὸ πλοῖο ἤ θὰ τὴν ἔπαιρναν μὲ τὶς πέτρες;
(Ἀπὸ κείμενο τοῦ Κώστα Καββαθᾶ στὴν Ἐφημερίδα Πρῶτο Θέμα 11/03/2012).