Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Οἱ προβληματισμοί μου γιὰ τὶς ἐκλογὲς


Κώστας Καββαθᾶς
….Aὐτὴ τὴν Κυριακὴ ἀποφάσισα νὰ παραθέσω τοὺς προβληματισμούς μου γιὰ τὶς ἐκλογὲς ἄν καὶ ἐφ ὅσον αὐτὲς γίνουν. Μέχρι τῆς στιγμῆς τῆς ἀποστολῆς τοῦ κειμένου στὴν ἐφημερίδα (Πέμπτη βράδυ), ἡ κατάσταση εἶχε ὡς ἐξῆς: ὡς «ψαγμένος» πολίτης ἔχω νὰ ἐπιλέξω ἀνάμεσα στὰ δύο πρώην «μεγάλα» κόμματα καὶ στὰ πολλὰ μικρὰ ποὺ ξεφύτρωσαν καὶ συνεχῶς ξεφυτρώνουν τὸν τελευταῖο καιρό. Λέω πρώην διότι ἡ (νέα) Νέα Δημοκρατία καὶ τὸ μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ μόλις καὶ μετὰ βίας συγκεντρώνοιυν τὸ ποσοστό, ποὺ πῆρε ὁ GAP.  Εἶπα νὰ ψηφίσω ΠΑΣΟΚ ἀλλὰ μέχρι στιγμῆς δὲν γνωρίζω ποιὸς θὰ εἶναι ὁ ἀρχηγός. Ὁ Εὐάγγελος Βενιζέλος; Ὁ Χρῆστος Παπουτσῆς; Τὸ δίδυμο θείας Λούκας Talking Harry; Ὁ Theo Federalist Pagalo; Ὁ Τζουμάκας; Ἡ τροφὸς Ἔλσα; Ὁ Πετσάλνικος; Ἤ κατὰ παράβασιν τῶν κανόνων τῆς Κβαντικῆς φυσικῆς, ὁ Γεώργιος ὁ Β΄ Παπανδρέου ὁ Γ΄;
Μὲ δεδομένη τὴν πολλαπλότητα τῶν πιθανοτήτων, καὶ τὴν ἀβεβαιότητα ποὺ προκύπτει στὴ θεωρία τῶν πολλαπλῶν συμπάντων, στράφηκα στὴ (νέα) Ν.Δ. Ὡστόσο, μετὰ τὸ πείραμα τῆς συγκυβέρνησης τύπου «δὲν περνᾶς κυρα-Μαρία» μὲ ἕνα τμῆμα τοῦ metrosexual ΠΑΣΟΚ, καὶ τοῦ brutal ΛΑΟΣ, οἱ ἰδεολογικές της γραμμὲς θόλωσαν, καὶ ἀκολουθοῦν πορεία τύπου θέλω –δὲ θέλω, τραβᾶτε με κι ἄς κλαίω, ὀλίγον ἔγκυος, μάνα γιατὶ μὲ γέννησες (νεοδημοκράτη). Ἀδυνατώντας νὰ κατανοήσω τὸ νόημα τῆς ζωῆς ὑπὸ τὸν Ἀντουάν, ἔριξα μιὰ λοξὴ ματιὰ πρὸς τὴ Δημοκρατικὴ συμμαχία, τῆς κυρίας Ντοραμπάκ.
Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, τὰ τελευταῖα 35 χρόνια, ἡ κυρία Ντόρα ἔλειπε ἀπὸ τὸ σπίτι γιὰ δουλειές, γι αὐτὸ α) δὲν ἔχει ἰδέα γιὰ ὅσα συνέβησαν ἀπὸ τὸ ’75 καὶ δῶθε β) ὁ κος Εὐάγγελος λέει ὅτι «τοῦ ἀποσπάει τὴν προσοχὴ στὴ βουλή». Ἄν ἡ Ντόρα ἀποσπάει τὴν προσοχὴ τοῦ Εὐάγγελου, φαντάζεστε τὶ ἔχει νὰ γίνει στὴν 9κομματικὴ ἤ 10κομματικὴ βουλή. Κόλαση! Γι’αὐτὸ στράφηκα πρὸς τὴ Δημοκρατικὴ Ἀριστερά, ποὺ εἶναι ὑπὲρ τοῦ εὐρὼ καὶ θέλει «μία ἄλλη Εὐρώπη»ποὺ δὲ συνεργάζεται μὲ τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ ποὺ θὰ ἀποφασίσει τὶ θὰ κάνει λίγα λεπτὰ μετὰ τὴν ἀνακοίνωση τῶν ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων. Ἐπειδὴ μοῦ ἀρέσουν οἱ ἐκπλήξεις, θὰ ἀποφασίσω ἄν θὰ τὴν ψηφίσω μετὰ τὶς ἐκλογές.
Πᾶμε παρακάτω. Τὸ κόμμα τῆς Λούκας καὶ τοῦ ὁμιλοῦντος Χάρη. Τὶ λέει ἡ θεία; Δὲν ἔχω καταλάβει (ἀκόμα), ἀλλὰ μιὰ μαύρη ὑποψία πετάει πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι μου: ὅτι ἀληθινὸς μπαμπᾶς τοῦ κόμματος εἶναι ὁ Μπένι, ἀλλὰ δὲν ἀποκλείεται νὰ κάνω (μαῦρο) λάθος. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ κόμμα τοῦ κου Χρήστου (Παπουτσῆ).
Ἡ ἰδεολογική του πλατφόρμα εἶναι «ἕνα εὐρύτερο ΠΑΣΟΚ ποὺ νὰ ἀγκαλιάζει ὅλες τὶς δημοκρατικὲς δυνάμεις τοῦ τόπου», ποὺ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ συγκεκριμένα προεκλογικὰ προγράμματα ποὺ ἔχω ἀκούσει στὴ ζωή μου. Ὁ Talking Χάρι Καστανίδης μοῦ ἀρέσει διότι, ὅπως καὶ ὁ Εὐάγγελος, μπορεῖ νὰ μιλάει ἐπὶ ὧρες χωρὶς κανεὶς νὰ ἔχει καταλάβει τὸ παραμικρό.
Ἔχοντάς τα χαμένα ἔστρεψα τὴν προσοχή μου στὶς δηλώσεις τοῦ μεγάλου φεντεραλιστῆ- τραγουδιστῆ-ἀντιπροέδρου Πάγκαλου καὶ ἀποφάσισα νὰ μεταναστεύσω στὸ gay Paris.  Στὸ δρόμο πρὸς τὴν ἀπόφαση ψήφου συνάντησα καὶ τὸν Πᾶνο Καμμένο, ἀλλὰ παρ’ὅτι τὸν γνωρίζω ἀπὸ παιδί,  καὶ συμφωνῶ σὲ πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέει, δὲν σταμάτησα διότι εἶχε μαζί του τὴν Παναγία, μὲ τὴν ὁποία δὲν ἔχω τὶς καλύτερες σχέσεις. Οἱ ἀνησυχίες μου μὲ ὁδήγησαν στὸν ΣΥΡΙΖΑ, ἀλλὰ τρόμαξα μὲ τὶς πολλὲς συνιστῶσες. Τὴ στιγμὴ ποὺ ἤμουν ἕτοιμος νὰ ψηφίσω ΚΚΕ, ἡ κα Ἀλέκα ἔκανε τὴν πατάτα μὲ τὶς πατάτες καὶ εἶπα «nein danke».
Μὲ τὸ δίκιο σας ἀπορεῖτε τί ψήφισα στὶς εἰκονικὲς κάλπες ποὺ ἔστησα γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ παρόντος πονήματος. Λοιπόν, ἔφτιαξα μιὰ κυβέρνηση ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ 100 «πυροβολημένους», περήφανους καὶ μορφωμένους πολίτες. Ἀπὸ ἄνδρες καὶ γυναῖκες ποὺ δὲν φορᾶνε γραβᾶτες καὶ Λουμπουτέν, ἀλλὰ ψηφιακὰ φυσεκλίκια καὶ μπαντᾶνες, καὶ στὰ χέρια κρατᾶνε σκουπόξυλα. Ποὺ μιλᾶνε στὸ λαὸ ἀφοῦ ΠΡΩΤΑ ζητήσουν συγγνώμη ἐπειδὴ θὰ τοῦ φᾶνε τὴν ὥρα, καὶ σκύβουν τὸ κεφάλι ἀπὸ ντροπή, ὅταν περπατοῦν στὸν δρόμο.
Μιὰ κυβέρνηση ποὺ πρῶτα θὰ ἐξηγοῦσε  πῶς λειτουργεῖ τὸ σύστημα τῶν οἰκονομικῶν δολοφόνων, ποὺ πίνουν (πραγματικά) τὸ αἷμα τῶν λαῶν, καὶ μετὰ θὰ καλοῦσε τοὺς νέους ἀγρότες, τοὺς δασκάλους, τοὺς μηχανικούς, τοὺς γιατρούς, καὶ κάθε ἐργαζόμενο ποὺ θά ‘θελε νὰ στηθεῖ τὸ Δημόσιο τοῦ 21ου αἰώνα, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς πολίτες ποὺ νοιάζονται γι’ αὐτὴ τὴ χώρα νὰ βάλουν πλάτη γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ καρτοὺν τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ζωῆς.
Φανταστεῖτε μιὰ «ἐπαναστατική» κυβέρνηση ποὺ δὲν θὰ ἔτρεχε πίσω ἀπὸ τὰ παπαγαλάκια τῶν καθεστωτικῶν ΜΜΕ, ἀλλὰ θὰ τὰ ἀνάγκαζε μὲ τὸ ἀφόρητο χιοῦμορ τῶν μελῶν της, νὰ τρέχουν αὐτὰ ξοπίσω τους. Μιὰ κυβέρνηση μὲ σημαία τὴν προσωπικὴ καὶ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια, καὶ βάθρο τὴν ταπεινότητα καὶ τὸ μέτρο.
Τί λέτε; Μιὰ παρόμοια κυβέρνηση θὰ μποροῦσε νὰ γυρίσει τὸ πλοῖο ἤ θὰ τὴν ἔπαιρναν μὲ τὶς πέτρες;
(Ἀπὸ κείμενο τοῦ Κώστα Καββαθᾶ στὴν Ἐφημερίδα Πρῶτο Θέμα 11/03/2012).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες