Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Ἐαρινὴ Ἰσημερία



«Μία ἀπὸ τὰς λαμπροτέρας ἡμέρας τοῦ ἔτους τὰς ὁποίας πρέπει νὰ ἑορτάζῃ  ἡ ἀνθρωπότης εἶναι ἡ τῆς Ἐαρινῆς Ἰσημερίας. Κατὰ τὴν ἡμέραν ταύτην, μύσται τῶν παρελθουσῶν γενεῶν, μύσται τῶν θείων λειτουργιῶν τῆς Φύσεως, ἐτέλουν ἐπισήμους ἑορτάς, ἀναφερομένας εἰς τὴν ὀργανικὴν καὶ πνευματική των λειτουργίαν. Εἰς τὰς Ἑλληνικὰς μάλιστα χώρας, εἰς τὰς Ἰσημερίας καὶ τὰς Τροπὰς τοῦ Ἡλίου ἀπέδιδον σπουδαίαν σημασίαν. Ὁμιλῶν καὶ ἐγὼ σήμερον πράττω τοῦτο, ὄχι διότι προτίθεμαι νὰ ἐξισώσω τὸ πνεῦμα μου πρὸς τὰ μεγάλα τοῦ παρελθόντος πνεύματα. Πάντοτε ἐπίστευα ὅτι τὸ ἰδικόν μου πνεῦμα παραβαλλόμενον πρὸς τὸ πνεῦμα τῶν ἀρχαίων μυστῶν, παρουσιάζει τὴν ὄψιν τὴν ὁποίαν δύναται νὰ παρέχῃ χαμόκλαδον παραβαλλόμενον πρὸς ὑψηλοὺς καὶ μεγαλοπρεπεῖς Πλατάνους. Τοὺς μεγαλοπρεπεῖς αὐτοὺς Πλατάνους, ὑπὸ τὴν εὐεργετικὴν σκιὰν τῶν ὁποίων ἐγαλουχήθησαν καὶ ἐφωτίσθησαν πᾶσαι αἱ πρὸς τὸ φῶς τοῦ Ἡλίου ἀτενίσασαι ψυχαί, θέλω διὰ τῆς ὁμιλίας μου ταύτης νὰ ὑμνήσω. Τὰ θεία ταῦτα πνεύματα τοῦ παρελθόντος ἔχουν ἀνάγκη τοῦ ὕμνου αὐτοῦ διότι οὕτως δύνανται νὰ ἀναζήσουν εἰς τὰς ἀντιλήψεις τῶν νέων ἑρμηνευτῶν τῆς Φύσεως καὶ νὰ χρησιμεύσουν εἰς αὐτοὺς ὡς Ἱεροφάνται τῶν ἀποκαλύψεων τῶν Θείων μυστικῶν της, τὰ ὁποῖα φιλόστοργα κρατεῖ εἰς τὰ βάθη τῶν ἐνεργειῶν της, ὅπως μὴ τὰ προσβάλλουν βέβηλα καὶ εἰς διαφθορὰν ἐθισμένα νὰ βλέπουν, ἀνθρώπινα βλέμματα. Κατὰ τὴν Φθινοπωρινὴν Ἰσημερίαν ὕμνησα τὸν Πυθαγόρα καὶ τοὺς Ἱεροφάντας τῆς Ἐλευσῖνος. Τὸ πνεῦμα μου τότε, κατόρθωσε διὰ τῆς ἐμπνεύσεως νὰ μεταφέρῃ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς μυσταγωγίας στὴν ἐπιφάνειας τῆς ἀνθρωπίνης σκέψεως ὅ,τι εἶχε σχέσιν μὲ τὴν πίστιν τοῦ Πυθαγόρου καὶ τῶν μυστῶν περὶ τῆς σημασίας τὴν ὁποίαν ἔχουν αἱ μεγάλαι ἡμέραι τῆς Γῆς,  αἱ Ἰσημερίαι καὶ αἱ Τροπαί.  Ἐὰν τὸ πνεῦμα μας τὸ ἀποτελούμενον ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἀποκαλοῦμεν διάνοιαν, μετ’ ἐπιμονῆς ἐζήτει  νὰ ἐρευνήσῃ  τὸ μυστήριον τῆς συνθέσεώς του καὶ τὴν βάσιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐξορμᾶται εἰς ἐνεργείας, τὴν ψυχήν του δηλαδή, ἐκ τῆς ἱστορίας της πολλὰ θὰ εἶχον νὰ πληροφορηθῇ. Ἰδού τί μὲ χωρίζει ἀπὸ τοὺς σκεπτομένους μόνον διὰ τῶν δυνάμεων τῆς σημερινῆς των διανοίας ἀνθρώπους, ἰδού τί εἶναι, τὸ ὁποῖον φέρει τὸν νοῦν  μου πρὸς ἐπισκόπησιν τοῦ ἔργου τῶν παρελθουςῶν μεγάλων ψυχῶν. Ὁ Πυθαγόρας καὶ οἱ Ἱεροφάνται τῆς Ἐλευσῖνος, εἶχον μίαν κρυμμένην ἔννοιαν περὶ τῆς σημασίας τῶν ἡμερῶν αὐτῶν καὶ τὴν μετέδιδον μόνον πρὸς ὅσας ψυχὰς ἔβλεπον  ὅτι ἠγάπων τὸ φῶς τοῦ Ἡλίου καὶ ἀπέδιδον πρὸς τὸ φῶς τοῦτο τὴν ἱεροτέραν σημασίαν. Ἤδη τὸ πνεῦμα μου μὲ μεταφέρει ἀπομακρῦνον με τῆς ἐποχῆς ἐκείνης πρὸς ἄλλην δόξαν, τῆς ὁποίας Θείας ἐννοίας θέλω νὰ ὑμνήσω σήμερον. Μὲ μεταφέρει πρὸς τὸν θεῖον Ὀρφέαν, πρὸς τὸν τιμημένον τοῦτον Ἱεροφάντην τῆς Φύσεως, ἀπὸ τὸ πνεῦμα καὶ τὰς ἰδέας τοῦ ὁποίου θὰ ἀντλήσω, διὰ νὰ σᾶς εἴπω περὶ τῆς Ἐαρινῆς Ἰσημερίας. Ὁ Θεῖος Ὀρφεὺς ὁ ἱερὸς σύζυγος τῆς Εὐρυδίκης καὶ ὁ κληροδοτήσας Θείας Ἀλήθειας πρὸς ἐκείνους τοὺς ὁποίους ἐμύησε πρὸς τὰς ἰδέας του ἀπεκάλει τὴν Ἐαρινὴν Ἰσημερίαν Θείαν Νύμφην, κατερχομένην ἐξ Οὐρανοῦ ἀνὰ πᾶν ἔτος διὰ νὰ ἐξαγνίσῃ τὰς ψυχὰς τοῦ Ἅδου. Ἄνευ αὐτῆς ἄνευ τῆς ἐξ Οὐρανοῦ καταβάσεώς της, αἱ ψυχαὶ τοῦ Ἅδου θὰ ἀπώλυντο εἰς τὸ μέγα αὐτοῦ ἔρεβος καὶ συνείδησις καὶ χαρὰ ἐν τῇ Γῇ  δὲν θὰ ἐγεννᾶτο. Ἄνευ τοῦ φωτὸς τῆς Οὐρανίας αὐτῆς Νύμφης, οὐδὲ ἄρωμα οὐδὲ ζωὴ θὰ ἐξελίσσετο ἐπὶ τῆς Γῆς, οὐδὲ ἰδέα τῆς ἁρμονίας θὰ ὑπῆρχεν.  Ἄν καὶ ἕν μόνον ἔτος δὲν κατήρχετο ἐπὶ τῆς Γῆς, ἡ Θλῖψις τῶν ψυχῶν της θὰ ἐγενικεύετο καὶ αἱ ἁρμονίαι τῶν διανοιῶν πρὸς τὰς ψυχὰς θὰ διεσαλεύοντο. Ἐὰν ἡ Θεία Οὐρανία Νύμφη ἐγκατέλιπεν τὸ ἔργον τῆς μεταδόσεως τῆς ἀγάπης της πρὸς τὴν Γῆν, μῖσος γενικὸν θὰ περιέβαλλε πάσας τὰς ἀνθρωπίνας ψυχὰς καὶ οὐδὲν αἴσθημα ἁρμονίας πρὸς τὸν σκοπόν της ὑπὸ οὐδεμιᾶς θὰ ἐξεδηλοῦτο. Ὅταν κατέρχεται καὶ μᾶς περιβάλλει, ἐδόξαζεν, ἡ ψυχή μας μεταβάλλεται εἰς φῶς, τὸ φῶς τοῦτο ἐκδηλεῖ τὴν χαράν, χαρὰ εἶναι ὁ  ἔρως, ἔρως εἶναι ὁ νόμος τῆς ζωῆς μας, ὁ νόμος ὁ ἀνυψῶν καὶ ἀφομοιῶν τὴν ψυχήν μας πρὸς τὸ Φῶς τοῦ Ἡλίου, ἐπὶ τοῦ ὁποίου πάσαι αἱ δυνάμεις τῆς Οὐρανίας Νύμφης ταξινομοῦνται εἰς Θείαν ἁρμονίαν. Ὅταν κατέρχεται ἡ Θεία αὐτὴ Νύμφη, ἐδόξαζεν, καὶ εὑρίσκει ἡμᾶς εἰς τὸν χρόνον τῆς ζωῆς ἐκεῖνον ὅστις ἐξασφαλίζει τὴν γενικὴν τῶν ὀργάνων τοῦ ὀργανισμοῦ μας ἁρμονίαν, τότε προσθέτει καὶ τὴν ἰδική της ἁρμονίαν καὶ τότε συντελεῖται ὁ Θεῖος ἀσπασμὸς τῆς γηίνης ψυχῆς πρὸς τὸ κράτος ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐξορμᾶται τὸ φῶς τοῦ Ἡλίου. Ἀλλὰ καὶ ὅταν, ἔλεγεν, ὁ ὀργανισμός μας ἀπέβαλλεν τὴν ἐνεργητικότητα τῶν νεύρων του, καὶ μᾶς ψαύει ἡ Θεία Οὐρανία Νύμφη, μᾶς γεννᾶ ἀμέσως τὸ αἴσθημα τῆς ζωῆς καὶ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν ἰδέαν τοῦ Θανάτου. Εἰς τὰ κέντρα τῶν ἐνεργειῶν τῆς Θείας αὐτῆς Νύμφης, εὑρίσκεται τὸ Θεῖον μυστικὸν τῆς αἰωνίου νεότητος τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν. Τὰ μυστήρια τοῦ Ὀρφέως τὰ ὁποῖα ὑπῆρξαν καθαρῶς φυσιολατρικά, ἐξελίσσοντο εἰς εἰκόνας διαφόρους, αἱ ὁποῖαι παρίστανον τὰς δυνάμεις τοῦ Οὐρανοῦ αἱ ὁποῖαι διαβιβάζοντο ὑπὸ τούτου εἰς τὴν Γῆν. Τῆς πρώτης εἰκόνος εἵπετο ἑτέρα. Κατὰ τὴν δευτέραν ταύτην εἰκόνα, Ἡ Οὐρανία Νύμφη γυμνόπους, ψαύει τὴν Γῆν, ὅπου βλέπει αὐτὴν ὁ Ἥλιος. Ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἡ περιβολὴ τῆς Νύμφης, ἐξελίσσεται εἰς χρωματισμούς. Οἱ χρωματισμοί της ἐκπέμπουν ἀρώματα. Τὰ ἀρώματα ταῦτα μεθοῦν διὰ τῆς ἁρμονίας των τὰς ψυχὰς τῆς Γῆς καὶ λησμονοῦσαι αὐταὶ τὰς κακίας ἐκείνας τὰς ὁποίας τοὺς ἐδώρισε ὁ χειμών, γοργῶς σπεύδουν νὰ ἐνωτισθοῦν τῶν Οὐρανίων Χαρίτων. Διπλῆν ἐνεῖχε σημασίαν ἡ εἰκὼν αὐτή. Ἀφ’ ἑνὸς ἐζήτει νὰ σύρῃ πρὸς τὰ ἄνω τὰς ψυχὰς τοῦ Ἅδου, καὶ ἀφ’ἑτέρου νὰ καλλωπίσῃ  τὴν ἐπιφάνειαν τῆς Γῆς. Ἐπὶ ἐνενήντα περίπου ἡμέρας, τὰς ἡμέρας τοῦ ὅλου Ἔαρος, κατήρχετο ἡ Οὐρανία Νύμφη καὶ ἔψαυεν τὴν Γῆν διὰ τῶν Θείων ποδῶν της, σκορπίζουσα εἰς αὐτὴν χρώματα καὶ μύρα. Ποτὲ δὲν ἔφευγεν ἀπὸ πλησίον  τοῦ ἅρματος τοῦ Ἡλίου. Ἀπὸ ἐκεῖ ἤντλει τὰς δυνάμεις της καὶ οὗτος ἤντλει αὐτὰς ἀπὸ τὰς οὐρανίας ἐκείνας μοίρας μὲ τὰς ὁποίας ἐφάπτεται καθόλον τὸν χρόνον τοῦ Ἔαρος. Ἡ Θεία αὐτὴ εἰκών, ἡ ἐξελισσομένη εἰς τόσους χρωματισμούς, καὶ ἐκπέμπουσα τόσα ἀρώματα, ἐνέπνευσε τὸν Θεῖον Ὀρφέα νὰ συλλάβῃ τὴν ἔννοιαν τῆς ἁρμονίας, διὰ τῆς ὁποίας καὶ μόνης καὶ τὸ κάλλος τῆς Φύσεως νοεῖται, καὶ ἡ παντοδυναμία τοῦ πνεύματός της. Πρὸ τοῦ συμβολισμοῦ τῆς δευτέρας εἰκόνος, δὲν ἠδύνατο νὰ νοηθῇ ἡ ὕπαρξις τῆς θερμότητος τῆς Γῆς, ἡ ὁποία τοσοῦτον συντελεῖ νὰ περιβάλλῃ  αὐτὴν μὲ τὴν πολύχρωμον καὶ ἀρωματώδη περιβολήν της. Διὰ τὸ πνεῦμα τῆς Γῆς, ἡ Οὐρανία Νύμφη εἶναι ὁ Προμηθεύς. Διὰ τὴν Γῆν εἶναι ὁ ἁρμονικὸς Πάν.  Καὶ ὁ Προμηθεὺς καὶ ὁ Πάν εἶναι θεῖοι συμβολισμοί.  Ὁ εἷς δίδει τὸ Φῶς εἰς τὸ ἁρμονικῶς εὑρισκόμενον πρὸς τὸ σύνολον τοῦ ἀπείρου Πνεῦμα. Αὐτὸς εἶναι ὁ Προμηθεύς. Ὁ ἕτερος, ὁ Θεῖος Πάν, συμβολίζει ὅτι στὴν Γῆν ἔφτασαν αἱ δυνάμεις τοῦ Ἀπείρου,  καὶ αὐτὴ ἀποτελεῖ μετ’ αὐτοῦ ἁρμονίαν. Ἡ ἐξέλιξις τῆς ζωῆς της εἶναι ἐξέλιξις ἐν αὐτῇ  τῶν δυνάμεων, τοῦ Ἀπείρου. Διάμεσος μεταξὺ τοῦ Ἀπείρου καὶ τῆς Γῆς εἶναι ὁ Ἥλιος. Ἡ ὕπαρξις τοῦ Ἡλίου, ἐξασφαλίζει τὴν αἰωνιότητα τῆς Γῆς, καὶ τῆν ἀθανασίαν τῆς ψυχῆς της.Ἀλλ’ ἡ παραγωγὴ τῆς Θείας ταύτης ἁρμονίας ἐπὶ τῆς Γῆς συντελεῖται τὸ Ἔαρ, αὐτὸ κατὰ πρῶτον  τὴν φέρει καὶ τὴν ἀφομοιοῖ πρὸς τὰς ἐνεργείας τοῦ Φωτὸς τοῦ Ἡλίου. Τὸ χρονικὸν διάστημα τὸ μεσολαβοῦν ἀπὸ τῆς Ἐαρινῆς Ἰσημερίας μέχρι τῆς Θερινῆς Τροπῆς τοῦ Ἡλίου, εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχὴν γονιμοποιὸς ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ ἐρχόμενον διὰ τοῦ Φωτὸς τοῦ Ἡλίου σπέρμα αὐτοῦ ἀναβλαστάνει ὑπὸ νέαν μορφὴν ἐν τῇ Γῇ  καὶ ἐξελίσσεται εἰς τὰ χρώματα καὶ εἰς τὰ ἀρώματα, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὸ σύνολον τῆς ἐπισήμου γηΐνης περιβολῆς. Αἱ διάφοροι μορφαὶ τῆς Γῆς, κατὰ τὸ χρονικὸν τοῦτον διάστημα, συντρέχουν νὰ ἐκδηλοῦν τὰς δυνάμεις των καὶ νὰ ἔρχονται εἰς γενικὴν ἐπιμιξίαν ἀπὸ τὴν ὁποία προκύπτει ἡ ἁρμονία των. Ἡ Γῆ κατὰ τὸν χρόνον τοῦτον χαίρει. Ἡ ἐκδήλωσις τῆς χαρᾶς της αὐτὴ εἶναι ἐγγύησις τῆς προαγωγῆς της εἰς φωτεινήν. Ὅταν ἐκδηλώσει τὸ φῶς της, τότε θὰ καταστῇ μεσάζουσα μεταξὺ Οὐρανοῦ καὶ σκοτεινῶν πέριξ αὐτῆς εὑρισκομένων σωμάτων. Τότε τὸ πνεῦμα της θὰ καταστῇ μία ἄπειρος τὰς δυνάμεις καὶ τὴν ἁρμονίαν Νύμφη καὶ μὲ χαρὰν θὰ δίδει φῶς πανταχοῦ, ὅπου δὲν ἐξεδηλώθη φῶς.
Τῆς δευτέρας εἰκόνος τῆς Ἐαρινῆς Νύμφης τοῦ Οὐρανοῦ εἰς τὰ μυστήρια τοῦ Ὀρφέως, εἵπετο καὶ ἄλλη. Ἡ Τρίτη εἰκὼν παριστᾷ τὴν ἰδίαν Νύμφην κρατοῦσα Λύραν. Ὑπεράνω αὐτῆς φωτεινὸς Ἀπόλλων ἄνευ οὐδεμιᾶς πανοπλίας τείνει πρὸς Αὐτὴν μὲ χάριν τὰς χείρας του, καὶ ἐκφράζει Θεῖον μειδίαμα, τὸ ὀποῖον φαίνεται ὅτι δέχεται ἡ Οὐρανία Νύμφη μὲ ἄφατον εὐγνωμοσύνην. Ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ Θείου Ἀπόλλωνος, ἐξέρχονται πολύχρωμοι φωτειναὶ γραμμαί, αἱ ὁποῖαι ψαύουν ὅλον  τὸ σῶμα Αὐτῆς.Ὑπὸ τοὺς πόδας της,  νεαρὸς Παῖς τείνει τὰς χείρας του ζητῶν νὰ δοθῇ εἰς αὐτὸν ἡ κρατουμένη ὑπὸ τῆς Οὐρανίας Νύμφης Λύρα. Ἡ εἰκὼν αὐτὴ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς διευθετήσεως τῶν δυνάμεων εἰς ἕν σύνολον ὑπὸ τοῦ Θείου Ἡλίου. Ἐνενήκοντα περίπου μοιρῶν τοῦ Οὐρανοῦ αἱ δυνάμεις ἀποτελοῦν τὸ σύνολον τοῦτο. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐκδηλώσεως τοῦ συνόλου τούτου εἶναι ἡ Λύρα, τὴν ὁποίαν τὸ πνεῦμα τῆς Γῆς τείνει νὰ λάβῃ διὰ νὰ κινήσῃ τὰς χορδάς της, καὶ τοῦ δοθῇ ἡ ἀντίληψις τῆς ἁρμονίας. Τὰ ἀρώματα ἀποτελοῦν κατὰ τὸν χρόνον τῆς Ἐαρινῆς Ἰσημερίας ἁρμονίαν, τὰ χρώματα ἐπίσης τοιαύτην, ἀλλὰ ἡ ἔννοια αὐτῶν δὲν εἶναι γνωστὴ εἰς τὸ πνεῦμα τῆς Γῆς. Ὁ Ὀρφεὺς ἀναλαμβάνων ἐκ τῶν χειρῶν τῆς Νύμφης τὴν Λύραν, πλήττει τὰς χορδάς της καὶ τοῦ μεταδίδεται ἡ ἔννοια.  Τὰ χρώματα ἐν τῇ ἀνθρωπίνη ψυχῇ, ἐξειλήχθησαν εἰς ἤχους, οὗτοι εἰς ἔννοιαν ἡ ὁποία προάγει ἐφεξῆς τὴν ψυχὴν νὰ ζητήσῃ, τὶ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θὰ τὴν μεταφέρει εἰς τὸ κράτος τοῦ Φοίβου Ἀπόλλωνος. Κατὰ τὸν ἐαρινὸν χρόνον τοῦ ἔτους,  αἱ εἰκόνες  αἱ παριστῶσαι τὴν Οὐρανίαν Νύμφην ἐξελίσσονται εἰς μεγαλύτερα σχήματα καὶ εἰς μεγαλυτέρας δυνάμεις. Ἀλλ’ ἰδοὺ φθάνει ἡ δόξα τοῦ Ἡλίου. Ἔρχεται πρὸς τὸ ὕψιστὸν του σημεῖον καὶ ἕλκει πρὸς τὰ ἄνω τὴν Νύμφην καὶ τὴν ἀφομοιοῖ πρὸς τὸ Θεῖον του Ἅρμα.  Τότε ἡ Γῆ μεταμορφώνει τὰ χρώματά της εἰς Θείους καρπούς, εἰς συνθετικὸν λόγον, τῶν ὁποίων μεταμορφοῦνται τὰ ἀρώματα. Νέα ἐδῶ εἰκὼν παρατάσσεται, ἐν ταῖς μυστηρίοις τοῦ Ὀρφέως.  Ἡ Νύμφη ἀντικαθίσταται δι’ ἐφήβου.  Οὗτος παριστᾶ ὅτι φέρει τὴν εὐθυμίαν ἀπὸ τὸν Οὐρανὸν νὰ τὴν μεταδώσῃ εἰς τὴν Γῆν. Εἶναι ὅλος χαρὰ κι ὅποιαν ψυχὴν προσεγγίζει τὴν μεταβάλλει εἰς Φῶς.  Ἡ θερμότης του εἶναι μεγάλη, κατακαίει πάσας τὰς σάρκας πασῶν τῶν ψυχῶν τῶν ὁποίων αἱ δυνάμεις δὲν ἔχουν σχέσιν μὲ τὸν χειμῶνα. Ὅσαι μετέβαλον  τοὺς χρωματισμοὺς τοῦ Ἔαρος εἰς φωτεινὸν σύνολον ἁρμονικοῦ καρποῦ, προσεγγίζουν τὸν Ἔφηβον καὶ λαμβάνουν ἐξ αὐτοῦ κάτι τὸ ὁποῖον πυρπολεῖ τὸ σύνολον αὐτῶν καὶ τὸ μεταβάλλει εἰς ἕνα θεῖον χρωματισμόν, ὅμοιος τοῦ ὁποίου κατὰ τὸ Ἔαρ δὲν παρήχθη.  Ὁ χρωματισμὸς οὗτος εἶναι ἀπροσδιόριστος τὴν ὄψιν καὶ τὴν ἐνέργειαν. Ὁμοιάζει κατὰ προσέγγισιν πρὸς χρωματισμὸν κυανοῦ χυμοῦ σταφυλῆς.  Εἶναι χρωματισμὸς πνεύματος καὶ οὐχὶ Γηΐνης μορφῆς.  Ὁ Ἔφηβος εἶναι ὁ Διόνυσος, εἶναι ἡ συμβολικὴ παράστασις τῆς Θείας Ἐλευσῖνος, ἡ σώζουσα τὴν κόρην τῆς Δήμητρος ἀπὸ τοῦ Πλούτωνος τὰς ἐπιρροάς. Εἶναι τὸ προσεγγίζον φῶς  ἐπὶ τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν, τὸ ὁποῖον ἀφοῦ πρότερον κατακαύσει ὅτι θνητὸν ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει, τὰς φέρει εἰς τὴν Ἑστίαν τοῦ Οὐρανοῦ ἐκείνην ἀπὸ τὴν ὁποίαν παρήχθη.  Ἡ Θεία εἰκὼν τοῦ Ὀρφέως αὕτη, συμβολίζει τὰ γενόμενα κατὰ τὸν χρόνον τοῦ Θέρους. Οἱ καρποὶ τότε ὡριμάζουν, ἡ σταφυλὴ παράγει τὸν χυμόν της, ὁ χυμὸς οὗτος εἶναι ἡ ἐρχομένη ἐξ Οὐρανοῦ πρὸς τὴν Γῆν εὐθυμία.  Ἡ εὐθυμία ἡ διαλύουσα τὰ σκότη τὰ ὁποῖα παρήχθησαν εἰς τὰς ψυχὰς κατὰ τὰς ὥρας τοῦ Χειμῶνος. Ὁ Ἥλιος κατὰ τὴν ὥραν τοῦ Θέρους, εὑρίσκεται εἰς τὰς ἀγκάλας τοῦ Πατρός του καὶ αἱ δυνάμεις τὰς ὁποίας μεταβιβάζει ἐπὶ τῆς Γῆς εἶναι καρπὸς γόνιμος. Ὁ καρπὸς αὐτὸς ἀποτελεῖ μίαν θαυμασίαν διαβάθμισιν, διότι εἰς τοῦτον συμμετέχουν καὶ πᾶσαι αἱ λοιπαὶ δυνάμεις τοῦ Οὐρανοῦ. Ὁ σῖτος διαφέρει τῆς σταφυλῆς,  εἶναι τοῦτο κάτι, τὸ ὁποῖον ὁ θεῖος Ὀρφεὺς ἐσυμβόλιζεν μὲ ἔννοιαν τὴν ὁποίαν οὐδέποτε δυνάμεθα νὰ μεταφέρωμεν εἰς βέβηλον γλῶσσαν.  Καὶ ὁ σῖτος, καὶ ἡ σταφυλὴ εἶναι καρποί. Προηγήθη ὅμως ὁ καρπὸς τοῦ σίτου.  Πρὶν ἀναφανῇ  ἡ δόξα τοῦ Ἡλίου, ὁ σῖτος ὡριμάζει, ἀλλὰ ἡ σταφυλὴ τότε ἀρχίζει νὰ μεταβάλλεται εἰς καρπόν. Μία ἐπιπλέον δύναμις ἐνυπάρχει εἰς τὴν σταφυλήν, δύναμις μὲ τὴν ὁποίαν τρέφονται οἱ Θεοί.
Ἐδῶ παρίσταται νέα εἰκὼν τοῦ Ὀρφέως. Ὁ ἔφηβός του στέφεται μὲ κλάδους ἀμπέλου καὶ κρατεῖ νεάνιδα εἰς τὰς ἀγκάλας του. Θεῖον μειδίαμα εἰς ἀμφοτέρων τὰς μορφὰς διακρίνεται. Ὁ ἔφηβος ὑπερέχει κατὰ τὸ ἀνάστημα τὴν νεάνιδα. Τοῦτο προφαίνει τὴν Οὐρανίαν καταγωγήν του. Ἀλλὰ καὶ τῆς νεάνιδος ἡ μορφή, λάμπει ἀπὸ χαράν. Ἐγγύς, ὑπάρχει πινακίς ὑπαγορεύουσα νὰ βλέπῃ διαρκῶς ἡ νεᾶνις τὸν ἔφηβον, πρὸς τὸ πρόσωπόν του.  Τοῦτο μετὰ χαρᾶς ἡ νεᾶνις πράττει. Ἕπεται ἄλλη εἰκὼν κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἔφηβος  περιβάλλει τὴν πρὶν ἄνευ ἐνδύματος νεάνιδα, μὲ ἐσθῆτα χρώματος κυανοῦ.  Ἡ περιβολὴ αὕτη, εἶναι περιβολὴ Νύμφης.  Προσεγγίζει πλέον ὁ γάμος της.  Νύμφαι πολλαὶ μὲ ὁμοίας ἐσθῆτας, κομίζουν ὑδρίας ἐχούσας Θεῖον ποτόν. Τὸ ποτὸν εἶναι οἶνος.  Ἡ σταφυλὴ πλέον ἐν τῆ Γῆ ὡρίμασε καὶ ὁ γάμος πρέπει νὰ γίνῃ. Γενικὴ χαρὰ ἐν τοῖς μυστηρίοις ἐπικρατεῖ.  Προσέρχονται ἐπὶ σκηνῆς πάντες οἱ Οὐράνιοι μῦσται περιβεβλημένοι μὲ κλάδους ἀμπέλου τὰς κεφαλάς.  Ἡ χαρά, ἡ εὐθυμία κορυφοῦνται. Ὁ Ἥλιος ὁλοὲν διέρχεται τοὺς ἀστερισμοὺς τοῦ θέρους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἀντλεῖ τὰς δυνάμεις τῆς εὐθυμίας. Ἀλλ’ ἰδοὺ προσεγγίζει διὰ τὴν Γῆν τὸ πέρας τοῦ θέρους. Τότε οἱ μῦσται τοῦ Ὀρφέως ἀνυψοῦνται ὑπεράνω τῆς Γῆς ἀκολουθοῦντες τὸ ἅρμα τῶν Νυμφίων,  οἱ ὁποίοι θὰ ζήσουν πλέον εἰς τὸ Φῶς.  Μίαν μόνην ἀφίνουν ἐπὶ τῶν γηΐνων ὑπάρξεων παραγγελίαν.  Νὰ συλλέξουν τοὺς καρποὺς τοῦ θέρους, διὰ τῶν ὁποίων καὶ μόνον θὰ ζήσουν κατὰ τὰς ὥρας τοῦ Φθινοπώρου καὶ τοῦ Χειμῶνος. Ὁ Ἥλιος ἀκολουθῶν τὴν τροχιάν του θὰ ἐπανέλθῃ ἐπὶ τῆς Γῆς, νὰ ρίψῃ νέον σπέρμα  ὅπως τοῦτο βραδύτερον ἐξελιχθῇ  εἰς ἄνθος εἰς ἄρωμα καὶ εἰς καρπόν. Κατὰ τὸν χρόνον τοῦ Χειμῶνος αἱ ψυχαὶ πρέπει νὰ ζήσουν. Ἡ ζωή των θὰ ἐξαρτηθῇ  ἀπὸ τοὺς καρποὺς τοῦ θέρους καὶ ὅσαι ἐπιμελῶς δὲν συλλέξουν αὐτούς, ὑπόκεινται εἰς τὸν θάνατον. Ἡ παραγγελία εἶναι ἐπιτακτικὴ δι’ ἐκείνας αἱ ὁποῖαι θέλουν νὰ ζήσουν. Ἐντεῦθεν ὁ Θεῖος Ὀρφεύς, παριστᾷ δι’ εἰκόνος τὴν σύνεσιν, ἀπὸ τὴν ὁποίαν δὲν πρέπει νὰ ἀποχωριστοῦν αἱ ψυχαί. Εἶναι ἡ σωτηρία των. Ἡ εἰκὼν τῆς συνέσεως παριστᾷ γυναῖκα  περιβεβλημένην μὲ ἔνδυμα ἄνευ οὐδενῶς εἰδικοῦ χρώματος. Τὸ ἔνδυμα προφυλάσσει αὐτὴν ἐκ τοῦ ψύχους, ἀλλὰ ταυτοχρόνως κρατεῖ εἰς τὰς χεῖρας της καρπούς, τοὺς καρποὺς τοῦ θέρους. Ἀντλεῖ ἐξ αὐτῶν δυνάμεις, δυνάμεις περιεχούσας θερμότητα δυναμένην νὰ ἀντιδρᾷ  κατὰ τοῦ ψύχους. Ὁ Ἥλιος κατὰ τὸν χρόνον  τοῦτον, οὐδὲν μεταβιβάζει εἰς τὰς ψυχάς, εἶναι ἀσθενὴς ἡ ἐπίδρασίς του. Ὅ,τι ἀντλεῖ ἐκ τῶν ἀστερισμῶν τοὺς ὁποίους διέρχεται, εἶναι ἀποτύπωμα σπέρματος, τὸ ὁποῖον διαρκῶς μετατρέπει διὰ νὰ τὸ καταστήσῃ πυρῆνα καὶ νὰ τὸν ἐναποθέσῃ ἐπὶ τῆς Γῆς, ὅπως βραδύτερον τοῦ μεταβιβάσῃ νέας δυνάμεις καὶ ἐκδηλωθῇ εἰς ἄνθος. Τὸ ἄνθος εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ Ἡλιακοῦ σπέρματος εἰς καρπόν. Ἡ εὐωχία τῶν Ὀρφικῶν, καταπαύει τὸν Χειμῶνα, τῶν Ὀρφικῶν οἱ ὁποῖοι ἐναπέμειναν ἐπὶ τῆς Γῆς. Ἀναμένουν τὸ Ἔαρ διὰ νὰ αἰσθανθοῦν τὸ ἄρωμά του. Τὸ ἄρωμα τοὺς ὑπενθυμίζει τὸ κράτος τοῦ Οὐρανοῦ, τὸ ὁποῖον ἔρχεται διὰ νὰ τοὺς μεταδώσῃ τὴν αἰωνίαν ζωήν. Ἅμα τῇ  ἐμφανίσει του ὑποδέχονται τοῦτο διὰ θείων τελετῶν. Γενικὴ ἐπιμιξία κατὰ τὸ Ἔαρ τελεῖται μεταξὺ τῶν δυνάμεων τῆς Γῆς καὶ ἐκείνων τοῦ Οὐρανοῦ. Τοῦτο δὲν διαφεύγει τὴν προσοχή των. Ἀντλοῦν δυνάμεις καὶ προχωροῦν μὲ βεβαίαν τὴν πίστιν ὅτι δὲν θὰ ἐπανέλθουν ἐπὶ τοῦ Χειμῶνος. Κατὰ τὰς τελετὰς ταύτας ἡ Λύρα τοῦ Ὀρφέως ὑπενθυμίζει τὴν ἁρμονίαν. Οἱ ἦχοι αὐτῆς εἶναι παραγγελία τοῦ Οὐρανοῦ. Σπεύδουν νὰ ἐννοήσουν τοῦτο, καὶ προχωροῦν νὰ χαιρετίσουν τὸ θέρος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἀναμένουν τὴν σητηρία των.
Τοιαύτη εἶναι ἡ ἔννοια τὴν ὁποίαν ἐφρόντισα νὰ σᾶς μεταδώσω, τὴν ὁποίαν εἰς τὰς Ὥρας τοῦ ἔτους ἀπέδιδον οἱ μεγάλοι τῆς Φύσεως Μύσται.  Ὁμολογῶ ὅτι ὑπῆρξα ἀσθενὲς ὄργανον καὶ τοῦτο φαίνεται ἐκ τοῦ ὅτι δὲν ἠδυνήθην νὰ σᾶς μεταδώσω πλήρως τὴν ἔννοιαν ταύτην. Εὐχηθῶμεν τὸ ἐλθὸν Ἔαρ νὰ μᾶς καταστήσῃ ἱκανοὺς νὰ συλλάβωμεν πλήρως τὰς ἐννοίας τῶν Θείων μυστικῶν τῆς Φύσεως. Εὐχηθῶμεν ὅπως αἱ ψυχαί μας ἀποκτήσουν τὸ μέσον  νὰ ἔλθουν μὲ διαυγὲς βλέμμα νὰ ἐπισκοπήσουν τὸ παρελθόν, καὶ ἀντλήσουν ἀπὸ τὰς μεγάλας αὐτοῦ ψυχὰς, τὰ θεῖα ἰδανικά των, τὰ ὁποῖα εἶναι νὰ μυσταγωγηθοῦν πᾶσαι αἱ ψυχαὶ τῆς Γῆς εἰς τὰς Θείας ἰδέας των.
Ἀθῆναι 9 Μαρτίου 1911»
 Ὁμιλία τοῦ Σπυρίδωνος Νάγου,  (ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Π. Μαρίνη «ἡ Ἑλληνικὴ Θρησκεία»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες