Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Τὰ ροῦχα τῆς παρελάσεως



Αὐτὲς τὶς μέρες, θυμήθηκα ἕνα παλαιὸ σχολικὸ περιστατικὸ, μὲ τὸν δάσκαλό μου. Τὸ 1975 λοιπόν, ἡ τρίτη τάξη τοῦ δημοτικοῦ, στὸ σχολεῖο μου, εἶχε δύο τμήματα. Πρωϊνό καὶ ἀπογευματινό, τρεῖς καὶ τρεῖς ἡμέρες τὴν ἑβδομάδα ἐναλλάξ. Ἐμεῖς εἴχαμε δασκάλα, οἱ ἄλλοι δάσκαλο. Κάποτε ποὺ ἡ δική μας ἀρρώστησε, τὰ δύο τμήματα (περίπου 65 παιδιά) ἔγιναν ἕνα καὶ μᾶς ἀνέλαβε ὅλους ὁ δάσκαλος τοῦ ἄλλου τμήματος. Αὐτὸ κράτησε περίπου ἑνάμισυ μήνα. Πλησίαζαν ὅμως τότε, καὶ οἱ μέρες τῆς παρελάσεως τῆς 25ης Μαρτίου (τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, οἱ μαθητὲς παρήλαυναν κανονικά, μὲ βῆμα καὶ ὄχι μπουλουκηδόν). Χρειαζόταν ἐπομένως νὰ γίνουν δοκιμαστικὲς παρελάσεις ἀρκετὲς φορὲς, πολλὲς ἡμέρες πρίν. Καὶ φυσικὰ ἔπρεπε στὴν παρέλαση νὰ φορᾶμε ὁμοιόμορφα ἐνδύματα. Μπλὲ παντελόνι, μαῦρα παπούτσια, λευκὸ πουκάμισο, μὲ τὸ σῆμα τοῦ σχολείου. Ἐδῶ ἄρχιζαν τὰ δύσκολα, διότι ἔπρεπε οἱ γονεῖς νὰ ξοδέψουν γιὰ νὰ τ’ ἀγοράσουν στὸ παιδί τους. Κάμποσο καιρὸ παρακαλοῦσα στὸ σπίτι, ἀλλὰ χωρὶς ἀποτέλεσμα. Μοῦ τὸ εἶχαν ξεκόψει. Δυσκολευόμασταν ἀκόμα καὶ στὸ φαγητό. Δὲν ὑπῆρχαν χρήματα γιὰ τέτοιο σκοπό.
 «Καὶ τὶ θὰ κάνω;»
«Θὰ πεῖς στὸ δάσκαλο ὅτι δὲν θὰ εἶσαι στὴν παρέλαση».
Οἱ μέρες πλησίαζαν, πῆγα λοιπὸν κι ἐγώ καὶ τοῦ τό ‘πα.
«Τί; καὶ γιὰ ποιὸ λόγο παρακαλῶ δὲ θὰ ἔρθεις;»
 Καὶ ἐκεῖ κατὰ λάθος, ἀπὸ ντροπή, ἀντὶ νὰ πῶ γιὰ οἰκονομικούς, εἶπα γιὰ οἰκογενειακοὺς λόγους.
 «Τὶ θὰ πεῖ οἰκογενειακοὺς λόγους; Νὰ μὲ περιμένεις στὸ διάλλειμα στὸ γραφεῖο» (ἦταν ἡ ἐποχὴ λίγο περίεργη). Ἀργότερα τοῦ ἐξήγησα.
 «Δὲν ἔχω χρήματα γιὰ τὰ ροῦχα κύριε». «Ἄ, ἔτσι πές μου·  καλά, πήγαινε παιδί μου».
Μετὰ ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες, μὲ φώναξε καὶ μοῦ ἔδωσε μιὰ πλαστικὴ τσάντα. Εἶχε μέσα τὰ ροῦχα τῆς παρέλασης καὶ ἕνα ζευγάρι παπούτσια.
 «Ξέρει νὰ ράβει ἡ μάνα σου;» «Πῶς δὲν ξέρει;»  «Ἔ, πές της νὰ κοντύνει τὸ παντελόνι νὰ ‘ρχεται στὰ μέτρα σου».
Τὰ πῆρα. Ἔτσι μπόρεσα καὶ πῆγα στὴν παρέλαση, καὶ ἔπειτα τοῦ τὰ ἐπέστρεψα.
Αὐτὸς ἦταν ὁ Δάσκαλός μου. Δὲν θυμᾶμαι κἄν πῶς λεγόταν - ἄλλωστε τὸν γνώρισα ἐλάχιστα. Εὔχομαι νὰ ἔχει λάβει ἀπὸ τὴ ζωὴ τὰ ὀφειλόμενα.

(Διαβάζοντας τὸ κείμενό τῆς Φιλονόης γιὰ τὶς δασκάλες τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, καὶ τὴν θεατρικὴ παράσταση μὲ τὸν Πολύφημο)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες