Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Οἱ πατέρες


Παιδί, τό περιβόλι μου πού θά κληρονομήσεις,
πως τό βρες κι πως τό δες νά μήν τό παρατήσεις.
Σκάψε το
κόμα πιό βαθιά καί φράξε το πιό στέρεα,
καί πλούτισε τή χλώρη του καί πλάτυνε τή γ
του,
κι
κλάδευτο που μπλέκεται νά τό βεργολογήσεις,
καί νά το
φέρνεις τό νερό τ' γνό τς βρυσομάνας.

Κι ν γαπς τ' νθρωπινά κι σ' ρρωστα δέν εναι,
ρίξε
γιασμό καί ξόρκισε τά ξωτικά, νά φύγουν,
καί τή ζωντάνια σπε
ρε του μ' σα γερά, δροσάτα.
Γίν'
ργωτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής.
Κι ν εναι κι ρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί ργισμένοι,
κι
σα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι σα δέντρα
γιά τίποτ'
λλο δέ φελν' παρά γιά μετερίζια,
μή φοβηθε
ς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι!

Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε τό περιβόλι, κόφ' το,
καί χτίσε κάστρο
πάνου του καί ταμπουρώσου μέσα,
γιά πάλεμα, γιά μάτωμα, γιά τήν καινούργια γέννα,
π'
λο τήν περιμένουμε κι λο κινάει γιά νρθει,
κι
λο συντρίμι χάνεται στό γύρισμα τν κύκλων.
Φτάνει μιά
δέα νά στό πε, μιά δέα νά στό προστάξει,
κορώνα
δέα, δέα σπαθί, πού θναι πάνου π' λα.
Κωστς Παλαμς 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες