Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

Τὸ γεράκι


να γέλιο γυναικεο κούγεται μακρυά. Μι κυρία γελάει κάπου, μακριά μας,  κι νεμος φέρνει τν χο το γέλιου της μέχρις δ.  Μέχρις δ, σ’ ατ τ ρμο περιγιάλι, κάτω π’ τ μολυβ ορανό, κοντ στ’ φρισμένα κύματα,  που στ στάση «τρες φιλόσοφοι στ’ κροθαλάσσι», ζομε μέσα σ μι καταθλιπτικ μοναξιά. Στ γυμν πόδια μας φυτρώνουν, λίγο-λίγο, φτερά. σως μες νμαστε ατς θες ρμς τν καιρ τς νειότης του. Ατ φοβερ μοναξιά μας! Ατ τραγικ μοναξιά σας! Γιατί, δν χωρε καμμιν μφιβολία, εμαστε μόνοι, μόνοι, πάντα μόνοι, αώνια, βασανιστικά, μόνοι. λοι. λοι. μες, σες, λοι. μως γ εμαι μόνος, πάλι, πο δν τ δέχεται  τν ασχρ τούτη καταδίκη, κα διαμαρτύρουμαι, κα χτυπιέμαι, κα τ φωνάζω. Μόνον γώ. Κα μι λεπτομέρεια: κυρία δν γελοσε. κλαιγε. Μς εχε γελάσει νεμος. νεμος παρεμόρφωσε τν χο. Στ μολυβ οραν πετον πουλιά. Μι βάρκα παλεύει πάνω στ’φρισμένα κύματα. Εναι μακρυά, λλ’ λονν πλησιάζει.

 Ν. γγονόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες