Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

Ὁ χιτλερισμὸς τῆς ἐλεύθερης ὑπεραγορᾶς




«Τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει ρευστότητα στὴν ἑταιρεία  δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει νὰ ἐκπληρώνουμε ἔγκαιρα τὶς ὑποχρεώσεις μας στοὺς προμηθευτές. Αὐτὸ εἶναι μιὰ ἐξαιρετικὰ παρωχημένη καὶ κακὴ ἐπιχειρηματικὴ πρακτική. Ἄν συνεχίσουμε νὰ εἴμαστε τακτικοὶ στὶς πληρωμές, εἶναι σὰν νὰ αἱμοδοτοῦμε τὸν ἀνταγωνισμό. Θὰ πᾶμε τὶς πληρωμὲς πιὸ πίσω. Ἔτσι οἱ προμηθευτὲς θὰ πιέσουν περισσότερο τοὺς ἀνταγωνιστὲς ποὺ ἀντιμετωπίζουν προβλήματα. Δὲν πρόκειται κανεὶς νὰ σταματήσει νὰ δίνει τὰ προϊόντα του σ’ ἐμᾶς ἐπειδὴ εἶναι γνωστὸ ὅτι πᾶμε καλά, καὶ ὅποιος ἀρνηθεῖ νὰ ἐπιμηκύνει τὴν πίστωση θὰ ἀποκλείεται ἀπὸ τὰ καταστήματά μας. Ἀναπόφευκτα, μ’αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ ὁδηγήσουμε τοὺς πιὸ ἀδύναμους κρίκους τοῦ χώρου μας στὸ κλείσιμο καὶ τὸ μερίδιο τῆς ἀγορᾶς μας θὰ μεγαλώσει».
CEO  μεγάλης ἁλυσίδας λιανικῆς πώλησης, ποὺ δραστηριοποιεῖται στὴν Ἑλλάδα, σὲ σύσκεψη στελεχῶν, τὸν Σεπτ. τοῦ 2012

Πολλοὶ  ἄνθρωποι τῆς «ἀγορᾶς, οἱ ὁποῖοι βγαίνουν καθημερινὰ στὶς τηλεοράσεις καὶ μοιράζονται μὲ τοὺς δημοσιογράφους – συχνὰ  ὑπαλλήλους τους – τὴν … ἀγωνία τους γιὰ τὴν πορεία τῆς χώρας, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν σφίξει σαδιστικὰ τὸν βρόχο τῆς ἀνεργίας καὶ τῆς ὕφεσης γύρω ἀπὸ τὸ λαιμὸ τῆς κοινωνίας. Σκέφτονται καὶ δροῦν μὲ ὠμὸ καὶ θηριώδη τρόπο. Ὅπως ἀκριβῶς ἐκφράστηκε σ’αὐτὴ τὴ σύσκεψη τὸ ἀνθρωποειδὲς ποὺ φιλοδοξεῖ νὰ δημιουργήσει σοβιετικοῦ τύπου μονοπώλειο στὴν τάχα «ἐλεύθερη» ἀγορὰ τοῦ ἀσύδοτου καπιταλισμοῦ.  Ἡ «ἐλευθερία» καὶ ἡ «ἐπιχειρηματικότητα» , εἰδικὰ ὅπως ἐκδηλώνονται στὴ μεταπολιτευτικὴ Ἑλλάδα τῆς ἀνελλήνιστης παρακμῆς, εἶναι εὐφημισμοὶ τῆς ἐφαρμογῆς τῶν νόμων τῆς ζούγκλας καὶ τῆς οἰκοδόμησης ἑνὸς μοντέλου ἀκήρυχτης φεουδαρχίας.  Ὁ καταναλωτής – δουλοπάροικος πρέπει νὰ κατευθύνει τὸ σύνολο τῶν διαθέσιμων πόρων του στὸν τελευταῖο ἐπιζῶντα μονομάχο τῆς ἐμπορικῆς ἀρένας. Στὸν ἰσχυρότερο. Στὸν μεγαλύτερο. Ὀφείλει νὰ καταθέτει τὰ ἐλάχιστα χρήματά του στὶς τιτανικὲς δομὲς τῶν «ἁλυσίδων»ποὺ ἔχουν καταπνίξει τὰ ἀστικὰ κέντρα τῆς χώρας καὶ νὰ ἀποτίει φόρο τιμῆς καὶ ὑποτέλειας σὲ οὐτιδανὰ ὄντα, ποὺ προκαλοῦν (καὶ ἀπολαμβάνουν) τὸν ὁλοκληρωτικὸ ἀφανισμὸ τοῦ περιβάλλοντος στὸ ὁποῖο κινοῦνται! Ἡ ἀπόλυτη σήψη καὶ ἡ διαστροφὴ τοῦ δαρβινισμοῦ ξεκινοῦν ἀπὸ τὶς αἴθουσες συσκέψεως τῶν πολυεθνικῶν.

Νοοτροπία μικροβίου
Ὁ ἀνταγωνισμός, ὡς ἔννοια, δὲν εἶναι ἀρνητικὰ φορτισμένος. Ὁ ὑγιὴς ἀνταγωνισμὸς σημαίνει τὴ διάθεση γιὰ τὴν κατάκτηση τῶν πρωτείων σὲ κάποιον τομέα,  ἐντὸς τῶν ὁρίων ὀργανωμένου συνόλου. Ἡ δεδηλωμένη πρόθεση γιὰ ἀφανισμὸ τῶν ὑπόλοιπων τμημάτων τῆς κοινότητας καὶ ἡ τελικὴ ἐπικράτηση ἑνός, εἶναι ὕβρις. Σηματοδοτεῖ τὴν κυριαρχία ἀνεξέλεγκτων συνδρόμων κατωτερότητας – ποὺ εἴθισται νὰ ἐκφράζονται μέσω τῆς μεγαλομανίας – καὶ τὴν πρόκληση δομικῆς ἀνισορροπίας στὴν κοινωνία.  Ἡ ψυχοσύνθεση ὅσων προπαγανδίζουν τὴν ἀποψίλωση ἕως τοῦ σημείου τῆς ἀπόλυτης ἐξολόθρευσης ὅλων τῶν ὑπολοίπων ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὸ ἴδιο ἀντικείμενο μὲ αὐτούς, συγγενεύει μὲ ἐκείνην τοῦ Ἀδόλφου Χίτλερ. Ὁ προκάτοχος τῆς κ. Μέρκελ στὸν αἱματοβαμμένο «θρόνο»τῆς καγγελαρίας τῶν ποικίλων Ράϊχ λάτρευε νὰ χρησιμοποιεῖ τὴ λέξη «Vernichtung» (ἀφανισμός). Ἐνδεικτικά, εἶχε δηλώσει στὶς 30/1/1939, ὅτι «ἕνας νέος Παγκόσμιος Πόλεμος θὰ ὁδηγήσει στὸν ἀφανισμὸ τῆς Ἑβραϊκῆς φυλῆς στὴν Εὐρώπη».  Ἐπίσης ὁ μέγας θεωρητικὸς  τῆς «ἐπιστήμης τοῦ πολέμου»,  ὁ Πρῶσσος Κάρλ φὸν Κλάουζεβιτς,  εἶχε ὁρίσει τὸ σκοπὸ τοῦ πολέμου ὡς  «τὸν ἀφανισμὸ τῶν ἐχθρικῶν δυνάμεων εἴτε προκαλώντας τὸν θάνατό τους εἴτε μὲ τὸν τραυματισμό ἤ μὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον τρόπο, σὲ τέτοια ἔκταση ποὺ νὰ μὴν ὑπάρχει πλέον διάθεση στὸν ἀντίπαλο νὰ πολεμήσει». (Karl von Clausewitz,   «vom Kriege», 12η ἔκδοση, ἐκδ. Λειψίας, σελ. 188).
Ὡστόσο, τούτη ἡ ἀντίληψη τοῦ κόσμου μπορεῖ νὰ φέρνει μνῆμες ἀπὸ τὸν Χίτλερ ἤ ἀπὸ ἀμείλικτο Πρῶσσο στρατηγό,  ἀλλὰ δὲν θυμίζει ἄνθρωπο. Ταιριάζει περισσότερο στὴ δράση τῶν μικροβίων καὶ τῶν ἰῶν, ποὺ κατατρώγουν καὶ καταστρέφουν ὅλα τὰ κύτταρα τοῦ  ὀργανισμοῦ ποὺ τοὺς … φιλοξενεῖ, μέχρι νὰ ἐπέλθει ὁ θάνατος τοῦ ἀσθενοῦς.
Εἶναι αὐτονόητο ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν μποροῦν νὰ δεχτοῦν ἀδιαμαρτύρητα τὴν ἐξολόθρευσή τους γιὰ νὰ ἡδονίζεται (κοιτώντας τὰ διαγράμματα τῶν κερδῶν καὶ τὶς ἐπιταγὲς ἀπὸ τὰ μπόνους του) κάθε συμπλεγματικὸς καὶ δυστυχισμένος μάνατζερ, ποὺ ὑπεραναπληρώνει τὴν εὐτυχία ποὺ τοῦ λείπει, μὲ τὴν δυστυχία τῶν ἄλλων. Ἡ ἐπιχειρηματικὴ ἠθική, δὲν εἶναι ἀνέκδοτο ἤ ἕνας τρόπος ἐμπορικῆς συμπεριφορᾶς, ποὺ ὑπάρχει μόνο στὰ λεξικά.  Ἀποτελεῖ τὴ μοναδικὴ ὁδὸ διαφυγῆς ἀπὸ τὸ ἀπόλυτο τέλμα στὸ ὁποῖο μᾶς ἔχει ὁδηγήσει ἡ ἔλλειψη συναισθημάτων, φραγμῶν, πίστης στὸ Θεό, πνευματικῆς καθοδήγησης καὶ προσήλωσης σὲ ἀξίες ποὺ ὑπερβαίνουν τὶς ἐπιταγὲς τῆς σάρκας καὶ τοῦ χρήματος.

Κατοχικὴ δύναμη
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ μιλοῦν, ζοῦν καὶ σκέφτονται ὅπως ὁ μάνατζερ ποὺ θέλει νὰ κλείσει ὅλη ἡ ἀγορὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κατάστημα τὸ ὁποῖο διευθύνει, ἐκπροσωποῦν μιὰ κατοχικὴ δύναμη ἐξαιρετικὰ πιὸ ὕπουλη καὶ ὀλέθρια ἀπὸ τὴν τρόϊκα, τοὺς οἰκτροὺς λογιστές της καὶ τοὺς πολιτικοὺς ὑπαλλήλους της. Εἶναι φορεῖς τοῦ μεταδοτικοῦ ἰοῦ τῆς ἀπανθρωπιᾶς καὶ κουβαλᾶνε, κυριολεκτικά, τὸ θάνατο μέσα τους. Αὐτοὶ πρέπει νὰ καθαιρεθοῦν ἀπ’ ὅλες τὶς θέσεις εὐθύνης ποὺ κακῶς τοὺς δίνονται. Στὶς λογικές τους, ταιριάζει τὸ χιτλερικό «Vernichtung».

Παναγιώτης Λιάκος

(τὸ διάβασα στὴν «κυριακάτικη δημοκρατία» 7/10/12)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες