Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

ΕΙΣ ΜΟΥΣΑΣ Ἀνδρέας Κάλβος




V. ΕΙΣ ΜΟΥΣΑΣ
α΄
Τὰς χορδὰς ἄς ἀλλάξωμεν,
ὦ χρυσὸν δῶρον, χάρμα
Λητογενέος  μέγα·
τὰς χορδὰς ἄς ἀλλάξωμεν,
Ἰόνιος λύρα.
β΄
Ἄλλα σύρματα δότε,
ζεφυρόποδες Χάριτες·
καὶ σεῖς ἐπὶ τὸ ξύλον
μελίφρονον, ὑακίνθινον
βάλετε στέμμα.
γ΄
Τὰς πτέρυγας ἁπλώνει
ὡς τ’ὄρνεον τοῦ Διός,
καὶ ὑψώνεται τὸ μέτρον
ἕως τὸν οὐράνιον κῆπον
τῶν Πιερίδων.
δ΄
Χαίρετε, ὦ κόραι, χαίρετε,
φωναί, ὁποὺ τὰ δεῖπνα
τῶν Ὀλυμπίων πλουτίζετε
μὲ χορῶν εὐφροσύνας
κ’ εὔρυθμον μέλος.
ε΄
Σεῖς τὰ αἰθέρια νεῦρα
τῆς φόρμιγγος κροτεῖτε,
καὶ τὰ θηρία καὶ τ’ ἄλση
χάνονται ἀπὸ τὸ πρόσωπον
τῆς γῆς πλατείας.
στ΄
Ὅπου τρέμουσιν ἄπειρα
τὰ φῶτα τῆς νυκτός,
ἐκεῖ ὑψηλὰ πλατύνεται
ὁ Γαλαξίας καὶ χύνει
δρόσου σταγόνας.
ζ΄
Τὸ ποτὸν καθαρὸν
θεραπεύει τὰ φύλλα,
κι ὅπου ἄφησε τὸ χόρτον
εὑρίσκει ρόδα ὁ ἥλιος
καὶ μυρωδίαν.
η΄
Οὕτω ὑπὸ τοὺς δακτύλους σας
ἡ ἑλικώνιος λύρα
τρέμει, καὶ τ’ἄνθη ἀμάραντα
τῆς ἀρετῆς γεμίζουσι
πᾶσαν καρδίαν.
θ΄
Ὄχι πατέρες, τύραννοι·
ὄχι ἄνθρωποι καὶ τέκνα,
ἀλλὰ δειλὰ καὶ ἀναίσθητα
ποίμνια τὸν κύκλον ἤθελον
τρέξειν τοῦ βίου.
ι΄
Χεῖρες κεραυνοφόροι,
μόνον νῶτα ὑποφέροντα
τὰς πληγάς· ἄν τὸ δίκρανον
τοῦ Παρνασσοῦ λιγύφθογγον
σπήλαιον ἐσίγα.
ια΄
Διὰ παντὸς μοιράσατε
θεῖαι παρθένοι τὴν δίκην·
διὰ παντὸς χαρίσατε
τῶν ἀνθρώπων αἰσθήσεις
ὑψηλονόους.
ιβ΄
Ἀφρίζουν τὰ ποτήρια
τῆς ἀδικίας· δυνάσται
πολλοὶ καὶ διψασμένοι
ἰδοὺ τ’ἀδράχνουν· γέμουσι
μέθης καὶ φόνου.
ιγ΄
Τώρα, ναὶ τώρα ἀστράψατε,
ὦ Μοῦσαι· τώρα ἁρπάξατε
τὴν πτερωτὴν βροντήν,
κατὰ σκοπὸν βαρέσατε
μ’εὔστοχον χεῖρα.
ιδ΄
Φυλάξατε τοὺς ὕμνους
διὰ τοὺς δικαίους· μόνον
εἰς αὐτοὺς τὴν εἰρήνην
καὶ τοὺς χρυσοὺς στεφάνους
εἰς αὐτοὺς δότε.
ιε΄
Ἦτον ποτὲ ἐννέα
Ὀλύμπιαι φωναὶ
ἐκεῖ ὅπου χορεύουσι
τῆς ἡμέρας κόραι
λαμπαδηφόροι.
ιστ΄
Ἤκουον μόνον οἱ κύκλοι
τῶν οὐρανῶν τὴν σύμφωνον
θεόπνευστον ᾠδήν,
καὶ τὸν ἀέρα ἀκίνητον
εἶχεν ἡ γαλήνη.
ιζ΄
Ἀλλ’ ὅτε τὸ μειδίασμα
τοῦ θεοῦ τῶν ἐρώτων
τὸν Κιθαιρῶνα ἐσκέπασε
μὲ θύμον καὶ μὲ κλήματα
σταφυλοφόρα·
ιη΄
ἐκεῖ ὁ ρυθμὸς ἐπέραστος
καταβαίνων, τὸ βλέμμα
τῶν γηγενέων δρακόντων
ἐχάθη, ὡς τὰ χαράγματα
χάνεται ὁ ὕπνος.
ιθ΄
Τοῦ θεσπεσίου γέροντος
ἱερὰ κεφαλή·
φωνὴ εὐτυχὴς ποὺ εὐφήμησας
τῆς κλεινῆς Ἀχαΐας
τ’ἄριστα τέκνα.
κ΄
Ἐσύ, θαυμάσιε Ὅμηρε,
ἐξένισας τὰς Μούσας·
καὶ τοῦ Διὸς κόραι
εἰς τὰ χείλη σου ἀπέθηκαν
τὸ πρῶτον μέλι.
κα΄
Εἰς τιμὴν τῶν θεῶν
ἐφύτευσας τὴν δάφνην·
εἶδον πολλοὶ αἰῶνες
τὸ φυτὸν εὐθαλὲς
ὑπερακμάζον.
κβ΄
Μέσα εἰς τὸ θεῖον στέλεχος
τί δὲν ἐθησαυρίσατε
τὰ σίμβλα αἰωνίως;
τί, ὦ αἰώνιαι μέλισσαι,
τὸ παραιτεῖτε;
κγ΄
Ὅταν εἰς τὴν ἀθλίαν
Ἑλλάδα ἀπὸ τὰ ἔσχατα
τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης
τῶν ἀραβίων πετάλων
ἦλθεν ὁ κτύπος·
κδ΄
ἐκεῖ πρὸς τὰ λουτρά,
ὅπου τὰς τρίχας πλύνουσι
τῶν φοιβηΐων Ὧραι,
τότε δικαίως ἐφύγατε,
ὦ Πιερίδες.
κε΄
Καὶ τώρα εἰς τέλος φέρετε
τὴν μακρὰν ξενιτείαν.
Χρόνος χαρᾶς ἐπέστρεψε,
καὶ λάμπει τώρα ἐλευθερον
τὸ Δέλφιον ὄρος.
κστ΄
Ρέει καθαρὸν τὸ ἀργύριον
τῆς Ἱπποκρήνης· κράζει,
ὄχι τὰς ξένας, κράζει
σήμερον ἡ Ἑλλὰς
τὰς θυγατέρας.
κζ΄
Ἤλθετε, ὦ Μοῦσαι, ἀκούω,
καὶ χαίρουσα πετάει,
πετᾷ ἡ ψυχή μου· ἀκούω
τῶν λυρῶν τὰ προοίμια,
ἀκούω τοὺς ὕμνους.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες