Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

ΠΕΡΙ ΤΕΚΝΩΝ ΝΟΜΙΜΩΝ ΝΟΘΩΝ, ΘΕΤΩΝ, ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ


«Ὁ τῶν Ἐφήβων ὅρκος. Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα τὰ ἱερά, οὐδ’ ἐγκαταλείψω τὸν πρωτοστάτην, ὄτῳ ἄν στοιχήσω. Ἀμυνῶ δὲ καὶ ὑπέρ ἱερῶν, καὶ ὑπέρ ὁσίων, καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν· καὶ τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάττω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείω. Πλεύσω κατὰ γῆς, καὶ καταρόσω ὁπόσην ἄν παραδέξομαι· καὶ εὐηκοήσω τῶν ἀεὶ κρινόντων ἐμφρόνως, καὶ τοῖς θεσμοῖς τοῖς ἱδρυμένοις πείσομαι, καὶ οὕς τινας ἄν ἄλλους τὸ πλῆθος ἱδρύσηται ὁμοφρόνως· καὶ ἄν τις ἀναιρῇ τοὺς θεσμούς, ἤ μὴ πείθηται, οὐκ ἐπιτρέψω· ἀμυνῶ δὲ καὶ ἱερὰ τὰ πάτρια τιμήσω· ἵστορες θεοί, Ἄγραυλοι, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θηλώ, Ἡγεμόνη. Ὑπερμαχεῖν ἄχρι θανάτου τῆς θραψαμένης. Ὅροις χρήσασθαι τῆς Ἀττικῆς, πυροῖς κριθαῖς, ἀμπέλοις, ἐλαίαις»

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

ΔΥΣΗΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ


Ἔρχεται πάλι τεφρώδης ὁ Τειρεσίας
μὲ τὸ δεξί του χέρι ἀνεμίζοντας ὑπεράνω
τὸ σπαραγμένο στεφανοχάρτι τοῦ Οἰδίποδα
μὲ τ’ ἄλλο χέρι κρατώντας ἀπὸ χρυσή
ἀλυσίδα τὰ χρὠματα.
Ἔρχεται τώρα στεφανωμένος μὲ χαμομήλι
(κάποτε εἶχε ρίξει στὸ κεφάλι του ἀσβέστη).
Λένε πὼς πάει στὴν Ἀνακήρυξη τοῦ Νεροῦ
μελετώντας οὐράνια πράματα
καὶ κάθε τόσο τρίβει
τὰ θλιβερὰ καλάμια τὰ μαστάρια του ποὺ κρέμονται
σ’ ὁλάκερη τὴν ἀποτυχία τοῦ σώματος
γιατὶ τὸ ξέρει: περισσότερο ἀπ’ ὅλες τὶς αἰσθήσεις
ἡ ἁφὴ λυτρώνει, ἡ πιὸ ἄσημη.
Χαζεύω τυφλὸς – εἶπε ξάφνου καὶ κάθισε
βάζοντας θεατρικὰ τὸ ραβδί του στὰ γόνατα,
χαμένο ἀπὸ μέρες κι ἀνεύρετο. –
Ἔτσι χαζεύουν κ’ οἱ ἀπέραντοι νεκροί
τὴν πλάση στὰ ψυχιατρεῖα
κάθε ἀμνὸς ποὺ σφάχτηκε λαβαίνει πάλι τὸ κορμί του
μὲ ἀστραπὲς ποὺ μεγαλώνουν τὴν εὐλάβεια.
Ἡ νύχτα πρήστηκε κι ὁ Τειρεσίας μυρίζει ἄσχημα
ὅσοι τὸν βλέπουν κάνουν πέρα πιάνοντας
τὴ μύτη τους μὲ χαρτομάντιλα.
Μονάχα ὁ ἀγέρας περιβάλλει ἄνετα
 τὸ γηραλέο τοῦτο ψοφίμι
γεμάτο σκοτάδι καὶ ἁγνὴ ἀποσύνθεση.
Οὔτ’ ἕνας ἦχος μέσ’ στὸ βάραθρο τοῦ στήθους!
Κι ὅμως χαιρόμαστε κανονικὰ
ποιμαίνουμε τὶς ἑβδομάδες
ὅσο κι ἄν ἡ τέφρα δυναστεύει τὴν ὄραση
χαρίζοντας τὸ πλῆγμα νὰ λιγοστεύουμε.
Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ καρποὶ σὰν ταξιδιῶτες παρατοῦν τὰ δέντρα
πέφτοντας ἔρημοι στὴν ἀπέραντη τύχη.
Ὁ Τειρεσίας ἀναπνέει μὲ τὰ βράγχια τοῦ ἀπόλυτου
τὸν ξεκλειδώνει κάποτε ξαφνικὴ ἀνατριχίλα
γυρίζοντας τὸ αἷμα
καθὼς γυρίζει ὁ φτωχὸς
τὸ παλιωμένο ροῦχο καὶ τὸ ξανανιώνει.
Τίποτα δὲν ὑπάρχει ἀνάμεσα
στὴ σφύρα τοῦ θανάτου καὶ στὸν ἄκμονα
ποὺ εἶν’ ὁ ἀπόρρητος ἥλιος.
Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἄντεξε τ’ ἀστέρια
γνωρίζει τὴ λεπίδα τοῦ κενοῦ καὶ οὐρλιάζει.

Νῖκος Καροῦζος


Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Οἱ παράγοντες ποὺ ἐπιδροῦν δυσμενῶς στὴν ὑγιὴ σύλληψη (Κώστας Καντᾶς)


Τοὺς παράγοντες ποὺ συντελοῦν στὴ διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα τοῦ παιδιοῦ κατὰ τὴ σύλληψη καὶ ὅλη τὴν ἐμβρυϊκὴ ζωή του, τοὺς κατατάσσουμε σὲ δύο κατηγορίες:
 α) σ’ἐκείνους γιὰ τοὺς ὁποίους οἱ γονεῖς δὲν εὐθύνονται καὶ
 β) σ’ἐκείνους οἱ ὁποῖοι καθορίζονται μὲ εὐθύνη τῶν γονέων· κατὰ τὴ στιγμιαία σύλληψη καὶ τὴ διάρκεια τῆς κύησης.
α) Παράγοντες μὴ εὐθύνης τῶν γονέων
Οἱ γονεῖς δὲν εὐθύνονται γιὰ τὰ γονίδια ποὺ θὰ συντρέξουν νὰ οἰκοδομηθεῖ ὁ νέος βιολογικὸς ὀργανισμός, ὅταν αὐτὰ ἔχουν προικοδοτηθεῖ ἀπὸ τοὺς γεννήτορές τους. Κατὰ τὶς ἀπόψεις ἐρευνητῶν ποὺ διίστανται εἶναι:
1) Ἡ σύμμειξή τους εἶναι τυχαία, 2) προσδιορίζονται ἀπὸ τὸν ὑπέρτατο νόμο τῆς κληρονομικότητας καὶ 3) ἐπεμβαίνει ἡ θεία βούληση καὶ ἑπομένως εἶναι ἔργο τοῦ ὑπερτάτου Ὄντος. Ἄρα οἱ γονεῖς εἶναι ἀνεύθυνοι, ἀφοῦ ἀπ’ τὰ δεδομένα τους τὰ προγονικά, τὰ σωματικά, τὰ ψυχικά, καὶ τὰ πνευματικὰ, θὰ προκύψουν τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ μεταδοθοῦν στὰ παιδιά τους καὶ ἑπομένως ὁ χαρακτήρας τους.
Γι’αὐτὰ τὰ γονιδιώματα εὐθύνονται ἡ φύση, οἱ προγεννήτορες, οἱ συνθῆκες τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, τὸ κλῖμα, ἡ οἰκονομία καὶ ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου.