Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

ΠΕΡΙ ΤΕΚΝΩΝ ΝΟΜΙΜΩΝ ΝΟΘΩΝ, ΘΕΤΩΝ, ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ


«Ὁ τῶν Ἐφήβων ὅρκος. Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα τὰ ἱερά, οὐδ’ ἐγκαταλείψω τὸν πρωτοστάτην, ὄτῳ ἄν στοιχήσω. Ἀμυνῶ δὲ καὶ ὑπέρ ἱερῶν, καὶ ὑπέρ ὁσίων, καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν· καὶ τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάττω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείω. Πλεύσω κατὰ γῆς, καὶ καταρόσω ὁπόσην ἄν παραδέξομαι· καὶ εὐηκοήσω τῶν ἀεὶ κρινόντων ἐμφρόνως, καὶ τοῖς θεσμοῖς τοῖς ἱδρυμένοις πείσομαι, καὶ οὕς τινας ἄν ἄλλους τὸ πλῆθος ἱδρύσηται ὁμοφρόνως· καὶ ἄν τις ἀναιρῇ τοὺς θεσμούς, ἤ μὴ πείθηται, οὐκ ἐπιτρέψω· ἀμυνῶ δὲ καὶ ἱερὰ τὰ πάτρια τιμήσω· ἵστορες θεοί, Ἄγραυλοι, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θηλώ, Ἡγεμόνη. Ὑπερμαχεῖν ἄχρι θανάτου τῆς θραψαμένης. Ὅροις χρήσασθαι τῆς Ἀττικῆς, πυροῖς κριθαῖς, ἀμπέλοις, ἐλαίαις»


Ἄρθ.31. Μόνους Ἀθηναίους εἶναι τοὺς ἐκ δυοῖν Ἀθηναίοιν γεγονότας
Ἄρθ.31 Ἀθηναῖοι εἶναι οἱ γεννημένοι ἀπὸ πατέρα καὶ μητέρα πολίτας Ἀθηναίους.
Κατὰ τὰς νεωτέρας νομοθεσίας ὁ γεννημένος ἀπὸ πατέρα ξένον καὶ μητέρα πολίτιδα δύναται νὰ ζητήσῃ ἄν θέλῃ τὰ πολιτικὰ δικαιώματα τοῦ ἔθνους παρὰ τῷ ὁποίῳ ἐγεννήθῃ. Ὁ Νόμος οὗτος ἐδημοσιεύθη ἐπὶ Περικλέους, ὅστις ἰδὼν τὸν ἀριθμὸν τῶν πολιτῶν ηὐξημένον καὶ τὸν ἑαυτόν του περικυκλωμένον ἀπὸ πλῆθος τέκνων, τὰ ὁποῖα ἤλπιζεν ὅτι ἔμελλαν νὰ διαιωνίσωσιν τὴν οἰκογένειάν του ἐδημοσίευσε τὸν νόμον τοῦτον, ὅστις ἐνεργήθη μὲ τόσην αὐστηρότητα, καὶ ὁπισθενεργὸν δύναμιν, ὥστε τἐσσαρες χιλιάδες περίπου πολῖται γεννημένοι ἀπὸ πατέρα ἤ μητέρα μὴ Ἀθηναίους, ἐπωλήθησαν εἰς τὴν ἀγορὰν ὡς δοῦλοι. Ἀλλ’ἔπειτα παρατηρήσας τὸν ἀριθμὸν τῶν πολιτῶν ἐλαττωθέντα, στερηθεὶς καὶ τῶν τέκνων του, αὐτὸς πρῶτος τὸν παρέβη.
Ἀκμάζων ὁ Περικλῆς ἐν τῇ πολιτείᾳ πρὸ πάνυ  πολλῶν χρόνων, καὶ παῖδας ἔχων, ὥσπερ εἴρηται, γνησίους, νόμον ἔγραψε, μόνους Ἀθηναίους εἶναι τοὺς ἐκ δυοῖν Ἀθηναίοιν γεγονότας (Πλούταρχος Περικλῆς).
Ἄρθ.32. Νόθον εἶναι τὸν μὴ ἐξ ἀστῆς γεγονότα
Ἄρθ.32. Νόθος ὀνομάζεται ὁ γεννηθεὶς ἀπὸ μητέρα μὴ πολίτιδα.
Κατὰ τὰς νεωτέρας νομοθεσίας νόθος ὀνομάζεται ὁ γεννημένος ἄνευ νομίμου γάμου.
Ὁ Νόμος οὗτος ἐδημοσιεύθη ἀπὸ τὸν Ἀριστοφῶντα τὸν ῥήτορα ἐπὶ ἄρχοντος Εὐκλείδου, διὰ τοῦ ὁποίου ἐδιορθώνετο τὸ λάθος τοῦ Περικλέους, καὶ ἀρκοῦσε νὰ ἦναι ἡ μήτηρ μόνον πολῖτις διὰ νὰ ὀνομασθῶσι καὶ τὰ τέκνα πολῖται· ἄλλως ἐθεωροῦντο νόθα.
Ἀριστοφῶν δὲ ὁ ῥήτωρ τὸν νόμον εἰσήνεγκενἐπ’ Εὐκλείδου ἄρχοντος· ὅς ἄν  μὴ ἐξ ἀστῆς γένηται, νόθον εἶναι.(Καρύστιος).
Ἄρθ.33. Μηδὲ νόθῳ, μηδὲ νόθῃ, ἀγχιστείαν εἶναι μηθ’ ἱερῶν μηθ’ ὁσίων, ἀπ’ Εὐκλείδου ἄρχοντος.
Ἄρθ.33. Μεταξὺ νόθων ἀῤῥένων ἤ θηλέων δὲν ὑπάρχει συγγένεια, ἀλλ’ οὔτε δύνανται νὰ κληρονομήσωσι δημόσια ἤ ἱερὰ πράγματα ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἦρξεν ὁ Εὐκλείδης.
Ὁ Νόμος οὗτος τοῦ Σόλωνος δὲν ἀνεγνώριζε τοὺς νόθους ὡς συγγενεῖς, ἀλλ’ οὔτε εἶχον τὸ δικαίωμα τοῦ κληρονομεῖν.
Ἐρῶ δὲ δὴ καὶ τὸν Σόλωνός σοι νόμον. Νόθῳ δὲ μὴ εἶναι ἀγχιστείαν (Ἀριστοφ. Ὄρνιθ.)
Ἄρθ.34. Ὅταν τὶς ὤν ἄπαις κύριος τῶν ἑαυτοῦ ποιήσηται υἱόν, τοῦτον κύριον εἶναι.
Ἄρθ.34. Οἱ στερημένοι τέκνων πατέρες κύριοι ὄντες τῶν ἀγαθῶν των δύνανται νὰ υἱοθετήσουν τινὰ καὶ νὰ τὸν ἀποκαταστήσουν κληρονόμον των.
Σύμφωνον μὲ τὰς νεωτέρας νομοθεσίας.
Ἐδίδετο δικαίωμα εἰς τὸν ἄπαιδα νὰ υἱοθετήσῃ τινὰ καὶ νὰ τὸν ἀποκαταστήση κληρονόμον διὰ τῆς διαθήκης του, διὰ νὰ μὴν ἐρημωθῇ ὁ οἶκος του ὅλως διόλου.
Ὅπως μὴ ἐξερημώσωσι τοὺς σφετέρους αὐτῶν οἴκους ἀλλ’ ἔσται τις καὶ ὁ ἐναγιῶν καὶ πάντα τὰ νομιζόμενα αὐτοῖς ποιήσων· διὸ κἄν ἄπαιδες τελευτήσωσιν, ἀλλ’ οὖν ποιησάμενοι καταλείπουσι (Ἰσαῖος).
Οἶμαι τοίνυν πάντας ὑμᾶς εἰδέναι, ὦ ἄνδρες ὅτι κατὰ διαθήκας, αἱ εἰσαγωγαὶ τῶν εἰσποιήτων γίνονται, διδόντων τε αὐτῶν καὶ υἱεῖς ποιούντων· ἄλλς δὲ οὐκ ἔξεστιν (Ἰσαῖος ἐν τῷ πρὸς Ξεναίνετον).
Ἄρθ.35. Τὸν ζῶντα ποιεῖσθαι παίδα.
Ἄρθ.35. Δὲν δύνανται νὰ υἱοθετήσουν εἰμὴ ζῶντας.
Σύμφωνον μὲ τὰς νεωτέρας νομοθεσίας.
Ὁ σκοπὸς διὰ τὸν ὁποῖον τοὺς ἐσυγχωρεῖτο νὰ υἱοθετήσουν ἦτο διὰ νὰ ἀπολαύσουν παῖδας οἱ μὴ ἔχοντες· δὲν ἠδύναντο ὅθεν νὰ υἱοθετήσουν παῖδας μὴ ὑπάρχοντας.
Οὐ γὰρ ζῶντα, φησίν, ὁ Λεωκράτης ἐποιήσατο παῖδα τὸν Λεωχάρητα, καθάπερ οἱ νόμοι κελεύουσιν, ἀλλ’ ἐπὶ τὴν ἐκείνου τελευτὴν ἐπ’ ἀποστερήσει τῆς οὐσίας παρὰ τοὺς νόμους ἡ εἰσποίησις γίνεται (Δημοσθ. πρὸς Λεωχάρην).
Ἄρθ.36. Τῷ ποιηθέντι οὐκ ἐξεῖναι ἐπανιέναι, ἐάν μὴ υἱὸν καταλίπῃ γνήσιον.
Ἄρθ.36. Ὁ υἱοθετηθεὶς δὲν δύναται νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν φυσικήν του οἰκογένειαν, παρ’ ὅταν ἀφήσῃ υἱὸν νόμιμον εἰς τὸν υἱοθετήσαντα αὐτόν.
Κατὰ τὴν νομοθεσίαν τοῦ Σόλωνος ὁ υἱοθετηθεὶς ἠδύνατο νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν φυσικήν του οἰκογένειαν, ὅταν ἄφινεν υἱὸν νόμιμον εἰς τὸν υἱοθετήσαντα αὐτόν, διὰ τοῦ ὁποίου ἐκπληροῦτο ὁ σκοπὸς τῆς υἱοθεσίας του.
Ὅτι οἰ ποιητοὶ παῖδες ἐπανελθεῖν εἰς τὸν πατρῶον οἶκον οὐκ ἦσαν κύριοι, εἰμὴ παῖδας γνησίους καταλίποιεν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ ποιησαμένου. Σόλων ἐν εἰκοστῇ πρώτῃ τῶν νόμων (Ἰσαῖος περὶ Φιλοκτήμονος).
Ἄρθ.37.Τοὺς γονέας θέσθαι τοὔνομα ἐξ ἀρχῆς, καὶ πάλιν ἐξαλεῖψαι, ἐὰν βούλωνται.
Ἄρθ.37. Οἱ γονεῖς δίδουν τὸ ὄνομα εἰς τὰ τέκνα των, δύνανται δὲ πάλιν νὰ τὸ ἀλλάξουν ἐὰν θέλουν.
Κατὰ τὰς νεωτέρας νομοθεσίας δὲν δύνανται νὰ ἀλλάξῃ τὶς τὸ οἰκογενειακόν του ὄνομα ἄνευ ἀδείας τῆς Κυβερνήσεως.
Οἱ Ἀθηναῖοι ἐσυνείθιζον δέκα  ἡμέρας ὕστερον μετὰ τὸν τοκετὸν  νὰ συνάζουν τοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους των, καὶ νὰ δίδουν τὸ ὄνομα εἰς τὸ τέκνο των. Ἐσυνείθιζον προσέτι νὰ δίδουν εἰς αὐτὰ τὰ ὀνόματα τῶν συγγενῶν των διὰ νὰ διαιωνίζουν τὴν μνήμην των.
Εἰ μὲν τοίνυν οὗτος ἔχει δεῖξαι νόμον,ὅς ποιεῖ κυρίους εἶναι τοὺς παῖδας τοῦ ἑαυτῶν ὀνόματος, ἅ λέγει νῦν οὗτος, ὀρθῶς ἄν ψηφίζοισθε. Εἰ δ’ὁ μὲν νόμος, ὅν πάντες ἐπίστασθε ὁμοίως ἐμοί, τοὺς γονέας ποιεῖ κυρίους οὐ μόνον θέσθαι τοὔνομα  ἐξ ἀρχῆς, ἀλλὰ καὶ πάλιν ἐξαλεῖψαι, ἐὰν βούλωνται. Ἐπέδειξα δ’ ἐγὼ τὸν πατέρα ὅς κύριος ἦν ἐκ τοῦ νόμου, τούτῳ  μὲν Βοιωτόν, ἐμοὶ δὲ Μαντίθεον θέμενον (Δημοσθένης πρὸς Βοιωτόν).
Ἄρθ.38. Ἐὰν τέ τινα φύσει γεγονότα εἰσαγάγῃ τις, ἐὰν τε ποιητὸν ἐπιτιθέναι πίστιν κατὰ τῶν ἱερῶν, ἤ μὴν ἐξ ἀστῆς εἰσάγειν καὶ γεγονότα ὀρθῶς, καὶ τὸν ὑπάρχοντα φύσει, καὶ τὸν ποιητόν.
Ἄρθ.38. Ὅταν οἱ πατέρες καταγράφουν τὰ τέκνα των, τόσον τὰ νόμιμα καθὼς καὶ τὰ θετὰ εἰς τὰ ληξιαρχικὰ βιβλία, θέλουν συγχρόνως ὁρκίζεσθαι περὶ τῆς ταυτότητός των.
Σύμφωνον μὲ τὰς νεωτέρας νομοθεσίας κατὰ τὰς ὁποίας ὁ πατὴρ ὀφείλει νὰ καταγράφῃ τὸ νεογέννητον τέκνον του εἰς τὰ ληξιαρχικὰ βιβλία τοῦ δήμου του.
Ἕκαστος πατὴρ ἦτον ὑπόχρεως νὰ φέρῃ τὰ τέκνα του, ὅτε ἔφθανον εἰς τὴν τῶν Ἐφήβων ἡλικίαν, ἐνώπιον τῶν Φρατόρων, καὶ νὰ τὰ καταγράφῃ εἰς τὰ ληξιαρχικὰ βιβλία τοῦ δήμου του. Τὰ βιβλία ταῦτα ὠνομάζοντο κοινὸν Γραμματεῖον· ὡρκίζοντο δὲ συγχρόνως ὅτι ἦσαν νόμιμα ἤ υἱοθετημένα.
Φράτορες ὠνομάζοντο τὰ μέλη τοῦ δήμου ἤ τῆς φρατρίας ἅπερ εἶχον τὸ δικαίωμα (δικάζοντα ὡς δικασταί) ν’ ἀποῤῥίψουν τὴν καταγραφήν, ἐὰν ἀμφίβαλλον περὶ τῆς νομιμότητος ἤ υἱοθετήσεως τοῦ τέκνου.
Καὶ τὸν παῖδα ἤδη μέγαν ὄντα εἰσάγει εἰς Κήρυκας, φάσκων εἶναι υἱὸν αὐτοῦ. Ἀντεῖπε μὲν Καλλίδης μὴ εἰσδέξασθαι. ἐψηφίσαντο δὲ οἱ Κήρυκες κατὰ τὸν νόμον, ὅς ἐστὶν αὐτὸν τὸν πατέρα ὀμόσαντα εἰσάγειν, ἦ μὴν υἱὸν οὕτως ἑαυτοῦ  εἰσάγειν· λαβόμενος τοῦ βωμοῦ, ὤμοσεν, ἦ μὴν τὸν παῖδα, ἑαυτοῦ εἶναι γνήσιον, ἐκ Χρυσιάδος γεγονότα (Ἰσαῖος ἐν τῷ ὑπὲρ τοῦ Ἀπολλωδώρου κλήρου).
Ἄρθ.39.Τὸ ἱερεῖον μὴ μεπιον εἰσάγειν ὡρισμένου σταθμοῦ· αἶγα μέν πεντήκοντα μνῶν, δύο δὲ πρόβατα τετταράκοντα καὶ ὀκτὼ μνῶν.
Ἄρθ.39. Ἐν καιρῷ τῆς καταγραφῆς τῶν τέκνων θέλουν προσφέρει θυσίας εἰς τοὺς θεοὺς βάρους ὡρισμένου· μίαν αἶγα πεντήκοντα μνῶν· δύο πρόβατα τεσσαράκοντα ὀκτὼ μνῶν.
Ἡ μνᾶ ἐζύγιζε 1 2/3 Ῥωμαϊκῆς λίτρας.
Ἡ ἡμέρα καθ’ ἥν ἐγίνετο ἡ καταγραφὴ τῶν παίδων ἐθεωρεῖτο ὡς ἑορτὴ ὀνομαζομένη Ἀπατούρια· κατ’ ἄλλους δὲ ἡ καταγραφὴ ἐγίνετο κατὰ τὴν ἑορτὴν τὴν κυρίως ὀνομαζομένην Ἀπατούρια. Εἰς αὐτὴν ἐπρόσφεραν θυσίας διὰ μὲν τὰ ἄῤῥενα τέκνα ζῶα ἀρσενικά, διὰ δὲ τὰ θήλεα, θηλυκά.
Εἰς τοὺς Φράτορας τοὺς τε κούρους εἰσῆγον, κ’ καὶ εἰς ἡλικίαν προελθόντων ἐν τῇ καλουμένῃ Κουρεώτιδι ἡμέρᾳ, ὑπέρ μὲν τῶν ἀῤῥένων, τὸ Κουρεῖον ἔθυον, ὑπέρ δὲ τῶν θηλειῶν τὴν Γαμηλίαν (Πολυδεύκης Βιβλ. Η᾿).
Ἄρθ.40. Ὁ τῶν Ἐφήβων ὅρκος. Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα τὰ ἱερά, οὐδ’ ἐγκαταλείψω τὸν πρωτοστάτην, ὄτῳ ἄν στοιχήσω. Ἀμυνῶ δὲ καὶ ὑπέρ ἱερῶν, καὶ ὑπέρ ὁσίων, καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν· καὶ τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάττω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείω. Πλεύσω κατὰ γῆς, καὶ καταρόσω ὁπόσην ἄν παραδέξομαι· καὶ εὐηκοήσω τῶν ἀεὶ κρινόντων ἐμφρόνως, καὶ τοῖς θεσμοῖς τοῖς ἱδρυμένοις πείσομαι, καὶ οὕς τινας ἄν ἄλλους τὸ πλῆθος ἱδρύσηται ὁμοφρόνως· καὶ ἄν τις ἀναιρῇ τοὺς θεσμούς, ἤ μὴ πείθηται, οὐκ ἐπιτρέψω· ἀμυνῶ δὲ καὶ ἱερὰ τὰ πάτρια τιμήσω· ἵστορες θεοί, Ἄγραυλοι, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θηλώ, Ἡγεμόνη. Ὑπερμαχεῖν ἄχρι θανάτου τῆς θραψαμένης. Ὅροις χρήσασθαι τῆς Ἀττικῆς, πυροῖς κριθαῖς, ἀμπέλοις, ἐλαίαις.
Ἄρθ.40. Ὁ τῶν Ἐφήβων ὅρκος. Δὲν θέλω καταισχύνει τὰ ἱερὰ ὅπλα, τὰ ὁποῖα ἡ Πατρὶς μὲ ἐνεπιστεύθη· δὲν θέλω ἐγκαταλείψει τὸν ἀρχηγόν (πρωτοστάτην) ὅστις θέλει μοὶ διθῆ. Θέλω ὑπερμαχήσει εἴτε μόνος, εἴτε μετὰ τῶν ἄλλων, ὑπέρ τῶν ἱερῶν καὶ δημοσίων πραγμάτων· δὲν θέλω ἀφήσει ποτὲ τὴν πατρίδα μου εἰς κατάστασιν χειροτέραν, ἀλλ’ εἰς καλητέραν καὶ ἐνδοξοτέραν. Θέλω ὑπάγει διὰ ξηρᾶς, εἴτε διὰ θαλάσσης εἰς τὴν ἀποικίαν, ἥτις ἤθελε μοῦ προσδιορισθῆ νὰ καλλιεργῶ τὸ μερίδιον τῆς γῆς, τὸ ὁποῖον ἤθελον μοῦ χορηγήσει· θέλω ὑπακούει φρονίμως εἰς τοὺς διανομέας τῆς δικαιοσύνης· θέλω ὑποτάσσεσθαι εἰς τοὺς καθιδρυθέντας νόμους, καὶ εἰς ὅσους ὁ λαὸς ἤθελε συστήσει ὁμοφρόνως. Δὲν θέλω δὲ ἐπιτρέψει εἰς τινὰ νὰ παραβῇ ἤ καταργήσῃ τινὰ ἐξ αὐτῶν· θέλω ὑπερμαχεῖ  ὑπὲρ αὐτῶν καὶ μόνος καὶ μετὰ τῶν ἄλλων· θέλω σέβεσθαι τὰς παραδεχθείσας θρησκευτικὰς τελετάς. Θέλω πολεμήσει μέχρι θανάτου, ὑπὲρ τῆς γῆς ἥτις μ’ ἀνέθρεψε. Θέλω ὑπερασπίσει τὰ σύνορα τῆς Ἀττικῆς. Θέλω ὑπερασπίσει τὴν πρόοδον τῶν προϊόντων της, τὰ ὁποῖα προξενοῦν τὴν εὐτυχίαν της, τοὺς σίτους, τὰς κριθάς, τὰς ἀμπέλους καὶ τὰς ἐλαίας. Καὶ ἐπικαλοῦμαι δι’ ὅλα ταῦτα τὴν μαρτυρίαν τῶν ἐπὶ τῆς γεωργίας καὶ τοῦ πολέμου θεῶν.
Πρωτοστάτης ὁ ἀρχηγός, καὶ Πρωτοστάται ὠνομάζοντο οἱ στρατιῶται τῆς πρώτης γραμμῆς τῆς δεξιᾶς πτέρυγος.
Οἱ νέοι φθάνοντες εἰς τὸ εἰκοστὸν ἔτος τῆς ἡλικίας των ἐγράφοντο εἰς τὰ Ληξιαρχικὰ βιβλία τῆς τάξεως τῶν Ἐφήβων, καὶ ὤμνυον τὸν ἀνωτέρω ὅρκον.
Καὶ εἰς μὲν τοὺς Ἐφήβους εἰσήεσαν ὀκτωκαίδεκα ἔτη γενόμενοι, δύο δὲ εἰς Περιπόλους ἠροθμοῦντο·εἰκοστῷ δὲ ἀνεγράφοντο τῷ Ληξιαρχικῷ γραμματείῳ, καὶ ὤμνυον ἐν Ἀγραύλου (Πολυδεύκης Βιβλ. Η’).
Ἄρθ.41. Τοὺς γονέας κυρίους εἶναι ἀποκηρύξαι.
Ἄρθ.41. Οἱ γονεῖς εἶναι κύριοι νὰ ἀποκηρύξουν τὰ τέκνα των.
Οἱ γονεῖς ἠδύναντο νὰ ἀποκηρύξουν τὰ τέκνα των,ἤγουν νὰ δημοσιεύσουν διὰ τοῦ κήρυκος ὅτι εἰς τὸ ἐξῆς δὲν τὰ ἀνεγνώριζον ὡς τοιαῦτα, ὅταν ὑπέκυπτον εἰς σφάλματα τᾶ ὁποῖα προσέτριβον κηλίδα εἰς τὸ ὄνομα τῆς οἰκογενείας των. Ἀλλὰ δὲν ἠδύναντο νὰ κάμωσι τοῦτο ἁπλῶς καὶ ὡς ἔτυχεν ἀλλ’ ἡ ὑπόθεσις ἔπρεπε νὰ δικασθῇ καὶ ἀποφασισθῇ παρὰ τῶν ἁρμοδίων δικαστηρίων, καὶ τότε ἡ ἀποκήρυξις εἶχε τὴν ἰσχύν της.
Ἐξεῖναι σφίσιν, ἐὰν βούλονται τὸν υἱὸν ὑπὸ κήρυκος ἐναντίον ἁπάντων ἀντειπεῖν υἱὸν κατὰ νόμον μηκέτι εἶναι (Πλάτων περὶ Νόμων).
Οὐ γὰρ ἅπασιν, ὦ πάτερ, ὁ νομοθέτης οὐδὲ πάντας υἱέας οὐδὲ ὁσάκις ἄν ἐθέλωσιν ἀποκηρύττειν συγκεχώρηκεν, οὐδ’ ἐπὶ πάσαις αἰτίαις, καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἐλευθέραν ἔφη γίνεσθαι οὐδ’ ἄκριτον τὴν τιμωρίαν, ἀλλ’ εἰς δικαστήριον ἐκάλεσε καὶ δοκιμαστὰς ἐκάθισε, τοὺς μήτε πρὸς ὀργήν,  μήτε διαβολὴν τὸ δίκαιον κρινοῦντας (Λουκιανός).
Ἄρθ.42.Μὴ ἐξεῖναι θυγατέρας πωλεῖν, μήτ’ ἀδελφάς, πλὴν ἄν λάβῃ παρθένον ἀνδρὶ συγγεγενημένην.
Ἄρθ.42. Δὲν δύναται νὰ πωλῇ τις τὰς θυγατέρας του, οὔτε τὰς ἀδελφάς του, ἐκτὸς ἄν συλλάβῃ τινὰ ἐξ αὐτῶν παρθένον οὖσαν συνευρισκομένην μὲ ἄνδρα.
Ἡ πατρικὴ ἐξουσία ἐκτείνετο εἰς τὰς Ἀθήνας, μέχρι τοῦ νὰ πωλῇ ὁ πατὴρ  τὰ τέκνα του· ἀλλ’ ὁ Σόλων ἀπηγόρευσε τοῦτο, καὶ τότε μόνον ἐσυγχωροῦσε εἰς τὸν πατέρα ἤ  τὸν ἀδελφόν (κηδεμόνα ὄντα τῆς ἀδελφῆς του) νὰ πωλοῦν τὰς θυγατέρας των ἤ τὰς ἀδελφάς των, ὅταν τὰς ἐσυλλάμβανον ἐπ’ αὐτοφόρῳ ἀτιμαζομένας.
Πολλοὶ δὲ καὶ παῖδας ἰδίους ἠναγκάζοντο πωλεῖν· οὐδεὶς γὰρ νόμς ἐκώλυε (Πλούταρ. εἰς Σόλωνα)
Ἔτι δὲ οὔτε θυγατέρας πωλεῖν, οὔτ’ ἀδελφὰς δίδωσι, πλὴν ἄν μὴ λάβῃ παρθένον ἀνδρὶ συγγεγενημένην (Πλούτ. εἰς Σόλωνα).
Ἄρθ.43. Τοὺς παῖδας διδάσκεσθαι πρῶτον νεῖν τε καὶ γράμματα, καὶ τοὺς μὲν ὑποδεέστερον πράττοντας, ἔπειτα περὶ τὰς γεωργίας, καὶ τὰς ἐμπορίας, καὶ τὴν τέχνην· τοὺς δὲ βίον ἱκανὸν κεκτημένους περὶ τε τὴν μουσικήν, καὶ ἱππικήν, καὶ τὰ γυμνάσια, καὶ τὰ κυνηγέσια καὶ τὴν φιλοσοφίαν διατρίβειν.
Ἄρθ.43. Οἱ γονεῖς ὀφείλουν νὰ διδάσκουν πρῶτον εἰς τὰ τέκνα των τὸ κολύμβημα καὶ τὰ γράμματα· ἔπειτα οἱ  μὲν ἄποροι θέλουν τὰ διδάσκειν τὴν γεωργίαν, τὰς τέχνας καὶ τὸ ἐμπόριον· οἱ δὲ εὔποροι τὴν μουσικήν, τὴν ἱππικήν, τὴν γυμναστικήν, τὴν κυνηγετικὴν καὶ τὴν φιλοσοφίαν.
Περὶ ὅλων τῶν  πολιτῶν ἐφρόντιζαν εἰς τὰς Ἀθήνας· ἕκαστος κατὰ τὴν θέσιν, τὴν ὁποίαν κατεῖχεν εἰς τὴν κοινωνίαν, καὶ κατὰ τὴν χρηματικήν του κατάστασιν, ὤφειλε νὰ ἀνατρέφῃ τὰ τέκνα του· οἱ μὲν πτωχοὶ ἐχρεώστουν νὰ διδάσκουν εἰς αὐτὰ τέχνην τινά, ἤ τὸ ἐμπόριον· οἱ δὲ πλούσιοι, τὰς ὡραίας τέχνας, τὴν φιλοσοφίαν καὶ τὰ γυμνάσια. Τὸ κολυμβᾷν ἐχρησίμευεν εἰς αὐτοὺς διὰ τὴν Ναυτικήν, τὰ δὲ γράμματα διὰ τὸ κυβερνᾷν.
Ἁπάντων μὲν οὖν ἐφρόντιζον τῶν πολιτῶν, μάλιστα δὲ τῶν νεωτέρων· ὡς δὲ πρὸς τῆν οὐσίαν ἥρμοττεν, οὕτως ἑκάστοις προσέταττον διατριβάς· τοὺς μὲν γὰρ ὑποδεέστερον πράττοντας, ἐπὶ τὰς γεωργίας καὶ τὰς ἐμπορίας ἔτρεπον, εἰδότες, τὰς μὲν ἀπορίας διὰ τὰς ἀργίας γιγνομένας, τὰς δὲ κακουργίας διὰ τὰς ἀπορίας·  τοὺς δὲ βίον ἱκανὸν κακτημένους, πρὸς τε ἱππικὴν καὶ τὰ γυμνάσια, καὶ τὰ κυνηγέσια κ’τὴν φιλοσοφία ἠνάγκασαν διατρίβειν (Ἰσοκράτης Ἀρειοπαγειτικῷ).
Ἄρθ.44. Ὁ τοὺς γονέας τύπτων ἤ μὴ τρέφων ἤ μὴ παρέχων οἴκησιν, καὶ τὰ ἐπιτήδεια ἄτιμος ἔστω.
Ἄρθ.44. Ὅστις τύπτει τοὺς γονεῖς του, ἤ δὲν τοὺς τρέφει ἤ δὲν τοὺς χορηγεῖ κατοικίαν καὶ τὰ ἀναγκαῖα, τιμωρείται μὲ τὴν ποινὴν τῆς ἀτιμίας.
Γονεῖς ἐννοεῖ ἐνταῦθα ὅλους τοὺς ἀνιόντας, τοὺς ὁποίους οἱ παῖδες ὄφειλον νὰ γηροκομοῦν καλῶς· ἄλλως ἐκηρύττοντο ἄτιμοι καὶ ἀπεκλείοντο ἀφ’  ὅλας τὰς δημοσίους ὑπηρεσίας καὶ πανηγύρεις.
Ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ περὶ τῆς κακώσεως νόμου δῆλόν ἐστιν. Εἰ γὰρ ἔζη μὲν ὁ πάππος, οὐδεὶς δὲ ἦν τῶν ἐπιτηδείων, οὐκ ἄν οὖτος ὑπόδικος ἦν τῆς κακώσεως, ἀλλ’ ἡμεῖς. Κελεύει γὰρ τρέφειν τοὺς γονές· γονεῖς δ’ εἰσὶ μήτηρ καὶ πατήρ, πάππος καὶ τήθη· καὶ τούτων μήτηρ καὶ πατήρ, ἐὰν ἔτι ζῶσιν· ἐκεῖνοι γὰρ ἀρχὴ τοῦ γένους εἰσί, καὶ τὰ ἐκείνων παραδίδοται τοῖς ἐκγόνοις· διόπερ ἀνάγκη τρέφειν αὐτοὺς ἐστί, κἄν μηδὲν καταλίπωσι (Ἰσαῖος Κύφωνος κλήρου).
Ἄρθ.45. Ἐὰν δὲ τις ἀπαχθῇ τῶν γονέων κακώσεως ἡλωκώς, εἰσιὼν ὅπῃ μὴ χρή, δησάντων αὐτὸν οἱ ἕνδεκα, καὶ εἰσαγόντων αὐτὸν εἰς τὴν Ἡλιαίαν· κατηγορείτω δὲ ὁ βουλόμενος οἷς ἔξεστιν. Ἐὰν δὲ ἁλῷ, τιμάτω ἡἩλιαία, ὅ,τι χρὴ παθεῖν αὐτὸν ἤ ἀποτίσαι· ἐὰν δὲ ἀργυρίου τιμηθῇ, δεδέσθω τέως ἕως ἄν ἐκτίσῃ.
Ἄρθ.45. Ὅστις καταδικασθῇ ὡς κακομεταχειρισθεὶς τοὺς γονεῖς του, καὶ συλληφθῇ εἰσερχόμενος εἰς μέρος ἀπηγορευμένον ἀπὸ τοὺς νόμους, θέλει φέρεσθαι ἐνώπιον τῶν ἕνδεκα οἵτινες θέλουν τὸν παρουσιάσει ἐνώπιον τῶν Ἡλιαστῶν διὰ νὰ τὸν κατηγορῇ ὅποιος τῶν πολιτῶν θέλει· καὶ ἄν ἡ κατηγορία ἀποδειχθῇ ἀληθής, θέλει κταδικάζεσθαι εἰς σωματικὴν ἤ χρηματικὴν ποινήν·  ἀλλ’ ἐὰν ἡ ποινὴ ἦναι χρηματική, θέλει φυλακίζεσθαι ἕως οὗ τὴν πληρώσῃ.
Ἕνδεκα ὠνομάζοντο ἀπὸ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πολιτῶν ἐκ τῶν ὁποίων ἐσύγκειντο ἐκλελεγμένων ἀνὰ εἷς ἀπὸ τὰς δέκα φυλάς· εἰς τοὺς ὁποίους προσετίθετο καὶ εἷς Γραμματεύς· αὐτοὶ ἦσαν ἐπιφορτισμένοι τὴν ἐπιτήρησιν τῶν φυλακῶν, καὶ ὡδηγοῦσαν τοὺς καταδίκους εἰς τὸν τόπον τῆς ἐκτελέσεως. Εἰς τοὺς καταδικαζομένους εἰς τὴν ποινὴν τῆς ἀτιμίας ἦτον ἀπηγορευμένον νὰ εἰσέρχονται εἰς μέρη τινὰ δημόσια. Ὁ εἰσερχόμενος λοιπὸν παρανόμως κατεδικάζετο εἰς σωματικὴν ἤ χρηματικὴν ποινήν, κατὰ τὴν νομοθεσίαν τοῦ Σόλωνος.
Τὰς γὰρ ὑπαρχούσας ἐκ τῶν νῦν κυρίων νόμων τιμωρίας κaταλύει· λεγόντων γάρ τῶν νόμων, οὕς ἔθηκε Σόλων, οὐδὲν ὅμοιος ὤν τούτῳ νομοθέτης, ἐὰν τις ἁλοὺς τῆς κακώσεως τῶν γονέων, εἰς τὴν ἀγορὰν ἐμβάλῃ, δεδέσθαι (Δημοσθένης κατὰ Τιμοκράτους).
Περὶ Ἡλιαστῶν θέλομεν ὁμιλήσει εἰς τὸ οἰκεῖον μέρος.
Ἄρθ.46.Υἱῷ τρέφειν τὸν πατέρα μὴ διδαξάμενον τέχνην ἐπάναγκες μὴ εἶναι.
Ἄρθ.46. Ὁ υἱὸς δὲν εἶναι ὑπόχρεως νὰ γηροκομῇ τοὺς γονεῖς του ἐκείνους, οἵτινες δὲν τὸν ἐδίδαξαν τέχνην τινά.
Ὁ Σόλων εἶναι ἄξιος ἐπαίνου ἀπαλλάξας τὸν υἱὸν ἀπὸ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ γηροκομῇ τοὺς γονεῖς του ἐκείνους, οἵτινες δὲν ἐφρόντισαν νὰ τὸν διδάξωσι τέχνην τινά.
Ἐπαινέσαι δ’ ἄν τις καὶ τὸν Ἀθήνησι νομοθέτην, ὅς τὸν μὲ διδάξαντα τέχνην, ἐκώλυε πρὸς τοῦ παιδὸς τρέφεσθαι, τέχνης ἁπάσης κατ’ ἐκεῖνον μάλιστα τὸν χρόνον ἀσκουμένης (Γαληνός).
Ἄρθ.47. Μηδὲ τοῖς ἐξ ἑταίρας γενομένοις ἐπάναγκες εἶναι τοὺς πατέρας τρέφειν.
Ἄρθ.47. Ὁ ἀπὸ παλλακίδα γεννώμενος παῖς ἀπαλλάττεται τῆς ὑποχρεώσεως τοῦ γηροκομεῖν τὸν πατέρα του.
Ὁ Σόλων διὰ νὰ δώσῃ ἰσχὺν εἰς τὰ νόμιμα συνοικέσια ἀπήλλαξε τῆς ὑποχρεώσεως τὸν ἐκ παλλακίδος γεννώμενον παῖδα ἀπὸ τὸ νὰ γηροκομῇ τὸν πατέρα του, ἀλλ’ὄχι καὶ τὴν μητέρα του.
Τὸν υἱὸν, ὁ ῥήτωρ, ἀφεῖσθαι, φησί, τῆς ἀνάγκης τοῦ νόμου μητέρα τρέφειν ἑταίραν· ἄπαγε τοῦ νόμου! τοῖς γὰρ οὕτω γεγονόσιν ἀποδέδεικται μὲν ἡ μήτηρ, ὁ δὲ λοιπὸς τῶν γονέων ἀμφισβητήσιμος. Ὅσον οὖν ἀμφοτέροις παρὰ τῶν εὖ γεγονότων ὀφείλεται, τοῦτο πᾶν ἥκειν ἔδει παρὰ τῶν ἀπατόρων εἰς τὰς μητέρας (Συνέσιος).
Ἄρθ.48. Ὑπέρ τοῦ πατρὸς τὸν υἱὸν πίστιν δοῦναι, ἐὰν τις τεθνεῶτι ἐπικαλῶν δικάζηται τῷ κληρονόμῳ.
Ἄρθ.48. Ἐάν τις κατηγορήσῃ τὴν νομιμότητα τῆς περιουσίας ἑνὸς ἀποθανόντος πολίτου, ὁ υἱὸς χρεωστεῖ ν’ ἀποδείξῃ τὴν τιμιότητα τοῦ πατρός.
Ἐὰν ἀποθανών τις πολίτης κατηγορεῖτο ὅτι ἡ περιουσία του ἐπήγαζεν ἀπὸ ἀδικήματα, ὁ υἱὸς ὤφειλε δι’ ὅρκου νὰ ὑποστηρίξῃ τὴν τιμιότητα τοῦ πατρός του ἀποδεικνύων τὸ ἐναντίον.
Ὅτι δὲ ἐγὼ ὑπέρ τοῦ πατρὸς ἠθέλησα αὐτῷ πίστιν δοῦναι, ἥν περ ὁ νόος κελεύει, ἐὰν τις τεθνεῶτι ἐπικαλῶν δικάζηται τῷ κληρονόμῳ (Δημοσθ. πρὸς Κάλλιππον).
Ἄρθ.49. Τοὺς γονεῖς τιμᾷν· ἐὰν τις γονέας μὴ θεραπεύῃ, τούτῳ δίκην τε ἐπιτιθέναι καὶ οὐκ ἐᾷν ἄρχειν τοῦτον.
Ἄρθ.49. Ὅστις δὲν ἀποδίδει τὰς ἀπαιτουμένας τιμὰς εἰς τοὺς γονεῖς του εἰσάγεται εἰς δίκην καὶ ἀποκλείεται ἀπὸ πᾶσαν δημόσιον ὑπηρεσίαν.
Τὰ τέκνα ὤφειλον νὰ σέβωνται καὶ νὰ τιμοῦν τοὺς γονεῖς των, καὶ ζῶντας καὶ τεθνηκότας· ὅστις ἐφωρᾶτο παραβάτης τοῦ νόμου τούτου, εἰσήγετο εἰς δίκην, καὶ ἀπεκλείετο ἀπὸ πᾶσαν δημόσιον ὑπηρεσίαν.
Οὐκ οἶσθα ὅτι καὶ ἡ πόλις ἄλλης μὲν ἀχαριστίας οὐδεμιᾶς ἐπιμελεῖται, οὐδὲ δικάζει, ἀλλὰ περιορᾷ τοὺς εὖ πεπονθότας χάριν οὐκ ἀποδιδόντας· ἐὰν δὲ τις γονέας μὴ θεραπεύῃ, τούτῳ δίκην τε ἐπιτίθησι, καὶ ἀποδοκιμάζουσα οὐκ ἐᾷ ἄρχειν τοῦτον, ὡς οὔτε ἄν τὰ ἱερὰ εὐσεβῶς θυόμενα ὑπὲρ τῆς πόλεως, τούτου θύοντος, οὔτε ἄλλο καλῶς καὶ δικαίως οὐδὲν ἄν τούτου πράξαντος (Ξενοφῶντος Ἀπομνημονεύματα).
Ἄρθ.50. Υἱῷ τὸν πατέρα ὑπὸ νόσων ἤ γήρως διατιθέμενον αἰσχρῶς, ἐξεῖναι παρανοίας γράφεσθαι· παρανοίας δὲ ἑλόντι τὸν πατέρα ἐξεῖναι καὶ δῆσαι.
Ἄρθ.50. Ὁ υἱὸς δύναται νὰ ζητήσῃ τὴν ἀπαγόρευσιν καὶ φύλαξιν τοῦ πατρός του διατιθεμένου κακῶς ἀπὸ γῆρας, ἀσθένειαν, ἤ παραφροσύνην.
Σύμφωνον μὲ τὰς νεωτέρας νομοθεσίας κατὰ τὰς ὁποίας οἱ συγγενεῖς δύνανται νὰ ζητήσωσι τὴν ἀπαγόρευσιν τῶν συγγενῶν των πασχόντων κακῶς ἀπὸ νόσον ἤ φρενοληψίαν.
Ὁ υἱὸς ὤφειλε νὰ ζητήσῃ τὴν φύλαξιν τοῦ πατρός του πάσχοντος ἀπὸ πολυχρόνιον ἀσθένειαν ἤ παραφροσύνην προερχομένην ὑπὸ γήρατος ἤ ὑπ’ ἄλλης τινος αἰτίας.
Ὁ Σοφοκλῆς κατηγορούμενος ὑπό τοῦ υἱοῦ του ἐνώπιον τῶν Φρατόρων ὡς παράφρων, διὰ ν’ ἀποδείξῃ τὸ ἐναντίον ἐπαρουσίασε τὴν τραγῳδίαν τοῦ Οἰδίποδος, τὴν ὁποίαν εἶχε δημοσιεύσει πρὸ τινων ἡμερῶν.
Υἱεῖς τ’αὖ σφισι πατέρας ὑπὸ νόσων ἤ γήρως διατιθeμένους αἰσχρῶς ἐξεῖναι παρανοίας γράφεσθαι (Πλάτων περὶ Νόμων ΙΑ’).
Εἰσήγαγε δὲ ποτε Σοφοκλῆς ἐν δράματι τὸν Ἰοφῶντα αὐτῷ φθονοῦντα, καὶ πρὸς τοὺς Φράτορας ἐγκαλοῦντα τῷ πατρί, ὡς ὑπὸ γήρως παραφρονοῦντι· οἱ δὲ τῷ Ἰοφῶντι ἐπετίμησαν. Σάτυρος δὲ φησιν αὐτὸν εἰπεῖν, εἰ μὲν εἰμί, Σοφοκλῆς οὐ παραφρονῶ, Σοφοκλῆς οὐκ εἰμί, καὶ τότε Οἰδίποδα  ἀναγνῶναι.

(τὸ κείμενο  εἶναι ἀπὸ τὸ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Δ’ τοῦ βιβλίου  «Ο ΣΟΛΩΝ - ΑΡΧΑΙΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΔΙΚΑΙΟΝ»,  Ν. ΠΑΠΠΑΔΟΥΚΑ  1844,  ποὺ τὸ βρῆκα καὶ τὸ διάβασα  στὸ http://www.projethomere.com/.
















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες