Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Ροῦζβελτ καὶ Ἑλλὰς [1]



Δύο ἦσαν οἱ στόχοι τῆς πολιτικῆς τοῦ Ροῦζβελτ ἀπέναντι στὴν Ἑλλάδα:
§  Ἡ ἐκτόπιση τῆς ἀγγλικῆς ἐπιρροῆς
§  Ἡ ἀνάληψη τοῦ ἐλέγχου τῆς χώρας ἀπὸ τὶς ΗΠΑ
α) Ὁ Πρόλογος
Ἀπρίλιος 1940: Ὁ ἀμερικανὸς πρέσβυς στὴν Ἀθήνα, Μακβῆ, διαβιβάζει στὸν τότε μόνιμο ὑφυπουργὸ Ἐξωτερικῶν Μαυρουδῆ, ὅτι  ὁ Ροῦζβελτ «θὰ ἔβλεπε μὲ κατανόηση καὶ συμπάθεια» μία χειρονομία τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὴν πλευρὰ τῶν συμμάχων. Δηλαδή, ὁ «οὐδέτερος» Ροῦζβελτ πιέζει τὴν Ἑλλάδα, νὰ ἐγκαταλείψει τὴν οὐδετερότητά της καί, εἴτε ἀμέσως εἴτε ἐμμέσως, νὰ συμπαρασταθεῖ στοὺς Ἀγγλογάλλους!  Ὅπως ἦταν λογικό, ἡ ἑλληνικὴ ἀντίδραση ὑπῆρξε ἀρνητική. Ὁπότε ὁ Μακβῆ ἀναφέρει:
«Αὐτοὶ ἐδῶ οἱ ἄνθρωποι, δὲν φαίνεται νὰ ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἀπειλοῦνται… ἐπιμένουν στὴν οὐδετερότητα, στὴν τήρηση ἴσων ἀποστάσεων καὶ ταυτοχρόνως φαίνεται ὅτι κινοῦνται πρὸς κάποιες πρωτεύουσες, οἱ ὁποῖες βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Ἄξονος».

Ροῦζβελτ καὶ Ἑλλὰς [2]


ζ) Οὔτε κυβέρνηση ἐθνικῆς ἑνότητας (1944)
Ὅπως εἴδαμε, ὁ Τσῶρτσιλ ὑπέκυψε στὴν ἀξίωση τοῦ Ροῦζβελτ νὰ ἀναγνωρίζονται ὡς κυβερνήσεις τῶν ἀπελευθερουμένων χωρῶν αὐτές, οἱ ὁποῖες θὰ βρίσκονται «ἐπὶ τόπου».
1.   Μάρτιος 1944: Ἔχοντας ὑπ’ ὅψη τους τὴν παραπάνω θέση, οἱ Ἕλληνες κομμουνιστὲς συγκροτοῦν δικὴ τους κυβέρνηση, τὴν «Πολιτικὴ Ἐπιτροπὴ Ἐθνικῆς Ἀπελευθέρωσης» (ΠΕΕΑ).
2.   Ἀπρίλιος 1944: Τὰ ἑλληνικὰ κόμματα στέλνουν ἀντιπροσώπους στὸν Λίβανο σὲ «συνέδριο», μὲ σκοπὸ τὴν συγκρότηση κυβερνήσεως ἐθνικῆς ἑνότητας ὑπὸ τὸν φιλελεύθερο Γ. Παπανδρέου. Ὁ πρεσβευτὴς τῶν ΗΠΑ στὴν ἐξόριστη ἑλληνικὴ κυβέρνηση, Μακ Βῆ, ἀρνεῖται νὰ μιμηθεῖ τὸν Βρεταννὸ συνάδελφό του Λῆπερ καὶ νὰ μεταβεῖ στὸν Λίβανο, γιὰ νὰ ὑποβοηθήσει τὸ ἔργο τοῦ συνεδρίου. Μ’ αὐτὴν τὴν ἀποχὴ ὁ Ροῦζβελτ ἀποβλέπει:

Ροῦζβελτ καὶ Ἑλλὰς [3]




Ροῦζβελτ καὶ Ἑλλὰς  [3]
ιγ) Προτείνει «διεθνοποίηση»
Ἡ ἀγγλοαμερικανικὴ κρίση συγκαλύφθηκε. Δὲν ξεπεράστηκε. Διότι καὶ μετὰ τὸ τυπικὸ κλείσιμό της,
«οἱ Ἀμερικανοὶ εἰς τὰς Ἀθήνας προσεπάθουν παντὶ τρόπῳ νὰ γίνη γνωστὸν  ὅτι ἡ ἐπέμβασις τῶν Βρεταννῶν εἰς τὴν Ἑλλάδαν δὲν ἐλάμβανε χώραν μὲ τὴν ὑποστήριξιν τῆς Οὐάσιγκτων…
..ὁ Μακβῆ δὲν παρέλειπεν εὐκαιρὶαν εἰς τὰς ἐπαφάς του μετὰ Ἑλλήνων πολιτικῶν νὰ ὑπογραμμίζη τὴν ἀμερικανικὴν πολιτικὴν τῆς μὴ ἀναμίξεως εἰς τὰ ἑλληνικὰ ἐσωτερικὰ πράγματα…».
2.   Πίσω ἀπὸ τὸ προκάλυμμα τῆς «μὴ ἀναμίξεως», ἡ ρουζβελτιανὴ πολιτικὴ προσπαθεῖ νὰ μειώσει τὴ βρεταννικὴ ἐπιρροή, μετατρέποντάς την σὲ «διεθνῆ». ( Στὸν Ροῦζβελτ ἄρεσε πολὺ αὐτὴ ἡ τακτικὴ νὰ ἐπιβάλει τὴν κυριαρχία του μέσα απὸ διεθνεῖς ὀργανισμούς, ὅπως τὰ «Ἡνωμένα Ἔθνη»,  ὁ ΟΗΕ,  ἡ Παγκόσμια Τράπεζα, τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο κ.ο.κ.). Ἔτσι ὁ Μακβῆ κάνει κρούσεις στὸν Λῆπερ γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἀποστολῆς στὴν Ἀθήνα «διεθνοῦς» ἐπιτροπῆς ἀπὸ Βρεταννούς, Ρώσσους, καὶ Ἀμερικανούς. Ἡ ἰδέα δὲν προωθεῖται, διότι ὁ Στεττίνιους προβλέπει ὅτι ὁ Τσῶρτσιλ θὰ προβάλει «βέτο» ἐναντίον τῆς ρωσσικῆς συμμετοχῆς.

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

ΚΟΡΑΗΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ ἀλληλογραφία



Ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος πρὸς Κοραῆν, Ἄστρος 20.4.1823
Σεβάσμιε Πατριῶτα. Τὸν πλειότερον καιρὸν τῆς ζωῆς σου ἐπέρασες ἐξωρισμένος θεληματικῶς ἀπὸ τὴν Πατρίδα, μὴ δυνάμενος νὰ ὑποφέρῃς νὰ βλέπῃς δουλωμένην εἰς τὸν πλέον βάρβαρον τῶν Τούρκων ζυγόν. Ἀνεχώρησας εἰς τὰ πολιτισμένα ἔθνη, ὄχι νὰ τρυφᾷς ἀλλὰ νὰ κανονίζῃς τὰ πάθη σου καὶ νὰ συλλέξῃς ὡς μέλισσα τὰς οὐσιωδεστέρας διδασκαλίας πρὸς ἀνόρθωσιν τῆς δυστυχοῦς Ἑλλάδος. Οἱ κόποι σου δέν ἐστάθησαν ἀνωφελεῖς. Ἀπὸ τῆς ἐποχῆς αφοῦ σὺ ἄρχισες εἰς τὴν γλῶσσαν ἡμῶν νὰ γράφῃς τὰ καλά, ὅσα ἡ παιδεὶα προξενεῖ εἰς τὸν κόσμον, ἐκαταχέρισαν οἱ ὁμογενεῖς νὰ ὑψώνουν τὸν νοῦν των εἰς μαθήματα ὑψηλότερα καὶ νὰ γνωρίζουν τὴν πολιτικὴν αὐτῶν κατάστασιν. Εἰς ὀλιγολογίαν, πρὸ χρόνων τὰ φιλελεύθερα τῶν Ἑλλήνων φρονήματα ἄρχισαν νὰ ἐξυπνῶσιν. Ἀλλὰ τὰ πανταχοῦ διαδοθέντα προλεγόμενα καὶ σημειώσεις τῶν ἐκδόσεών σου, ἐνέσπειραν εἰς τῶν Ἑλλήνων τὰς ψυχὰς σπέρματα μεγαλοφροσύνης καὶ Προγονικῆς Ἀρετῆς.
Οἱ πεπαιδευμένοι τοῦ ἔθνους, ἅπαντες σχεδόν, μᾶς ἐπικυρώνουν τὰς εἰρημένας ἀληθείας· ἀλλὰ τὸ μέγα τοῦτο τῆς Ἑλλάδος κίνημα εἶναι ἀπόδειξις ἀναντίρρητος, ὅτι καὶ οἱ τόσων χρόνων φιλοσοφικοί σου ἀγῶνες ἐσύντρεξαν καὶ αὐτοί, τὸ ἐπιβάλλον αὐτῶν μέρος, καὶ ὅλοι σχεδὸν οἱ λαοὶ τῆς Ἑλλάδος ἀγωνίζονται ἤδη ὑπὲρ τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ αὐτονομίας των· πράγματα καὶ τὰ δύο ὡς τὸ ἐξεύρεις, τὰ πλέον οὐσιώδη, ἀλλὰ καὶ τὰ πλέον δύσκολα, ὡς πρὸς ἡμᾶς· ἐπειδὴ ἡ βαρβαρότης καὶ ἡ τουρκικὴ κακοήθεια εἶναι εἰσέτι πολλὴ εἰς ἡμᾶς ἐξ αἰτὶας τῆς πολυχρονίου συναναστροφῆς μας μὲ τοὺς τυράννους. Τῆς παιδείας αἱ ρίζαι εἶναι ἀκόμη καὶ ὀλίγαι καὶ ἀδύνατοι. Κι’ ἡ ἐπανάστασις πρὶν λάβῃ τέλος ἐγέννησε τὴν φιλαρχίαν καὶ φιλοπλουτίαν.

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Ο «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ» ΜΥΘΟΣ



Ἡ Μακεδονία, γεωγραφικὴ περιοχὴ τῆς βαλκανικῆς χερσονήσου (μεταξὺ Μαυροβουνίου, Ἀχρίδος, Γράμμου, Ὀλύμπου, Χαλκιδικῆς, Νέστου, Πιρὶν καὶ τοῦ ὅρους  Ὀσογκόφσκα), ἀνῆκεν εἰς τὴν Ὀθωμανικὴν αὐτοκρατορίαν μέχρι τῶν βαλκανικῶν πολέμων τοῦ 1912-1913. Μετὰ τοὺς πολέμους τούτους, τὸ ἀπελευθερωθὲν ὑπὸ τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ τμῆμα της, περιῆλθε, βάσει τῆς συνθήκης τοῦ Βουκουρεστίου (13 Αὐγούστου τοῦ 1913), εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἕτερον τμῆμα ἐξεχωρήθη εἰς τὴν Σερβίαν καὶ τὸ ὑπόλοιπον, μικρότερον τμῆμα, ἐδόθη εἰς τὴν Βουλγαρίαν. Καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς τουρκοκρατίας, τόσον τὸ περιελθὸν εἰς τὴν Ἑλλάδα τμῆμα τῆς Βαλκανικῆς αὐτῆς περιοχῆς, ὅσον καὶ σημαντικὸν μέρος τῆς παραχωρηθείσης εἰς τὴν Σερβίαν (περιφέρεια τοῦ Μοναστηρίου) κατωκοῦντο ὑπὸ συμπαγος καὶ ἀκμάζοντος, ὑλικῶς καὶ πολιτιστικῶς,  ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπερεῖχε μεγάλως ἀπὸ ἀριθμητικῆς ἀπόψεως ἔναντι τῶν Τούρκων τῶν Βουλγάρων, τῶν Σέρβων, τῶν Ἀλβανῶν, καὶ τῶν Κουτσοβλάχων κατοίκων.

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Περὶ πατριωτισμοῦ - δύο ἀναφορές




Πελοπίδας
Ὁ Πελοποννησιακὸς πόλεμος εἶχε τελειώσει μὲ τὴν παντελῆ σχεδὸν καταστροφὴν τῶν Ἀθηναίων, καὶ οἱ τροπαιοῦχοι Λακεδαιμόνιοι ἐχθροὺς ἄλλους δὲν ἐφοβοῦντο παρὰ τοὺς ἀνδρείους Θηβαίους. Διὰ νὰ ἀσφαλίσωσι λοιπὸν τὴν δύναμίν των καὶ ἀπὸ τοὺς μόνους αὐτοὺς ἐχθρούς, εἰσῆλθον αἰφνιδίως εἰς τὰς Θήβας, ἐκυρίευσαν τὴν Καδμείαν (φρούριον τῶν Θηβῶν), ἐξώρισαν ἀπὸ τὴν πόλιν τοὺς πλέον ἐναρέτους πολίτας, ἐν ἄλλους κατεδίκασαν εἰς θάνατον, καὶ ἑνὶ λόγῳ, καθυπέβαλον τὰς Θήβας ὑπὸ τὴν πλέον φρικτὴν τυραννίαν.

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ




Ὁμιλοῦμε διὰ τὴν Χρυσῆ Ἐποχὴ τῆς Ἀνθρωπότητος, θὰ πρέπει νὰ ἐξηγήσωμε ποία εἶναι αὐτή. Βεβαίως δέν εἶναι πρώτη φορὰ ποὺ ἀκούγονται αὐτὲς οἱ λέξεις, εἶναι καλῶς γνωστὲς ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν Κλασσικῶν. Πράγματι οἱ Ἕλληνες τὴν ἐγνώριζαν καὶ τὴν περιγράφουν. Δὲν ὁμιλοῦμε μόνον διὰ τὸν Πλάτωνα, ὁ ὁποῖος εἰς τὰ περίφημα ἔργα του, τὸν «Τίμαιο» καὶ τὸν «Κριτία», ὄχι μόνον τὴν περιέγραψε ἀλλὰ ἐν πάσῃ λεπτομερείᾳ ἀνέλυσε καὶ τὸ τραγικὸν τέλος της, ἀλλὰ δι’ ὅλη τὴν κλασσικὴ γραμματεία, ἀρχῆς γενομένης ὑπὸ τοῦ Ἡσιόδου. Οἱ Ἕλληνες εἶχαν τὴν Χρυσῆ Ἐποχὴ ὡς πρότυπο καὶ αὐτὴ ἐνέπνεε ὅλες τους τὶς πράξεις καὶ ὅλα τους τὰ ἰδανικά.
Τί ἦτο ὅμως ἡ Χρυσῆ Ἐποχή;