Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Ροῦζβελτ καὶ Ἑλλὰς [1]



Δύο ἦσαν οἱ στόχοι τῆς πολιτικῆς τοῦ Ροῦζβελτ ἀπέναντι στὴν Ἑλλάδα:
§  Ἡ ἐκτόπιση τῆς ἀγγλικῆς ἐπιρροῆς
§  Ἡ ἀνάληψη τοῦ ἐλέγχου τῆς χώρας ἀπὸ τὶς ΗΠΑ
α) Ὁ Πρόλογος
Ἀπρίλιος 1940: Ὁ ἀμερικανὸς πρέσβυς στὴν Ἀθήνα, Μακβῆ, διαβιβάζει στὸν τότε μόνιμο ὑφυπουργὸ Ἐξωτερικῶν Μαυρουδῆ, ὅτι  ὁ Ροῦζβελτ «θὰ ἔβλεπε μὲ κατανόηση καὶ συμπάθεια» μία χειρονομία τῆς Ἑλλάδος πρὸς τὴν πλευρὰ τῶν συμμάχων. Δηλαδή, ὁ «οὐδέτερος» Ροῦζβελτ πιέζει τὴν Ἑλλάδα, νὰ ἐγκαταλείψει τὴν οὐδετερότητά της καί, εἴτε ἀμέσως εἴτε ἐμμέσως, νὰ συμπαρασταθεῖ στοὺς Ἀγγλογάλλους!  Ὅπως ἦταν λογικό, ἡ ἑλληνικὴ ἀντίδραση ὑπῆρξε ἀρνητική. Ὁπότε ὁ Μακβῆ ἀναφέρει:
«Αὐτοὶ ἐδῶ οἱ ἄνθρωποι, δὲν φαίνεται νὰ ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἀπειλοῦνται… ἐπιμένουν στὴν οὐδετερότητα, στὴν τήρηση ἴσων ἀποστάσεων καὶ ταυτοχρόνως φαίνεται ὅτι κινοῦνται πρὸς κάποιες πρωτεύουσες, οἱ ὁποῖες βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Ἄξονος».

§  Μάρτιος 1941:Μὲ τὴν ἔναρξη τῆς ἰσχύος τοῦ νόμου περὶ ἐκμισθώσεως – δανεισμοῦ, ὁ Ροῦζβελτ ὑπογράφει τὴν χορήγηση πολεμικῆς βοήθειας πρὸς τὴν Ἑλλάδα.
§  Ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Ροῦζβελτ στὸ Βελιγράδι, Ντόνοβαν, ἀρχηγὸς τῆς ἀμερικανικῆς μυστικῆς ὑπηρεσίας, ὀργανώνει πραξικόπημα, τὸ ὁποῖο ἀνατρέπει τὸν ἀντιβασιλέα Παῦλο, ὁ ὁποῖος παρὰ τὶς ὑποδείξεις τοῦ Ροῦζβελτ, εἶχε συνάψει συμφωνίες μὲ τὸν Χίτλερ. Τὸ νέο καθεστὼς ἀκυρώνει τὶς συμφωνίες. Ἀποτέλεσμα:Ἡ γερμανικὴ ἐπίθεση κατὰ τῆς Γιουγκοσλαβίας, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἑλλάδος (6 Ἀπριλίου 1941). Ἡ βοήθεια τοῦ Ροῦζβελτ …δὲν προλαβαίνει νὰ φθάσει.
β) Ἡ τακτικὴ
Ὁ σκοπὸς τῶν Ἀμερικανῶν στὴν Ἑλλάδα θὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ σταδιακὲς φάσεις:
Πρώτη φάση(1941-45): Συνέχιση τῆς ἀγγλικῆς ἐπιρροῆς, ἀλλὰ συστηματικὴ ὑπονόμευσή της. Ἡ τελευταία, ἀπεδείχθη εὐχερής. Διότι, κατὰ τὴν ὁποία διάρκεια αὐτῆς τῆς περιόδου, ἡ βρεταννικὴ πολιτικὴ ἀναγκάστηκε νὰ ἀντιμετωπίσει θέματα ὅπως: Ὁ ἐμφύλιος πόλεμος ματαξὺ κομμουνιστῶν καὶ μὴ κομμουνιστῶν ἀνταρτῶν στὴν Ἑλλάδα. Τὰ στασιαστικὰ κινήματα στὶς ἔνοπλες δυνάμεις τῆς ἐξόριστης ἑλληνικῆς κυβερνήσεως. Ἡ δημιουργία κυβερνήσεως ἐθνικῆς ἐνότητας. Ἡ ἀπελευθέρωση καὶ ἡ ἔνοπλη σύγκρουση κομμουνιστῶν –κυβερνητικῶν.
Δεύτερη φάση(1945-47): Κοινὸς ἀγγλοαμερικανικὸς ἔλεγχος στὴν Ἑλλάδα. Οἱ Βρεταννοί, κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν συσσωρευμένων ἀπογοητεύσεων καὶ τῶν προβλημάτων τους, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν οἰκονομική τους ἀδυναμία, ἀναγκάζονται νὰ προστρέξουν στὴν βοήθεια τῶν Ἀμερικανῶν «φίλων»τους.
Τρίτη φάση (1947-1950): Πλήρης ἀνάληψη τοῦ ἐλέγχου τῆς χώρας ἀπὸ τὶς ΗΠΑ. Ὁ στόχος πραγματοποιήθηκε τὸ 1947, μὲ τὴν ἐξάπλωση τῆς κομμουνιστικῆς ἀνταρσίας, τὴν ὁποία ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση ἀδυνατοῦσε νὰ ἀντιμετωπίσει χωρὶς βοήθεια, τὴν ὁποία ἡ Βρεταννία δὲν ἦταν πλέον σὲ θέση νὰ παράσχει. Γι αὐτὸ ἀνέλαβαν οἱ ΗΠΑ, μὲ τὸ «δόγμα Τροῦμαν» (Μάρτιος 1947).
γ) Ἡ διείσδυση (1941-42)
1.    Ἡ ἀμερικανικὴ διείσδυση στὴν Ἑλλάδα ἄρχισε, μὲ ἀφορμὴ τὸν λιμό, ὁ ὁποῖος ἔπληξε τὴν κατεχόμενη χώρα. Πολλοὶ Ἕλληνες ἐπέκριναν τότε τὴν Ἀγγλία ὡς ὑπαίτιο τοῦ λιμοῦ, ἐξ αἰτίας τοῦ ἀποκλεισμοῦ ποὺ ἐφήρμοζε καὶ τῆς ἐπιμονῆς της νὰ ἀρνεῖται τὴν ἄρση του, ὡς πρὸς τοὺς ἑλληνικοὺς λιμένες, καθὼς καὶ γιὰ τὴν ἀπροθυμία της νὰ παράσχει ἐπισιτιστικὴ βοήθεια.
2.    Οἱ Ἀμερικανοὶ ἔσπευσαν νὰ καλύψουν τὸ κενό. Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1940, μὲ πρωτοβουλία ἑλληνοαμερικανῶν, εἶχε συσταθεῖ ἡ Greek War Relief Association (GWRA- «Σωματεῖο Ἑλληνικῆς Περιθάλψεως»), ποὺ συγκέντρωσε μὲ ἐράνους, 5,7 ἑκ. δολάρια. Ἀπ’ αὐτά, 3,3 ἑκ. εἶχαν σταλεῖ στὴ μαχόμενη Ἑλλάδα. Μὲ τὰ ὑπόλοιπα 1,4 ἑκ. πληρώθηκαν τρόφιμα, τὰ ὁποῖα ἐστάλησαν στοὺς λιμοκτονοῦντες Ἕλληνες, μέσῳ Τουρκίας, τὸ 1941-42. Κατὰ τὸν Ἕλληνα ἀντιπρόσωπο στὴν ΚΤΕ, Μ. Μελᾶ, «ὁ πληθυσμὸς τῶν Ἀθηνῶν ἐπληροφορήθη, διὰ τοιχοκολλημένων ἀγγελιῶν, ὅτι ἡ τροφὴ ἐχορηγήθη χάρις εἰς τὴν ἀμερικανικὴν γενναιοδωρίαν».
3.    Ταυτοχρόνως, τὸν Νοέμβριον τοῦ 1941, ὁ Ροῦζβελτ κάλεσε τὸν Βασιλέα Γεώργιο νὰ ἐπισκεφθεῖ τὶς ΗΠΑ καὶ παραλλήλως φρόντισε νὰ πληροφορηθοῦν οἱ Ἕλληνες ὅτι πιέζει τοὺς Ἄγγλους νὰ ἄρουν τὸν ἀποκλεισμό. Ὁ William C. Bullit, πρώην πρέσβυς τῶν ΗΠΑ στὸ Παρίσι, ὁ ὁποῖος ἐστάλη τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1941 ἀπὸ τὸν Ροῦζβελτ στὸ Κάϊρο, «ἀπεκάλυψε ἐμπιστευτικῶς» στοὺς ἐκεῖ Ἕλληνες ὅτι «ἔχει ἐντολὴν τῆς κυβερνήσεώς του νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ ζήτημα τοῦτο καὶ νὰ πράξει ὅ,τι δυνατόν, ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος, ἥτις ἀπέκτησεν τίτλους εἰς παγκόσμιον θαυμασμόν, διὰ τοῦ ἡρωϊσμοῦ της».
4.    Τελικῶς ὁ Ἦντεν, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1942, πρότεινε ἄρση τοῦ ἀποκλεισμοῦ. Ὁ ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ καὶ φίλος τοῦ Ροῦζβελτ, Adolf A. Berle Jr., σὲ συνομιλία του μὲ τὸν Ἕλληνα πρεσβευτὴ στὴν Οὐἀσιγκτων, Κίμωνα Διαμαντόπουλο, ἐπέκρινε τοὺς Ἄγγλους, ἐπειδὴ δὲν εἶχαν προβεῖ σ’ αὐτὴν τὴν ἐνέργεια «πρὸ τετραμήνου τουλάχιστον».
5.    Ἀκολούθησε τὸ ταξίδι τοῦ Γεωργίου Β’ στὶς ΗΠΑ, τὸν Ἰούνιο τοῦ 1942.  Ἡ πρόσκληση εἶχε γίνει, πρὶν ἀπὸ ἑπτὰ μῆνες, ἀλλὰ ἡ ἐξόριστη ἑλληνικὴ κυβέρνηση δὲν ἤθελε νὰ δυσαρεστήσει τοὺς Ἄγγλους καὶ ἀνέβαλε τὴν ἐπίσκεψη. Τελικῶς, βρῆκε τὴν φόρμουλα, ἡ ὁποία δὲν θὰ ἔθιγε τὴν εὐαισθησία τοῦ Λονδίνου. Προκειμένου νὰ μεταβεῖ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο στὴν Ἀγγλία, ὁ Βασιλεὺς θὰ τὸ ἔκανε μέσω ΗΠΑ!  Ἡ πρόταση ἔγινε ἀπὸ τὸν Ἕλληνα πρεσβευτὴ στὴν Οὐάσιγκτων, πρὸς τὸν Sumner Wells, στὶς 27 Φεβρουαρίου. Μέσα σὲ 48 ὧρες, στὶς 2 Μαρτίου, ὁ Wells πληροφόρησε τὸν πρεσβευτὴ ὅτι ὁ Ροῦζβελτ δέχθηκε.
6.    Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Γεωργίου Β’ καὶ τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἐμ. Τσουδεροῦ, διήρκεσε ἀπὸ τὶς 10 Ἰουνίου ὥς τὶς 17 Ἰουλίου 1942, δηλαδὴ 38 ὁλόκληρες μέρες! Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ πού, τόσον ὁ Βασιλεὺς ὅσο καὶ ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος, ἐπεσκέπτοντο τὶς ΗΠΑ. Τότε, ὁ Ροῦζβελτ ἔβαλε τὰ θεμέλια τῆς ἀντικαταστάσεως τῆς ἀγγλικῆς ἐπιρροῆς στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὴν ἀμερικανική.
7.    Στὶς 10 Ἰουλίου ὑπεγράφη ἀμερικανοελληνικὴ συμφωνία μισθωτικοῦ δανείου (lend-lease agreement). Οἱ ΗΠΑ ἀνελάμβαναν νὰ πληρώνουν γιὰ 3.000 τόννους ὄσπρια, γάλα καὶ φάρμακα μηνιαίως, τὰ ὁποῖα θὰ ἐστέλλοντο στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ Μόντρεαλ, μὲ σουηδικὰ πλοῖα. Ἐπειδή, κατὰ τὸ νόμο τῆς 11ης Μαρτίου 1941, ὁ Πρόεδρος εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ προμηθεύει σὲ ἄλλες χῶρες ὑλικά, ὑπηρεσίες, πληροφορίες, ἀλλὰ ὄχι χρήματα, τὰ ναῦλα τῶν σουηδικῶν πλοίων θὰ κατέβαλλαν ἡ G.W.R.A. καὶ ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση. Παρὰ ταῦτα, ὁ Ροῦζβελτ βρῆκε κάποια λύση καὶ ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1943 ἡ κυβέρνησή του ἀνέλαβε τὴν καταβολὴ καὶ τῶν ναύλων, τὰ ὁποῖα ἀνέρχονταν σὲ 1 ἑκ. δολ. μηνιαίως.
Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν συμφωνία, ὁ Τσουδερὸς μίλησε στὴν Ἐπιτροπὴ Ἐξωτερικῶν Ὑποθέσεων τῆς Βουλῆς (13 Ἰουλίου) καὶ εἶπε:
«Εἶναι πράγματι εὐτύχημα γιὰ τὸν κόσμο τὸ ὅτι ἀπεφάσισε ἡ Ἀμερικὴ νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ ζητήματα τῆς παγκοσμίου πολιτικῆς».
Μὲ βάση τὴν παραπάνω συμφωνία, ἡ Ἑλλὰς πῆρε συνολικῶς, ὡς τὸ τέλος τοῦ πολέμου, 81,5 ἑκ. δολ.
δ) Ἀνατρέπει τὴν ἀγγλικὴ πολιτικὴ (1943)
1.  Ὁ Ροῦζβελτ δὲν ἐπιθυμεῖ τὴν κομμουνιστικοποίηση τῆς Ἑλλάδος.
Ἐπιδιώκει ὅμως:
§  Τὴν κομμουνιστικοποίηση τῶν βορείων γειτόνων της, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐνδιαφέρουν τὶς ΗΠΑ.
§  Τὴν ἐνίσχυση τοῦ κομμουνιστικοῦ κινήματος στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ἑλλάδος, ὥστε νὰ γεννηθεῖ ἡ ἀνάγκη ἀμερικανικῆς προστασίας.
§  Τὴν ἀποτυχία τῆς ἀγγλικῆς πολιτικῆς στὰ Βαλκάνια καὶ στὴν Ἑλλάδα.
Ἔτσι: Ἡ Ἑλλάδα, ἀντιμετωπίζοντας διπλῆ κομμουνιστικὴ ἀπειλή, ἐξωτερικὴ καὶ ἐσωτερικὴ καὶ μπροστὰ στὴν ἀποτυχία καὶ στὴν ἀδυναμία τῆς Ἀγγλίας, θὰ ἀναγκασθεῖ νὰ τεθεῖ ἑκουσίως κάτω ἀπὸ ἀμερικανικὴ προστασία.
2. Γιὰ τὴν προώθηση τοῦ σχεδίου του ὁ Ροῦζβελτ:
§  Ἀντιτάσσεται στὰ σχέδια τοῦ Τσῶρτσιλ γιὰ ἀπόβαση στὰ Βαλκάνια, ἡ ὁποία θὰ ματαίωνε τὴν κομμουνιστικοποίηση τῆς ἐνδοχώρας τους καὶ θὰ παρεῖχε τὸ αἴσθημα ἀσφαλείας στὴν Ἑλλάδα.
§  Ἐνισχύει, ὑποστηρίζει, ἐνθαρρύνει ταυτοχρόνως καὶ τὶς τρεῖς ἑλληνικὲς παρατάξεις: τοὺς κομμουνιστές, τοὺς δημοκρατικοὺς φιλελεύθερους (=ἀντιβασιλικοὺς καὶ ἀντικομμουνιστὲς) καὶ τοὺς βασιλικούς.
Σ’ αὐτό, συμπίπτει μὲ τοὺς Βρεταννούς, οἱ ὁποῖοι κάνουν τὸ ἴδιο. Διότι ἐπιδιώκουν περιπλοκές, οἱ ὁποῖες θὰ καταστήσουν ἀνεκτές, τὶς ἐπεμβάσεις τους καὶ ἀπαραίτητη τὴν διαιτησία τους στὴν Ἑλλάδα. Ὅμως ὁ Ροῦζβελτ παίζει τὸ παιχνίδι γιὰ δικό του λογαριασμὸ καὶ τορπιλλίζει τὶς ἀγγλικὲς ἐνέργειες.
3.  22 Νοεμβρίου 1943: Τὸ Βρεταννικὸ Πολεμικὸ Συμβούλιο, ἐξ αἰτίας τῆς ἐπιθέσεως τῶν κομμουνιστῶν κατὰ τῶν ἄλλων ἑλληνικῶν ἀντάρτικων ὁμάδων, ἀποφασίζει ν’ ἀναθεωρήσει τὴν ὡς τότε πολιτική του, καὶ νὰ διακόψει τὴν βοήθεια, τὴν ὁποίαν παρεῖχαν οἱ βρεταννικὲς ὑπηρεσίες πρὸς τὰ ὑπὸ κομμουνιστικὸ ἔλεγχο ἀνταρτικὰ σώματα τοῦ ΕΛΑΣ. Προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως ἦταν ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος Β’ νὰ δηλώσει ὅτι δὲν θὰ ἐπιστρέψει στὴν Ἑλλάδα χωρὶς δημοψήφισμα, καὶ νὰ διορίσει Ἀντιβασιλέα. Ἔτσι οἱ Βρεταννοὶ μὲ τὸν παραμερισμὸ τοῦ πολιτειακοῦ, ποὺ διασποῦσε τοὺς μὴ κομμουνιστὲς Ἕλληνες, θὰ προσεταιρίζονταν τοὺς «δημοκρατικοὺς» καὶ θὰ συνέπηγαν ἑνιαῖο ἀντικομμουνιστικὸ μέτωπο.
4.   6 Δεκεμβρίου 1943: Ὁ Ροῦζβελτ, ἐπιστρέφοντας ἀπὸ τὴν Τεχεράνη,συναντᾶ στὸ Κάϊρο, τὸν Γεώργιο Β’ καὶ τὸν πρόεδρο τῆς ἐξόριστης ἑλληνικῆς κυβερνήσεως Ἐμ. Τσουδερό. Ὁ Ροῦζβελτ λέει στὸν Γεώργιο Β’ ὅτι θὰ διέπραττε μεγάλο σφάλμα, ἄν προέβαινε στὴν δήλωση ποὺ τοῦ ζητοῦσαν οἱ Βρεταννοί.
«Προσέξτε, Μεγαλειότατε, ἕνα Σᾶς συνιστῶ: Μὴ διαπράξετε τὸ λάθος νὰ ὑπογράψετε αὐτὸ τὸ κείμενο».
Καὶ ὁ Γεώργιος Β’ ἀπαντᾶ:
«Εὐχαριστῶ, Κύριε Πρόεδρε. Δὲν θὰ τὸ διαπράξω».
5.   Ἔτσι ὅμως, ἀνατρέπεται ἡ βρεταννικὴ ἀπόφαση γιὰ διακοπὴ κάθε βοήθειας πρὸς τὸν ΕΛΑΣ. Γι’αὐτὸ ὁ Ἦντεν χαρακτήρισε τὴν παρέκβαση τοῦ Ρ. «ἀνεύθυνη». Προφανῶς νόμιζε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ ἐπιπολαιότητα τοῦ «ἀφελοῦς» Ρ., ὁ ὁποῖος παρασύρθηκε ἀπὸ συναισθηματισμὸ πρὸς τὸν ἐξόριστο Βασιλέα τοῦ «Ὄχι» πρὸς τὴν Ἰταλία (28 Ὀκτωβρίου 1940). Ὁ ἀφελής ὅμως ἦταν ὁ Ἦντεν  ὁ ὁποῖος δὲν ἀντιλαμβανόταν τὸ παιχνίδι τοῦ Ρ. Φυσικά, ὁ Ρ. ἐξαίρετος ἠθοποιός, τὸ ἔπαιζε «ἀφελἠς, συναισθηματικός». Γι’ αὐτό, ὅταν δέχτηκε τὸν Ἦντεν, ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὴν ἀναχώρηση τοῦ Γεωργίου Β’, τοῦ παραπονέθηκε:
«Νομίζω ὅτι δὲν μεταχειρίζεστε καλὰ τὸν Ἕλληνα Βασιλέα. Δὲν κρίνω ὀρθὰ τὰ σχέδιά σας σὲ βάρος του».
6.  7 Δεκεμβρίου 1943: Ροῦζβελτ καὶ Τσῶρτσιλ κατευθύνονται πρὸς τὸ ἀεροδρόμιο. Ὁ Ρ., ξέροντας τὴν ἀδυναμία τοῦ «φίλου»του γιὰ τὸν βασιλικὸ θεσμό, παραπονεῖται ὅτι ὁ Ἦντεν προσπαθεῖ νὰ στερήσει ἀπὸ τὸν Ἕλληνα Βασιλέα τὸ στέμμα του. Ὁ Τσῶρτσιλ διαμαρτύρεται ὅτι δὲν ὑπάρχει τέτοια πρόθεση καὶ ἀργότερα λέει στὸν Ἦντεν:
«Ὁ Πρόεδρος ἔχει πάρει κατάκαρδα αὐτὴ τὴν ὑπόθεση»!
7.  Ἀποτέλεσμα: Ὁ Γεώργιος Β’ δὲν διόρισε Ἀντιβασιλέα, οὔτε δεσμεύθηκε νὰ μὴν ἐπιστρέψει στὴν Ἑλλάδα χωρὶς δημοψήφισμα. Δήλωσε ἁπλῶς ὅτι θὰ ἐπανεξέταζε τὴν ἡμερομηνία τῆς ἐπανόδου του μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση. Ἔτσι μ’ αὐτὴν τὴν «ἀπλοϊκὴ» κίνηση, ὁ Ροῦζβελτ διετήρησε τὴν διάσπαση τῶν μὴ κομμουνιστῶν Ἑλλήνων σὲ βασιλικοὺς καὶ μὴ καὶ ματαίωσε τὴ νέα πολιτική, τὴν ὁποία οἱ Ἄγγλοι εἶχαν σχεδιάσει γιὰ τὴν Ἑλλάδα.
ε) Ἐνθαρρύνει τὴν Ἀριστερὰ (1943)
Γιὰ νὰ ἀποτύχει ἡ βρεταννικὴ πολιτικὴ στὴν Ἑλλάδα πρέπει νὰ ὑπάρξει, ἐκεῖ, ἰσχυρὴ καὶ ἔνοπλη Ἀριστερά. Αὐτὸ θὰ προκαλέσει προβλήματα καὶ ἀδιέξοδα, τὰ ὁποῖα τελικῶς θὰ ἀναγκάσουν Βρεταννοὺς καὶ Ἕλληνες νὰ ἐκλιπαρήσουν τὴν ἐπέμβαση τῶν ΗΠΑ.
1.   Σεπτέμβριος 1943: Φθάνει στὴν Ἑλλάδα, ὁ Ἀμερικανὸς λοχαγὸς Winston Ehrgott. Τοποθετεῖται στὴ «Βρεταννικὴ Στρατιωτικὴ Ἀποστολή», ἡ ὁποία βρίσκεται στὴ χώρα ἀπὸ τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1942. Ὁ Ehrgott ἀρχίζει νὰ ζητᾶ συνεχῶς ἀπὸ τὸ Κάϊρο τὴν ἀμέριστη ἐνίσχυση τοῦ κομμουνιστικοῦ ἀντάρτικου κινήματος (ΕΛΑΣ), παρ’ ὅλο ποὺ αὐτὸ εἶχε ἐξαπολύσει πόλεμο ἐναντίον τῶν ἄλλων ἀνταρτικῶν κινημάτων.
2.   Δεκέμβριος 1943: Φθάνει καὶ ὁ ταγματάρχης Gerard K. Wines. Αὐτὸς ἀλλάζει τακτική. Οἱ Ἀμερικανοὶ περιορίζονται νὰ παρατηροῦν, νὰ μαθαίνουν, νὰ μαζεύουν πληροφορίες καὶ νὰ δημιουργοῦν διασυνδέσεις. Τὶς σημαντικὲς τεχνικὲς ἀποφάσεις τὶς ἀφήνουν στοὺς Βρεταννοὺς συναδέλφους τους.
3.   Ὁ ναύαρχος Εὐγένιος Βαλασάκης, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ πολέμου ὡς πλοίαρχος ἦταν ἐπικεφαλῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Κέντρου Πληροφοριῶν στὴν Τουρκία, μὲ ἕδρα τὴν Σμύρνη, ἀπεκάλυψε ἀργότερα ὅτι ἡ ἐκεῖ Ἀμερικανικὴ Μυστικὴ Ὑπηρεσία Μ04 εἶχε ἐπικεφαλῆς της κάποιον Κάσκυ, τὸν ὁποῖον χαρακτηρίζει «φανατικὸ κομμουνιστή». Καὶ προσθέτει:
    «ἡ μόνη δρᾶσις του ἐν Τουρκία ἦτο νὰ παρεμποδίζη τὴν ὑπηρεσίαν μου καὶ τὰς ὑπὲρ τῆς χώρας μας προσπαθείας της».
 Ἀναφέρει ἐπίσης, ὅτι ἐκεῖ ὑπηρετοῦσε καὶ ὁ Ὅμηρος Νταίηβις, τέως διευθυντὴς τοῦ Ἀμερικανικοῦ Κολεγγίου Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος:
   «δυστυχῶς, διεδραμάτισε τότε ἕναν ἐπίσης ἀνθελληνικὸν καὶ ἐπιζήμιον ρόλον,  διότι, ὑπῆρξε ἐκ τῶν ἐνθέρμων ὑποστηρικτῶν καὶ ὑπερενισχυτῶν τοῦ ΕΑΜ… ἀνῆκεν εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν «συμπαθούντων»τὸ ΕΑΜ».
4.   Ὁ Βαλασάκης, βλέποντας τὶς φιλοεαμικὲς ἐνέργειες τῶν Ἀμερικανῶν, συμπεραίνει ὅτι οἱ ἐπικεφαλῆς τῆς Μ04 ἦσαν «κομμουνιστὲς» ἤ  «συμπαθοῦντες». Μπορεῖ καὶ νὰ ἦσαν. Ὅμως σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση, τοποθετήθηκαν ἐκεῖ ὅχι παρὰ τὸ ὅτι, ἀλλὰ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἦσαν ἀριστεροί, ὥστε νὰ ἐφαρμόσουν ἐνθουσιωδῶς τὴν πολιτικὴ τοῦ Ροῦζβελτ. Δὲν ἦσαν δὰ καὶ τόσον ἄφθονοι οἱ κομμουνιστὲς στὶς ΗΠΑ, ὥστε νὰ τυχαίνει νὰ τοποθετοῦνται ἀπ’ αὐτοὺς στὶς θέσεις κλειδιὰ γιὰ τὴν ἔναντι τῆς Ἑλλάδος πολιτική. Ἀκόμη κι ἄν συνέβαινε νὰ διορίζονται φιλοκομμουνιστὲς σ’ αὐτὲς τὶς θέσεις απὸ σύμπτωση, ἀσφαλῶς οἱ τοποθετούμενοι δὲν θὰ μποροῦσαν γιὰ πολὺ νὰ ἐφαρμόσουν δική τους πολιτική, συγκρουόμενοι πρὸς τὶς κυβερνήσεις Ἑλλάδος, Βρεταννίας, καὶ ΗΠΑ. Ἄρα, ἄν πράγματι οἱ ἁρμόδιοι γιὰ τὴν Ἑλλάδα Ἀμερικανοί ἦσαν ἀριστεροί, ἡ ἐπιλογή τους ἔγινε σκοπίμως. Ὁ ἴδιος ὁ Βαλασάκης ἀνέφερε:
   «Ἅπασαι ἀνεξαιρέτως αἱ ἐν Τουρκίᾳ Ἀμερικανικαὶ Ὑπηρεσίαι Μυστικοῦ Πολέμου ἐξακολουθοῦν συμπαθοῦσαι καὶ ἐκφραζόμεναι ἀνεπιφυλάκτως ὑπὲρ τοῦ ΕΑΜ, ἐνισχύουσαι τοῦτο, ἠθικῶς καὶ ὑλικῶς, διὰ χρημάτων καὶ ἐφοδίων».
5.   Δεκέμβριος 1943: Πιεζόμενος ἀπὸ τὸν Τσῶρτσιλ, ὁ Ροῦζβελτ συναινεῖ στὴν ὑποστήριξη τῶν ἐκκλήσεων τῆς ἐξόριστης ἑλληνικῆς κυβερνήσεως (Τσουδεροῦ) γιὰ κατάπαυση τοῦ ἐμφυλίου πολέμου, ὁ ὁποῖος εἶχε ξεσπάσει στὴν Ἑλλάδα μεταξὺ κομμουνιστικῶν ἀντιστασιακῶν ὀργανώσεων, ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1943. Τὴν προσπάθεια ὑπεστήριξε καὶ ἡ Μόσχα. Δίνει λοιπὸν ἐντολή,  στὸν ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν ὑπουργό του, Κόρντεν Χάλλ, ὁ ὁποῖος στὶς 31  Δεκεμβρίου 1943 προβαίνει στὴν ἐξῆς δήλωση:
   « Αἱ ἐκθέσεις περὶ ἀδελφοκτόνου ἀγῶνος ἐντὸς τῆς Ἑλλάδος ἐπροξένησαν αἴσθησιν εἰς τὴν Ἀμερικανικὴν Κυβέρνησιν καὶ τὸν λαὸν τῶν ΗΠΑ, διὰ τὸν ὁποῖον ἡ ἡρωϊκὴ καὶ ἑνιαία ἀντίστασις τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἐναντίον τῆς ἀξονικῆς ἐπιθέσεως καὶ κατοχῆς ὑπῆρξε συνεχὴς ἔμπνευσις. Ζωηρῶς ἐλπίζομεν ὅτι αἱ Ὁμάδες τῆς Ἑλληνικῆς Ἀντιστάσεως δὲν θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ σπαταλοῦν δυνάμεις εἰς τὰς ἐσωτερικὰς διενέξεις, ἀλλὰ θὰ ἑνωθοῦν ταχέως μεταξύ των καὶ μεθ’ ἡμῶν εἰς τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ. Τοιαύτη ἑνότης καὶ συνεργασία θὰ ἐπιταχύνη τὴν ἡμέραν τῆς νίκης καὶ τῆς ἀπελευθερώσεως, ὅτε ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς, ὑπερήφανος καὶ τιμημένος,, θὰ εἶναι πάλιν κύριος τῆς τύχης του».
Φεβρουάριος 1944: οἱ δύο ἀντιμαχόμενες πλευρές τῆς ἑλληνικῆς ἀντιστάσεως, ὑπογράφουν συμφωνία γιὰ τὴν κατάπαυση τοῦ μεταξύ των πολέμου.
στ) Δὲν θέλει νομιμόφρονα στρατό (1944)
1.   Ἡ ἐξόριστη Ἑλληνικὴ κυβέρνηση ζητᾶ νὰ μετάσχουν οἱ ἔνοπλες δυνάμεις της στὶς ἐπιχειρήσεις, οἱ ὁποῖες διεξάγονται στὴν Ἰταλία ἀπὸ τὸν Ἰούλιο τοῦ 1943. Ἔτσι:
§  Θὰ προωθοῦσε τὶς ἑλληνικὲς διεκδικήσεις (Δωδεκάνησα, Β. Ἤπειρος) ὑπενθυμίζοντας τοὺς τίτλους τῆς νίκης της ἐναντίον τῶν Ἰταλῶν τὸ 1940-41.
§  Οἱ ἐν λόγῳ δυνάμεις ἀφοσιωμένες στὸν πόλεμο θὰ ἔπαυαν νὰ πολιτικολογοῦν καὶ οἱ ἐνισχυόμενες ἀπὸ τὴν ἀδράνεια προσπάθειες ὑπονομεύσεώς τους,  θὰ ἀναχαιτίζονταν.
2.   Ὁ Τσῶρτσιλ συμφωνεῖ. Ἀντιδρᾶ ὁ Ροῦζβελτ. Δὲν θέλει τὴν συμμετοχὴ τῶν Ἑλλήνων στὸν Ἰταλικὸ πόλεμο γιὰ δύο λόγους:
                I.          Προτιμᾶ νὰ μὴν ὑπάρχουν τακτικὲς καὶ νομιμόφρονες ἑλληνικὲς ἔνοπλες δυνάμεις, ὅταν θ’ ἀπελευθερωθεῖ ἡ χώρα. Ἔτσι θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ ἐμπλακοῦν οἱ Ἄγγλοι στὴν προβλεπόμενη ἐνδοελληνικὴ σύγκρουση, ὁπότε θὰ φθαροῦν μαζὶ μὲ τὴν πολιτική τους καὶ θὰ ἀφήσουν τελικῶς τὸ πεδίο στοὺς Ἀμερικανούς.
              II.          Στὴν παρουσία Ἑλλήνων στὸ Ἰταλικὸ μέτωπο, ἀντιδροῦν οἱ πολυάριθμοι Ἰταλοὶ τῶν ΗΠΑ, τῶν ὁποίων ὁ Ροῦζβελτ χρειάζεται τὶς ψήφους.
3.   Μάρτιος 1944: Ἐπιτέλους μετακινεῖται ἡ 1η  (ἀπὸ τὶς δύο) Ἑλληνικὲς Ταξιαρχίες. Ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη ὅπου σάπιζε, μεταφέρεται στὴν Αἴγυπτο.  Ἐκεῖ θὰ ἐφοδιαστεῖ καταλλήλως, γιὰ νὰ διαπεραιωθεῖ στὴν Ἰταλία. Στὸ μεταξύ, ὅμως, ἡ διάβρωση εἶχε προχωρήσει.
4.   Ἀπρίλιος 1944: Στασιαστικὸ κίνημα διαλύει τὴν Ταξιαρχία καὶ ἁπλώνεται καὶ στὶς ὑπόλοιπες ἔνοπλες δυνάμεις τῆς ἐξόριστης ἑλληνικῆς κυβερνήσεως, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν διάλυσή τους καὶ τὴν παραίτησή της. Αὐτὸ τὸ κίνημα χαρακτηρίσθηκε ἀπὸ τὸν Ἀμερικανὸ τροτσκιστὴ Τζαίημς Μπάρνχαμ (James Burnham):
   «ἡ πρώτη μάχη τοῦ Γ’Παγκοσμίου Πολέμου»
5.   Οἱ Ἄγγλοι ἐπεμβαίνουν, γιὰ νὰ καταστείλουν τὸ κίνημα.  Ὁ Ροῦζβελτ, ἀνταποκρινόμενος σὲ σχετικὴ ἔκκληση τοῦ Τσῶρτσιλ, τοῦ ἀπευθύνει μήνυμα ὑποστηρίξεως. Δὲν κάνει ὅμως, διάβημα παράλληλο πρὸς τὸ τηλεγράφημα, τὸ ὁποῖο ἔστειλε ὁ Τσῶρτσιλ στὸν Μόλοτωφ, στὶς 18 Ἀπριλίου 1944, ζητῶντας ἀπὸ τὴν Μόσχα τὴν ἀποδοκιμασία τοῦ κινήματος, παρ’ὅλο ποὺ τοῦ τὸ ζητοῦν καὶ ὁ Τσῶρτσιλ καὶ ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση.
6.   Ὁ Ροῦζβελτ συνεχίζει νὰ δείχνει προσποιητὴ «ἀδιαφορία» γιὰ τὰ Βαλκάνια καὶ νὰ παρουσιάζει τὴν στάση του αὐτὴ σὰν:
   «στάση τιμίου ἀνιδιοτελοῦς μεσολαβητῆ, ὁ ὁποῖος διευθετεῖ τὶς συγκρούσεις μεταξὺ Μ. Βρεταννίας καὶ ΕΣΣΔ».

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργίου Γεωργαλᾶ «Πῶς θεμελιώθηκε ἡ Pax Americana» τόμος Β’ «Φρ. Ντ. Ροῦζβελτ: Κοσμοκράτωρ ὁ Α’»





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες