Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Ροῦζβελτ καὶ Ἑλλὰς [2]


ζ) Οὔτε κυβέρνηση ἐθνικῆς ἑνότητας (1944)
Ὅπως εἴδαμε, ὁ Τσῶρτσιλ ὑπέκυψε στὴν ἀξίωση τοῦ Ροῦζβελτ νὰ ἀναγνωρίζονται ὡς κυβερνήσεις τῶν ἀπελευθερουμένων χωρῶν αὐτές, οἱ ὁποῖες θὰ βρίσκονται «ἐπὶ τόπου».
1.   Μάρτιος 1944: Ἔχοντας ὑπ’ ὅψη τους τὴν παραπάνω θέση, οἱ Ἕλληνες κομμουνιστὲς συγκροτοῦν δικὴ τους κυβέρνηση, τὴν «Πολιτικὴ Ἐπιτροπὴ Ἐθνικῆς Ἀπελευθέρωσης» (ΠΕΕΑ).
2.   Ἀπρίλιος 1944: Τὰ ἑλληνικὰ κόμματα στέλνουν ἀντιπροσώπους στὸν Λίβανο σὲ «συνέδριο», μὲ σκοπὸ τὴν συγκρότηση κυβερνήσεως ἐθνικῆς ἑνότητας ὑπὸ τὸν φιλελεύθερο Γ. Παπανδρέου. Ὁ πρεσβευτὴς τῶν ΗΠΑ στὴν ἐξόριστη ἑλληνικὴ κυβέρνηση, Μακ Βῆ, ἀρνεῖται νὰ μιμηθεῖ τὸν Βρεταννὸ συνάδελφό του Λῆπερ καὶ νὰ μεταβεῖ στὸν Λίβανο, γιὰ νὰ ὑποβοηθήσει τὸ ἔργο τοῦ συνεδρίου. Μ’ αὐτὴν τὴν ἀποχὴ ὁ Ροῦζβελτ ἀποβλέπει:

      I.          Στὴν καλλιέργεια τῆς ἐντυπώσεως ὅτι τὸ συνέδριο ἔχει ὀργανωθεῖ μονομερῶς ἀπὸ τοὺς Βρεταννοὺς γιὰ δικό τους ὄφελος καὶ συνεπῶς αὐτοὶ εὐθύνονται γιὰ ὅσα θὰ ἐπακολουθήσουν.
    II.          Στὴν ἐπιβεβαίωση τοῦ ἰσχυρισμοῦ ὅτι οἱ ΗΠΑ δὲν ἀναμιγνύονται στὶς ἑλληνικὲς ὑποθέσεις καὶ συνεπῶς τοὺς ἀνήκει ἐν καιρῷ, ὁ ρόλος τοῦ τελικοῦ κριτῆ καὶ ρυθμιστῆ.
3.   Ὁ ἴδιος ὁ Μὰκ Βῆ, σὲ ὑπόμνημά του (12 Δεκεμβρίου 1944), ἐξηγεῖ:
«Ἡ παρουσία μου ἐκεῖ (δηλαδὴ στὸ συνέδριο τοῦ Λιβάνου) θὰ δημιουργοῦσε ἐσφαλμένη ἐντύπωση καὶ θὰ ἐνθάρρυνε τοὺς Ἕλληνες νὰ σκεφθοῦν ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ συμπαρατάσσονται μὲ τοὺς Βρεταννοὺς στὴν προσπάθειά τους νὰ ἐλέγχουν τὶς ἑλληνικὲς ἐσωτερικὲς ὑποθέσεις».
4.   4 Ἰουνίου 1944: Τὸ Φόρεϊν Ὄφφις, πληροφορεῖ ἐπ’  αὐτοῦ τὸ Στέητ Ντηπάρτμεντ.  Ζητᾶ τὴ βοήθειά του, γιὰ νὰ ἀποτραπεῖ τὸ «ἀνανεωμένο χάος». Οἱ  Βρεταννοὶ ζητοῦν ἐπίσημη δήλωση τῶν ΗΠΑ ὅτι ὑποστηρίζουν τὸν πρωθυπουργὸ Γ. Παπανδρέου. Ὁ ἀναπληρωτὴς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶντῶν ΗΠΑ, Στεττίνιους, ἀπαντᾶ:
«Οἱ ΗΠΑ δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ ἐπέμβουν στὶς ἐσωτερικὲς ὑποθέσεις τῆς Ἑλλάδος. Ἐξ ἄλλου λόγῳ τῆς ἐλλείψεως … πληροφοριῶν εἶναι ἐντελῶς ἀπρόθυμες νὰ διακινδυνεύσουν νὰ ἐμπλακοῦν, ὑποστηρίζοντας οἱοδήποτε ἄτομο ἤ οἱανδήποτε πολιτικὴ παράταξη»!
5.   Ἡ Βρεταννικὴ κυβέρνηση ἀναγκάστηκε νὰ ἐνεργήσει μὲ τὴν «βοήθεια» τῆς Μόσχας!  Ἡ τελευταία, τὴν ἀγγλορωσικὴ συμφωνία γιὰ διανομὴ τῶν Βαλκανίων, ἡ ὁποία εἶχε συναφθεῖ στὴν Μόσχα τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1943, πιέζει τὸ ΚΚΕ-ΕΑΜ νὰ μετάσχει στὴν κυβέρνηση ἐθνικῆς ἑνότητας ὅπως, καὶ γίνεται.
6.   Αὔγουστος 1944: Οἱ Βρεταννοὶ ἀποφασίζουν τὴν μεταφορὰ τῆς ἐξόριστης Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἀπὸ τὸ Κάϊρο στὴν Ἰταλία (Σαλέρνο). Οἱ Ἀμερικανοὶ ἀντιδροῦν. Ἐπιχείρημα: Ἡ μεταφορὰ θὰ δώσει τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ κυβέρνηση Παπανδρέου εἶναι «ἀπόφυση» τῶν Βρεταννῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ πρεσβεία τῶν ΗΠΑ παραμένει στὸ Κάϊρο, ὅπως καὶ ἡ σοβιετική. Σὲ σχετικὸ διάβημα τοῦ Ἑλληνα πρέσβυ στὴν Οὐάσιγκτων, τὸ Στέητ Ντηπάρτμεντ ἀπαντᾶ: Ἡ κυβέρνηση τῶν ΗΠΑ δὲν εἶχε τηρηθεῖ ἐνήμερη γιὰ τὴν μετακίνηση καὶ γι’ αὐτὸ ὁ πρέσβυς της θὰ παραμείνει στὸ Κάϊρο.
η) Ὅπλα ἐναντίον τῶν Ἄγγλων (1944)
17 Αὐγούστου 1944: Ὁ Τσῶρτσιλ, μὲ προσωπικό, ἄκρως ἀπόρρητο τηλεγράφημά του, ἐνημερώνει τὸν Ροῦζβελτ γιὰ τὴν ἀπόφασή του νὰ στείλει Βρεταννικὰ στρατεύματα στὴν ἑλλάδα, μόλις ἀρχίσει ἡ ἀποχώρηση τῶν Γερμανῶν, γιὰ νὰ προλάβουν τὴν ἔκρηξη ἐμφυλίου πολέμου.

26 Αὐγούστου: Ὁ Ροῦζβελτ ἀπαντᾶ:
«Δὲν ἔχω ἀντίρρηση … Δὲν ὑπάρχει ἐπίσης, ἀντίρρηση γιὰ τὴν χρησιμοποίηση ἀμερικανικῶν μεταγωγικῶν ἀεροπλάνων».
23 Σεπτεμβρίου: Καὶ ὁ Στάλιν συμφωνεῖ. Ὅμως τὰ πράγματα θὰ δείξουν ὅτι ὁ Ροῦζβελτ «εἶχε ἀντιρρήσεις» καὶ μάλιστα πολλές.
Ὁρισμένα στοιχεῖα ἐπιτρέπουν τὴν ὑποψία ὅτι ὁ Ροῦζβελτ ἐπεδίωξε τὴν ἔνοπλη σύγκρουση κομμουνιστῶν –Βρεταννῶν στὴν Ἑλλάδα, μὲ σκοπὸ νὰ ἐκτοπίσει τοὺς δεὐτερους ἀπὸ αὐτὴν τὴν περιοχὴ καὶ νὰ τὴν ἀναλάβει ἡ Οὐάσσιγκτων.
1.  Αὔγουστος 1944: Τὸ ἀμερικανικὸ «γραφεῖο στρατηγικῶν ὑπηρεσιῶν» (OSS) πρόδρομος τῆς CIA, στέλνει κρυφὰ ἀπὸ τοὺς Βρεταννούς, ὅπλα στοὺς κομμουνιστὲς ἀντάρτες. Στὶς 21 Αὐγούστου 1944, ὁ Γουῶρνερ, β’ μετὰ τὸν Λῆπερ στὴν βραταννικὴ πρεσβεία τηλεγραφεῖ ἀπὸ τὸ Κάϊρο στὴν κυβέρνησή του ὅτι τὸ OSS:
«ἔδωσε προσφάτως μικρὲς ποσότητες ὅπλων στὸν ΕΛΑΣ Εὐβοίας καὶ Πηλίου, χωρὶς νὰ μᾶς πληροφορήσει».
Ὁ ὑπαρχηγὸς τοῦ ΚΚΕ,  Ἰ Ἰωαννίδης, λέει ὅτι αὐτὸς ἔπεισε τὸν ἀρχηγὸ τοῦ OSS στὴν Ἑλλάδα, Κώστα Κουβαρᾶ, ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ ἔπρεπε νὰ στείλουν ὅπλα στοὺς κομμουνιστές. Ἕτσι, προσθέτει, ἀμερικανικὰ ἀεροπλάνα:
«ἔκαναν ρίψεις δύο –τρεῖς φορές. Μᾶς ἔριξαν πιστόλια, ὁπλοπολυβόλα καὶ πολυβόλα, καὶ μερικὲς στολές. Ἐγὼ συνεχῶς ζητοῦσα ὁπλισμό, μόνο ὁπλισμό… Ἐμεῖς θέλομε πολλὰ καὶ οἱ ρίψεις νὰ εἶναι πιὸ συχνές, κάθε ἑβδομάδα, ἤ δυὸ φορὲς τὴν ἑβδομάδα. Μὴν φοβᾶσαι ὅτι μπορεῖ νὰ μᾶς πάρουν χαμπάρι οἱ Ἐγγλέζοι. Ἐκεῖ θὰ ‘μαστε μόνο ἐμεῖς καὶ οἱ Ἐγγλέζοι δὲν μποροῦν νὰ ἔλθουν. Σ’ αὐτὸ λοιπὸν τὸ στέκι ποὺ κανονίσαμε, μᾶς ἔριξαν ὁρισμένο ὁπλισμὸ οἱ Ἀμερικανοί, μὲ δικά τους ἀεροπλάνα. .. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ὁπλισμός,  ποὺ μᾶς ρίξαν καὶ ἦταν ἐντελῶς καινούργιος,  ἐστάλη μέσα στὴν Ἀθήνα. Τρεῖς ἤ τέσσερις ρίψεις μᾶς κάναν μὲ πενήντα ἤ ἑξήντα ὁπλοπολυβόλα κλπ. ..Αὐτὰ ὅλα, πῆγαν κατευθείαν στὴν Ἀθήνα..».
2.   Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὰ ἀμερικανικὰ ὅπλα στέλνονται στοὺς κομμουνιστές:
      I.          Σὲ μιὰ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία οἱ Γερμανοὶ ἑτοιμάζονται νὰ ἐκκενώσουν τὴν Ἑλλάδα καὶ συνεπῶς δὲν χρησιμεύουν σὲ ἀγῶνα ἐναντίον τους.
    II.          Κρυφὰ ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους καὶ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση, ποὺ ἤδη ἀγωνιοῦν γιὰ τὴ διαβλεπόμενη ἀπειλή κομμουνιστικῆς ἐπικρατήσεως, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Τσῶρτσιλ ἐνημερώνει συνεχῶς τὸν Ροῦζβελτ.
3.   Οἱ ρίψεις ἀμερικανικῶν ὅπλων δὲν εἶχαν συνέχεια. Σταματοῦν ἐπειδὴ οἱ Ἄγγλοι τὸ ἔμαθαν καὶ διαμαρτυρήθηκαν. Τὸ β’πρόσωπο τῆς τότε ἡγεσίας τοῦ ΚΚΕ, Ἰ Ἰωαννίδης, ἀποκαλύπτει ὅτι ὅσα ἀμερικανικὰ ὅπλα δόθηκαν, ἐστάλησαν ἀμέσως στὴν Ἀθήνα, γιὰ νὰ χρησιμοποιηθοῦν στὴν ἐπερχόμενη σύγκρουση μὲ τοὺς ἀγγλο-κυβερνητικούς.
4.   Μερικοὶ ἀποδίδουν τὸ γεγονὸς τῆς ἀποστολῆς ἀμερικανικῶν ὅπλων στοὺς κομμουνιστές, στὸ ὅτι ὁ προαναφερθεὶς Κώστας Κουβαρᾶς, ἦταν ἀνεψιὸς τοῦ κομμουνιστῆ Ἕλληνα δημοσιογράφου Νίκου Καρβούνη. Νομίζω, ὅμως, ὅτι εἶναι λογικώτερο νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ὁ Κουβαρᾶς τοποθετήθηκε στὴν Ἑλλάδα, ἀκριβῶς ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς συγγένειάς του.
θ) Ἀρχίζει τὴν βοήθεια (1944)
Γιὰ νὰ ἐπιτύχει ὁ Ροῦζβελτ, στὴν ἑλλαδικὴ πολιτική του, διέθετε, κατὰ τὸν C.M.Woodhouse,  δύο πλεονεκτήματα ἔναντι τῶν ἄλλων ξένων Δυνάμεων.
      I.          Τὸν πρεσβευτὴ Λίνκολν Μακβῆ, ὁ ὁποῖος διέθετε τὴν μεγαλύτερη ἀπὸ κάθε ἄλλο ξένο διπλωμάτη πεῖρα γιὰ τὰ ἑλληνικὰ πράγματα.
    II.          Τὴν δυνατότητα νὰ προσφέρει βοήθεια, χωρὶς τὴν ὁποία ἦταν ἀδύνατη ἡ ἐπιβίωση τῆς χώρας.
Ὅμως, Τὰ παραπάνω πλεονεκτήματα δὲν θὰ ἀρκοῦσαν. Γιὰ νὰ ἀποδώσουν, ἔπρεπε νὰ ἔχει προηγηθεῖ τὸ ναυάγιο τῆς βρεταννικῆς πολιτικῆς στὴν Ἑλλάδα.
1.   Σεπτέμβριος 1944:  Ἡ Οὐάσιγκτων πληροφορεῖ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση ὅτι θὰ παράσχει «ἀρωγὴ γιὰ τὴν ἀνόρθωση τῆς Ἑλλάδος».
Ὀκτώβριος 1944: ἁποχώρηση τῶν Γερμανῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Καταφθάνουν μικρὲς ἀγγλικὲς δυνάμεις, οἱ ὁποῖες συνοδεύουν τὴν ἐπαναπατριζόμενη κυβέρνηση. Φθάνουν ἐπίσης, καὶ λίγοι Ἀμερικανοὶ στρατιωτικοί. Ἡ Οὐάσιγκτων ὅμως δηλώνει σαφῶς, ὅτι τὸ ἔργο τους θὰ περιορίζεται αὐστηρῶς στὸν τομέα τῆς «ἀρωγῆς γιὰ τὴν ἀνόρθωση». Καὶ ὅτι δὲν πρόκειται σὲ καμμία περίπτωση νὰ ἐμπλακοῦν στὴν τήρηση τῆς τάξεως, ἀκόμη καὶ ἄν παρουσιαζόταν τέτοια ἀνάγκη.
2.   29 Ὀκτωβρίου: Συγκροτεῖται «Ἐπιτροπὴ Οἰκονομικοῦ καὶ Στρατιωτικοῦ Ἐφοδιασμοῦ» (Economic and Military Sapply Committee). Περιλαμβάνει ἕναν ἀντιπρόσωπο τοῦ Βρεταννικοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, τὸν «Εἰδικὸ Οἰκονομικὸ Σύμβουλο» τοῦ Ἀμερικανοῦ Πρέσβεως στὴν Ἀθήνα καὶ διάφορους Βρεταννοὺς καὶ Ἀμερικανοὺς ἐμπειρογνώμονες σὲ θέματα ἀνεφοδιασμοῦ καὶ περιθάλψεως.
3.   Στὴν περίοδο αὐτήν, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ τότε Βρεταννὸς ὑπουργὸς Μεσογείου Μακμίλλαν, στὰ Ἀπομνημονεύματά του, οἱ Ἀμερικανοί, καὶ προσωπικῶς ὁ Πρέσβυς Μακβῆ, ἔδειχναν:
«μᾶλλον χλιαρὸ ἐνδιαφέρον»
Θεωρῶ αὐτὴ τὴν στάση σκόπιμη. Οἱ Ἀμερικανοὶ θέλουν νὰ ἐξαναγκάσουν Ἕλληνες καὶ Βρεταννούς, μπροστὰ στὴν συνεχῆ ἐπιδείνωση τῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως, νὰ ζητοῦν οἱ ἴδιοι, μόνοι τους, τὴν ὅλο καὶ μεγαλύτερη ἀμερικανικὴ παρέμβαση. Πράγματι, στὰ τέλη Νοεμβρίου, ὕστερα ἀπὸ βρεταννικὴ αἴτηση, τοποθετεῖται στὴν Ἐπιτροπὴ Ἀμερικανὸς Οἰκονομικὸς Σύμβουλος, ὁ ὁποῖος ἔγινε καὶ ὁ οὐσιαστικότερος προϊστάμενός της.
ι) ὑποκινεῖ τὴν σύγκρουση (1944)
Νοέμβριος 1944: Ἡ κυβέρνηση τοῦ Γ. Παπανδρέου, ὑποστηριζομένη ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, ζητᾶ ἀπὸ ὅλες τὶς ἀνταρτικές -ἀντιστασιακὲς ὀργανώσεις νὰ ἀφοπλιστοῦν, γιὰ νὰ συμβάλουν στὴν συγκρότηση τακτικοῦ στρατοῦ. Οἱ κομμουνιστὲς ἀρνοῦνται. Ὁ Γ. Παπανδρέου, βασιζόμενος στὴν ἀνεπιφύλακτη βρεταννικὴ ὑποστήριξη, παραμένει ἀνυποχώρητος. Οἱ κομμουνιστὲς κλονίζονται καὶ δείχνουν νὰ ὑποχωροῦν.
2.   1η Δεκεμβρίου: Ὁ Ἀμερικανὸς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν, Ἔντουαρτ Στεττίνιους, δηλώνει:
«Πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ ἦταν πάντοτε νὰ ἀπέχουν ἀπὸ κάθε ἐπέμβαση στὶς ἐσωτερικὲς ὑποθέσεις τῶν ἄλλων ἐθνῶν. Συμφώνως μὲ τὴν πολιτικὴν αὐτήν, οἱ ΗΠΑ ἀποφεύγουν μὲ σχολαστικότητα νὰ ἐπεμβαίνουν στὶς ὑποθέσεις τῶν χωρῶν, οἱ ὁποῖες ἀπελευθερώνονται ἀπὸ τοὺς Γερμανούς…»
«… ἡ πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ ἀντίκειται σὲ ὁποιαδήποτε ἐπέμβαση, ἡ ὁποία θὰ ἐπηρέαζε τὴν ἐσωτερικὴ κατάσταση, οἱασδήποτε ἀπὸ τὶς χῶρες ποὺ ἀπελευθερώνονται. Ὁ ἀμερικανικὸς λαὸς βεβαίως, ἀντιμετωπίζει μὲ συμπάθεια τὶς προσδοκίες τῶν κινημάτων ἀντιστάσεως καὶ τῶν ἀντιφασιστικῶν στοιχείων στὶς ἀπελευθερωθεῖσες χῶρες. Ὁ ἀμερικανικὸς λαὸς γνωρίζει ὅτι οἱ ὁμάδες αὐτές, οἱ ὁποῖες πολέμησαν τόσο θαρραλέα κατὰ τῶν Γερμανῶν, δὲν προτίθενται νὰ παρεμποδίσουν τὶς παροῦσες τόσο σημαντικὲς στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις κατὰ τῆς Γερμανίας».
3.   2 Δεκεμβρίου:
§  Τὸ ἐπίσημο δημοσιογραφικὸ ὄργανο τοῦ ΚΚΕ, «Ριζοσπάστης», προβάλλει μὲ τυμπανοκρουσίες τὴν δήλωση Στεττίνιους.
§  Τὸ ΚΚΕ παρουσιάζει τελεσιγραφικῶς τὶς ἀξιώσεις του. Ἡ σύγκρουση γίνεται ἀναπόφευκτη.
4.   3 Δεκεμβρίου:
§  Ἡ δήλωση τοῦ Στεττίνιους μεταδίδεται στὰ ἑλληνικὰ ἀπὸ τὴν «Φωνὴ τῆς Ἀμερικῆς».
§  Ἀρχίζει ἡ ἔνοπλη σύγκρουση στὴν Ἀθήνα.
Ποιὸς ἦταν ὁ ρόλος τῆς δηλώσεως Στεττίνιους στὴν πρόκληση τῆς μάχης τῶν Ἀθηνῶν;
1.   Οἱ κομμουνιστές:  Ἐκλαμβάνουν τὴν δήλωση ὡς διαβεβαίωση τῆς ἀποφάσεως τοῦ «ἀντιϊμπεριαλιστῆ»  Ροῦζβελτ, νὰ μὴν ἐπιτρέψει στὸν «ἰμπεριαλιστὴ» Τσῶρτσιλ νὰ ἐπέμβει ἐναντίον τους. Ἄν ὅμως οἱ κυβερνητικοὶ ἀφεθοῦν μόνοι τους, οἱ κομμουνιστὲς ἐκτιμοῦν ὅτι εἶναι σὲ θέση νὰ τοὺς νικήσουν.  Ἄρα, μποροῦν νὰ ἐξορμήσουν. Τὰ χέρια τους εἶναι λυμένα… ( Ἔτσι ἐπαναλαμβάνουν τὸ λάθος, τὸ ὁποῖο διέπραξε ὁ Χίτλερ, νομίζοντας ὅτι οἱ ΗΠΑ θὰ ἔμεναν οὐδέτερες). Ἄρα, προχωροῦν στὴν ἀναμέτρηση.
2.   Οἱ Βρεταννοί:Θεωροῦν ὅτι οἱ ἀμερικανικὲς ἀντιρρήσεις ἔχουν ἄλλον θεωρητικὸ καὶ ψηφοθηρικὸ χαρακτῆρα. Διότι ἡ Οὐάσιγκτων τοὺς διαβεβαίωνε ὅτι «δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν Μεσόγειο, τὰ Βαλκάνια καὶ τὴν Ἐγγὺς Ἀνατολή», ἀναγνωρίζοντας ἐκεῖ τὴν δικαιοδοσία τῆς Βρεταννίας. Ἄλλωστε, ὁ Ροῦζβελτ παίζει, γιὰ μία ἀκόμη φορά, διπλὸ παιχνίδι:
§  Βάζει τὸ Στέητ Ντηπάρτμεντ νὰ διακηρύττει τὴν «ἰδεολογική», «γιὰ λόγους ἀρχῆς» ἀντίθεσή του σὲ κάθε βρεταννικὴ ἐπέμβαση στὴν Ἑλλάδα.
§  Ταυτοχρόνως, ἀναθέτει στὸν Χόπκινς νὰ διαβεβαιώνει τὸν Τσῶρτσιλ ὅτι οἱ ΗΠΑ συμμερίζονται τὴν ἑλληνικὴ πολιτική του.
§  Καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ροῦζβελτ, προσωπικῶςὅποτε πιέζεται ἀπὸ τὸν Τσῶρτσιλ, ἐγκρίνει αὐτὴν τὴν πολιτική.
3.   Σφάλλουν καὶ οἱ δύο:
      I.          Οἱ κομμουνιστές, διότι ὁ Ροῦζβελτ δὲν ἐπιθυμεῖ ρωσοκρατούμενη Ἑλλάδα. Ἐπιζητεῖ τὴν ἔνοπλη ἐμπλοκὴ τῶν Ἄγγλων στὴν Ἀθήνα, ὄχι γιὰ νὰ νικηθοῦν καὶ νὰ ἐπικρατήσουν οἱ ἀριστεροί, ἀλλὰ γιὰ νὰ φθαρεῖ ἡ ἀγγλικὴ πολιτικὴ πρὸς ὄφελος τῶν ΗΠΑ, οἱ ὁποῖες θὰ παραμείνουν ἐκτὸς διαμάχης, οὐδέτερες, «ἀντικειμενικὲς» καὶ ἄφθαρτες.
    II.          Οἱ Βρεταννοί, διότι ὁ Ροῦζβελτ θέλει νὰ τοὺς φθείρει στὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ τοὺς ἐκτοπίσει ἀπ’ αὐτήν.
Οἱ κομμουνιστὲς ὑπερεκτιμοῦν τὴ σημασία τῆς ἀμερικανικῆς ἀντιδράσεως στὴν βρεταννικὴ ἐπέμβαση. Οἱ Βρεταννοὶ τὴν ὑποτιμοῦν. Ἀμφότεροι παγιδεύονται.
4.   Συμπέρασμα: Δὲν μπορεῖ νὰ ὑποστηριχθεῖ ὅτι χωρὶς τὴν «δήλωση τῆς 3ης Δεκεμβρίου» θὰ εἶχε ἀποτραπεῖ ἡ ἔνοπλη σύγκρουση. Τὸ γεγονὸς πάντως εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ δήλωση:
§  Ἐνεθάρρυνε τοὺς κομμουνιστὲς νὰ σκληρύνουν τὴ στάση τους
§  Ἔδειξε ὅτι ὁ Ροῦζβελτ ἤθελε τὴν σύγκρουση.
ια) Παίζει μ’ αὐτήν (1944-45)
Οἱ Ἄγγλοι ἐπεμβαίνουν στὴν Ἑλλάδα ὑποστηρίζοντας τὶς μικρὲς κυβερνητικὲς δυνάμεις. Ὁ Ροῦζβελτ κάνει ὅτι μπορεῖ γιὰ νὰ δυσκολέψει, νὰ ἐκθέσει, νὰ φθείρει τοὺς Ἄγγλους καὶ νὰ προβάλει τὴν «δημοκρατικότητα, τὴν «ἀντικειμενικότητα» καὶ τὴν «ἀμεροληψία» τῶν ΗΠΑ. Ὅπως τὸ συνηθίζει, δὲν ἐνεργεῖ προσωπικῶς. Βάζει ἄλλους -Ἀμερικανοὺς ἀνταποκριτὲς στὴν Ἀθήνα, τὸν ἀμερικανικὸ Τύπο, τὸ Στέητ Ντηπάρτμεντ, ἀκόμη καὶ στρατιωτικούς. Ὅλοι αὐτοὶ ὑποτίθεται πὼς ἐνεργοῦν ἀπὸ μόνοι τους. Μ’ αὐτὴν τὴν μέθοδο διατηρεῖ γιὰ τὸν ἑαυτόν του πλήρη ἐλευθερία ἑλιγμῶν, ἀνάλογα μὲ τὴν πορεία τῶν ἐξελίξεων.
1.   5 Δεκεμβρίου: Ἐνῶ οἱ μάχες γενικεύονται στὴν Ἀθήνα, ὁ Στεττίνιους κάνει νέα δήλωση. Ἀποδοκιμάζει τὴν βρεταννικὴ ἐπέμβαση. Ὁ Ροῦζβελτ σιωπᾶ.
2.     Ἀ.Ι. Κοραντῆς γράφει:
«Οἱ Ἀμερικανοὶ στρατιωτικοὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα εἶχαν αὐστηρὰς διαταγὰς νὰ μὴν βοηθήσουν καθόλου τοὺς Βρεταννούς. Ἡ ἀντιπάθεια τῶν μαχομένων Βρεταννῶν ἐναντίον ὅλων τῶν Ἀμερικανῶν εἰς τὰς Ἀθήνας ηὔξανεν ὁσημέραι. Ὅλοι οἱ Ἀμερικανοὶ στρατιωτικοὶ φρόντιζαν νὰ τηροῦν «αὐστηρὰν οὐδετερότητα» καὶ περιεφέροντο, φέροντες περιβραχιόνια μὲ τὰ χρώματα τῆς σημαίας των».
3.   Ὁ τότε Ἄγγλος ὑπουργὸς Μεσογείου Χάρολντ Μακμίλλαν, θυμᾶται:
«Οἱ Ἀμερικανοὶ ἐπιδεικνύουν τὴν οὐδετερότητά τους, κυκλοφορῶντας μὲ αὐτοκίνητα, σκεπασμένα σχεδὸν μὲ τὴν ἀμερικανικὴ σημαία».
4.   Καὶ ὁ Βρεταννὸς πρέσβυς στὴν Ἀθήνα, Reginal Leeper, διαπιστώνει:
«Ἡ οὐδετερότητα τῶν Ἀμερικανῶν χρησιμοποιήθηκε στὸ ἔπακρο ἀπὸ τὸν ΕΛΑΣ καὶ τὴν προπαγάνδα του. Ἦταν ἕνα πρώτης τάξεως τονωτικὸ γι’ αὐτούς… Οἱ περισσότεροι Ἀμερικανοὶ ἀνταποκριτὲς κατηγοροῦσαν τοὺς Βρεταννοὺς καὶ ὑπεστήριζαν τοὺς κομμουνιστές».
5.   Ἡ ἄποψη τοῦ Ροῦζβελτ ὅπως τὴν ἐξέφρασε ὁ πρεσβευτής του στὴν Ἀθήνα Μὰκ Βῆ, μὲ ἐγγραφὴ στὸ ἡμερολόγιό του στὶς 7 Δεκεμβρίου 1944, ἦταν ὅτι:
«ἡ κυβέρνηση Παπανδρέου θὰ ἔπρεπε νὰ παραιτηθεῖ -οἱ Βρεταννοὶ τὴν σχημάτισαν καὶ τὴν εἰσήγαγαν – καὶ ὁ Βασιλεὺς θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν εἰσέλθει στὴν χώρα, μέχρις ὅτου διεξαχθεῖ δημοψήφισμα».
6.   Καὶ ὁ γνωστὸς Ἀμερικανὸς δημοσιογράφος, Γ. Σίρερ, ὑπεστήριξε ὅτι δῆθεν:
«μία κυβέρνηση ἀπὸ ὅλα τὰ κόμματα, ὑπὸ τὸν Θ. Σοφούλη, Θὰ εἶχε ἀποτρέψει τὸν ἐμφύλιο, ἄν καὶ δὲν θὰ εἶχε ἐπιτρέψει τὴν παλινόρθωση τοῦ Βασιλέως Γεωργίου Β’, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Τσῶρτσιλ ἦταν ἀποφασισμένος».
7.   Μὲ βάση τὶς παραπάνω ἀπόψεις, ὁ ἀμερικανικὸς Τύπος ἐπικρίνει δριμύτατα τὴν ἀγγλικὴ παρέμβαση στὴν Ἑλλάδα. Τὰ δημοσιεύματά του χρησιμεύουν μέχρι σήμερα ὡς «ἄλλοθι» τῶν κομμουνιστῶν γιὰ τὴν πολιτική τους ἐκείνης τῆς ἐποχῆς..
ιβ)  Ἀγγλοαμερικανικὴ κρίση
1.   7 Δεκεμβρίου: Ὁ ναύαρχος Κίνγκ, ἀρχηγὸς ἐπιχειρήσεων τοῦ Ἀμερικανικοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ, διατάσσει τὸν ἀρχηγὸ τοῦ Ἀμερικανικοῦ στόλου Μεσογείου, ὑποναύαρχο Χιούϊτ, νὰ μὴν ἐπιτρέψει τὴν χρησιμοποίηση ἀμερικανικῶν σκαφῶν γιὰ τὴν μεταφορὰ ἐφοδίων στὶς μαχόμενες ἐναντίον τῶν κομμουνιστῶν βρεταννικὲς ὁμάδες. Ἔτσι ὁ Ροῦζβελτ, παραβιάζει τὴν ὑπόσχεση, τὴν ὁποία προσωπικῶς εἶχε δώσει στὸν Τσῶρτσιλ τὸν Αὔγουστο.
2… 9 Δεκεμβρίου:Ὁ Βρεταννὸς πρωθυπουργός, ἐξοργισμένος, τηλεφωνεῖ στὸν Χόπκινς. Ὁ τελευταῖος ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ τηλεφωνικὴ σύνδεση εἶναι κακὴ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει, τί τοῦ λέγει ὁ συνομιλητής του. Ἔτσι κερδίζει χρόνο γιὰ νὰ συννενοηθεῖ μὲ τὸν Ροῦζβελτ.
3.   Ὁ Τσῶρτσιλ τηλεγραφεῖ αὐθημερὸν στὸν Χόπκινς.
«Ταράχθηκα πολὺ ἀπὸ τὴν τελευταία φράση τῆς ἀνακοινώσεως πρὸς τὸν Τύπο τοῦ κ. Στεττίνιους, ποὺ φαίνεται νὰ ἀποδοκιμάζει ὁλόκληρη τὴν ἐξωτερικὴ πολιτική μας στὸ Βέλγιο … καὶ στὴν Ἑλλάδα».
4.    Συνεχίζοντας ὁ Τσῶρτσιλ ζητᾶ ἀπ’ τὸ alter ego τοῦ Ροῦζβελτ νὰ ἀποσπάσει ἀπὸ τὸν σιωπῶντα πρόεδρο δημόσια ἔγκριση τῆς βρεταννικῆς πολιτικῆς στὴν Ἑλλάδα. Γράφει:
«Ἄν εἶναι δυνατὸν, νὰ λέγεται στοὺς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν, ὅτι οἱ ΗΠΑ εἶναι ἐναντίον μας, τότε θὰ χυθεῖ περισσότερο βραταννικὸ καὶ ἀκόμη περισσότερο ἑλληνικὸ αἷμα. Θλίβομαι πάρα πολὺ νὰ διαπιστώνω ἐνδείξεις ἀπομακρύνσεώς μας, σὲ μιὰ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἑνότητά μας ἀποκτᾶ ἀκόμη μεγαλύτερη σημασία, καθὼς ὁ κίνδυνος ὑποχωρεῖ καὶ ἡ διχόνοια σηκώνει κεφάλι».
5.   Αὐτὸ κατὰ τὸν Χόπκινς ἦταν:
«τὸ πιὸ βίαιο ξέσπασμα ὀργῆς σ’ὁλόκληρη τὴν ἱστορία τῆς ἀλληλογραφίας προέδρων τῶν ΗΠΑ».
Ὁ ἴδιος προσθέτει μετὰ ἀπ’ αὐτό:
«οἱ σχέσεις μεταξὺ Λευκοῦ Οἴκου καὶ Ντάουνινγκ Στρήτ, ὑπῆρξαν πιὸ τεταμένες ἀπὸ ποτὲ ἄλλοτε».
6.     Ὁ Χόπκινς διαβεβαιώνει τὸν Τσῶρτσιλ, ὅτι οἱ ναύαρχοι Κίνγκ καὶ Χιούϊτ εἶχαν ενεργήσει μὲ δική τους πρωτοβουλία, ἐν ἀγνοίᾳ τοῦ Ροῦζβελτ. Καὶ ὅτι διὰ τοῦ ναυάρχου Λῆχυ, ἀρχηγοῦ τοῦ Ἐπιτελείου, δόθηκε ἐντολὴ στὸν Κίνγκ, νὰ ἄρει τὴν ἀπαγόρευσή του, «ἡ ὁποία διήρκεσε πέντε ἡμέρες.
7.   Ὁ Τσῶρτσιλ θἐλει νὰ δώσει συνέχεια στὴν ὑπόθεση, διαμαρτυρόμενος ἀπ’ εὐθείας στὸν Ροῦζβελτ, ἀλλὰ ὁ Χόπκινς τοῦ συνιστᾶ πιεστικῶς, διὰ τοῦ Χάλιφαξ, νὰ μὴν τὸ κάνει διότι:
«ἡ ἀμερικανικὴ κοινὴ γνώμη γιὰ ὅλη τὴν ἑλληνικὴ ὑπόθεση ἦταν δυσμενέστατη, καὶ κατὰ τὴ γνώμη μας, ἡ βρεταννικὴ κυβέρνηση τὰ εἶχε κάνει θἀλασσα».
8.   Ὁ Τσῶρτσιλ, τὴν ἀνάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος, δὲν δίνει συνέχεια στὸ ζήτημα. Δέχεται τὶς διαβεβαιώσεις πὼς ὁ Κίνγκ εἶχε ἐνεργήσει ἐν ἀγνοίᾳ  τοῦ Ροῦζβελτ καὶ ἐκφράζει τὴν εὐγνωμοσύνη του πρὸ τὸν Χόπκινς γιὰ τὴν διευθέτηση τοῦ ζητήματος.

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργίου Γεωργαλᾶ «Πῶς θεμελιώθηκε ἡ Pax Americana» τόμος Β’ «Φρ. Ντ. Ροῦζβελτ: Κοσμοκράτωρ ὁ Α’»







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες