Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Ροῦζβελτ καὶ Ἑλλὰς [3]




Ροῦζβελτ καὶ Ἑλλὰς  [3]
ιγ) Προτείνει «διεθνοποίηση»
Ἡ ἀγγλοαμερικανικὴ κρίση συγκαλύφθηκε. Δὲν ξεπεράστηκε. Διότι καὶ μετὰ τὸ τυπικὸ κλείσιμό της,
«οἱ Ἀμερικανοὶ εἰς τὰς Ἀθήνας προσεπάθουν παντὶ τρόπῳ νὰ γίνη γνωστὸν  ὅτι ἡ ἐπέμβασις τῶν Βρεταννῶν εἰς τὴν Ἑλλάδαν δὲν ἐλάμβανε χώραν μὲ τὴν ὑποστήριξιν τῆς Οὐάσιγκτων…
..ὁ Μακβῆ δὲν παρέλειπεν εὐκαιρὶαν εἰς τὰς ἐπαφάς του μετὰ Ἑλλήνων πολιτικῶν νὰ ὑπογραμμίζη τὴν ἀμερικανικὴν πολιτικὴν τῆς μὴ ἀναμίξεως εἰς τὰ ἑλληνικὰ ἐσωτερικὰ πράγματα…».
2.   Πίσω ἀπὸ τὸ προκάλυμμα τῆς «μὴ ἀναμίξεως», ἡ ρουζβελτιανὴ πολιτικὴ προσπαθεῖ νὰ μειώσει τὴ βρεταννικὴ ἐπιρροή, μετατρέποντάς την σὲ «διεθνῆ». ( Στὸν Ροῦζβελτ ἄρεσε πολὺ αὐτὴ ἡ τακτικὴ νὰ ἐπιβάλει τὴν κυριαρχία του μέσα απὸ διεθνεῖς ὀργανισμούς, ὅπως τὰ «Ἡνωμένα Ἔθνη»,  ὁ ΟΗΕ,  ἡ Παγκόσμια Τράπεζα, τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο κ.ο.κ.). Ἔτσι ὁ Μακβῆ κάνει κρούσεις στὸν Λῆπερ γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ἀποστολῆς στὴν Ἀθήνα «διεθνοῦς» ἐπιτροπῆς ἀπὸ Βρεταννούς, Ρώσσους, καὶ Ἀμερικανούς. Ἡ ἰδέα δὲν προωθεῖται, διότι ὁ Στεττίνιους προβλέπει ὅτι ὁ Τσῶρτσιλ θὰ προβάλει «βέτο» ἐναντίον τῆς ρωσσικῆς συμμετοχῆς.
3.   12 Δεκεμβρίου: Οἱ κομμουνιστές μὲ χωνιά, διαλαλοῦν ὅτι ἄρχισαν διαπραγματεύσεις. Καὶ ὅτι θὰ ἀναλάβει τὸν ἔλεγχο τῆς καταστάσεως μικτὴ ἀγγλοαμερικανορωσσικὴ ἐπιτροπή. Δηλαδή, ὑποστηρίζουν τὴν πρόταση Μακβῆ, εἴτε ἐπειδὴ τὴν εἶχαν πληροφορηθεῖ (πῶς καὶ ἀπὸ ποιὸν;), εἴτε ἐπειδὴ ἤξεραν ὅτι σ’αὐτὸ  ἀπέβλεπε ἡ ἀμερικανικὴ πολιτική.
ιδ) Ἐκθέτει τοὺς Ἄγγλους
1.   11 Δεκεμβρίου:Οἱ Ἀμερικανοὶ καταφέρνουν ἄλλο ἕνα πλῆγμα στοὺς Βρεταννοὺς «φίλους «τους.  Ὁ Ἀμερικανὸς δημοσιογράφος Ντριοὺ Πῆρσον ἀποκαλύπτει, δημοσιεύοντάς το στὸν Ἀμερικανικὸ Τύπο, τὸ «προσωπικό, ἄκρως ἀπόρρητο» τηλεγράφημα,  τὸ ὁποῖο εἶχε ἀπευθύνει στὶς 5 Δεκεμβρίου ὁ Τσῶρτσιλ πρὸς τὸν διοικητὴ τῶν Ἀγγλικῶν στρατευμάτων στὴν Ἑλλάδα, στρατηγὸ Σκόμπυ. Τὸν διατάσσει νὰ ἐξουδετερώσει ὅλες τὶς μονάδες τοῦ ΕΛΑΣ, οἱ ὁποῖες θὰ προσέγγιζαν στὴν Ἀθήνα καὶ τοῦ τονίζει:
«νὰ μὴ διστάσει νὰ ἐνεργεῖ σὰν νὰ βρισκόταν σὲ κατακτηθεῖσα πόλη, ὅπου βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη τοπικὴ ἐξέγερση».
2.   Ἀποτέλεσμα τῆς «διαρροῆς», ἡ ἀγανάκτηση ὅχι μόνον τῆς ἀμερικανικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς βρεταννικῆς, καὶ τῆς παγκόσμιας κοινῆς γνώμης ἐναντίον τῆς βρεταννικῆς πολιτικῆς στὴν Ἑλλάδα καὶ τοῦ «βρεταννικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ», γενικώτερα. Στὴν βουλὴ τῶν κοινοτήτων ξεσπᾶ σάλος. Ἡ ἀντιπολίτευση στριμώχνει τὸν Τσῶρτσιλ, ὁ ὁποῖος διαμαρτύρεται στὸ Στέητ Ντηπάρτμεντ γιὰ τὴν διαρροή.
3.   Ἀπὸ ποῦ πῆρε ὁ Πῆρσον τὸ κείμενο:
§  Ὁ ἴδιος λέει ἀπὸ Ἀμερικανοὺς στρατιωτικούς, οἱ ὁποῖοι μετεῖχαν στὰ Συμμαχικὰ Ἐπιτελεῖα.
§  Στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του ὁ Τσῶρτσιλ, γράφει ὅτι, τὰ σήματα ποὺ στέλνονταν μέσῳ τοῦ Ἀνωτάτου Στρατηγείου, τὸ ὁποῖο ἕδρευε στὴν Ἰταλία, ἐκοινοποιοῦντο στὸν πρεσβευτὴ τῶν ΗΠΑ στὴν Ρώμη. Αὐτὸς διεβίβασε τὸ περιβόητο τηλεγράφημα στὸ Στέητ Ντηπάρτμεντ καὶ προσθέτει:
«τί ἔγινε μετά, οὐδέποτε ἀπεκαλύφθη».
Εἶναι σχεδὸν βέβαιο, ὅτι ὁ Πῆρσον δὲν πῆρε τὸ κείμενο τοῦ ἀπορρήτου τηλεγραφήματος ἀπὸ «στρατιωτικούς», ἀλλὰ ἀπὸ τὸ Ἀμερικανικὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, τοῦ ὁποίου τὰ κίνητρα εἶναι προφανῆ.
4.   Ἡ στιγμὴ τῆς «ἀποκαλύψεως» διαλέχτηκε μὲ πολλὴ προσοχή. Τὴν ἑπομένη, 12 Δεκεμβρίου, ἄρχιζε στὸ Λονδίνο, τὸ συνέδριο τῶν ἐργατικῶν σωματείων τῆς Μ. Βρεταννίας, τὸ ὁποῖο θὰ συζητοῦσε καὶ τὸ θέμα τῆς ἐπεμβάσεως στὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία εἶχε ἐπικριθεῖ ἀπὸ πολλοὺς Ἐργατικοὺς καὶ συνδικαλιστὲς ἡγέτες. Τελικῶς, ἡ ἀμερικανικὴ τορπίλλη, στὸ σημεῖο αὐτὸ δὲν βρῆκε τὸ στόχο της, χάρη στὸν Ἐργατικὸ ἡγέτη Μπέβιν, ὁ ὁποῖος μετεῖχε στὴν «πολεμικὴ κυβέρνηση» ὑπὸ τὸν Τσῶρτσιλ. Αὐτὸς ὑπερασπίστηκε τὴν βρεταννικὴ πολιτικὴ στὴν Ἑλλάδα καὶ πέτυχε νὰ ἀποσπάσει τὴν ἔγκρισή της ἀπὸ τὸ συνέδριο, μὲ συντριπτικὴ πλειοψηφία.
ιε) Ναὶ μέν, ἀλλά…
1.   13 Δεκεμβρίου: Μακροσκελὲς τηλεγράφημα Ροῦζβελτ πρὸς Τσῶρτσιλ γιὰ τὸ «ἑλληνικὸ ζήτημα». Ἐξηγεῖ τὴ στάση του:
«Ὅσο ζωηρὰ κι ἄν ἐπιθυμῶ νὰ σᾶς παράσχω τὴν μεγαλύτερη δυνατὴ βοήθεια σ’ αὐτὴν τὴν δοκιμασία, ὑπάρχουν περιορισμοί,  οἱ ὁποῖοι μοῦ ἐπιβάλλονται κατὰ ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν παραδοσιακὴ πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ καὶ κατὰ ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ὁλοένα καὶ ἐχθρικώτερη ἀντίδραση τῆς ἀμερικανικῆς κοινῆς γνώμης… Αὐτοὶ εἶναι οἱ λόγοι, γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν μπόρεσε ἡ ἀμερικανικὴ κυβέρνηση νὰ σταθεῖ στὸ πλευρό σας, κατὰ τὴν παροῦσα πορεία τῶν γεγονότων στὴν Ἑλλάδα».
Δηλαδή, «ναὶ μὲν εἶμαι μαζί σου, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ σὲ ὑποστηρίξω».
2.   Στὴ συνέχεια, ὁ Ροῦζβελτ δίνει τὴν ἄποψή του γιὰ τὰ αἴτια τῶν γεγονότων καὶ προτείνει μιὰ λύση. Γράφει:
«…βασικὸς λόγος -ἤ πρόσχημα ἴσως –τῆς στάσεως τοῦ ΕΑΜ εἶναι ἡ δυσπιστία, τὴν ὁποία τρέφει ἀπέναντι στὶς προθέσεις τοῦ Βασιλέως Γεωργίου Β᾿. Ἀναρωτιέμαι ἄν οἱ προσπάθειες τοῦ Μακμίλλαν στὴν Ἀθήνα δὲν θὰ διευκολύνονταν πολύ, ἄν ὁ ἴδιος ὁ Βασιλεὺς ἐνέκρινε τὴν ἐγκαθίδρυση Ἀντιβασιλείας στὴν Ἑλλάδα καὶ προέβαινε σὲ δημόσια δήλωση γιὰ τὴν πρόθεσή του νὰ μὴν ἐπιστρέψει στὴν χώρα παρὰ μετὰ ἀπὸ πρόσκλησή του μέσω παλλαϊκοῦ δημοψηφίσματος. Αὐτὴ ἡ δήλωση θὰ ἦταν ἰδιαιτέρως ἀποτελεσματική,  ἄν συνοδευόταν ἀπὸ τὴν διαβεβαίωση ὅτι θὰ διενεργηθοῦν ἐκλογές, σὲ κάποια ὁρισμένη ἡμερομηνία, ἀδιάφορο ἄν αὐτὴ τοποθετηθεῖ στὸ ἀπώτερο μέλλον, ὅταν ὁ λαὸς θὰ ἔχει πλήρη δυνατότητα νὰ ἐκφρασθεῖ…»
3.   Φυσικά, ἡ αἰτία τῶν Δεκεμβριανῶν δὲν εἶχε καμμιὰ σχέση μὲ αὐτήν, τὴν ὁποία ἀναφέρει ὁ Ροῦζβελτ. Ὅσο γιὰ τὴν λύση ποὺ προτείνει, εἶναι ἀκριβῶς ἐκείνη ποὺ ὁ ἴδιος τορπίλλισε τὸν Νοέμβριο 1943, συμβουλεύοντας τὸν Γεώργιο Β’ νὰ μὴν δεχθεῖ τὴν Ἀντιβασιλεία καὶ νὰ μὴν δεσμευθεῖ γιὰ ἐπάνοδό του μόνον μετὰ τὸ δημοψήφισμα. Τότε, αὐτὲς οἱ ἐνέργειες θὰ μποροῦσαν νὰ ἐπιδράσουν θετικῶς στὶς ἑλληνικὲς ἐξελίξεις. Διότι θὰ ἐπέτρεπαν τὴν σύμπηξη ἑνιαίου μετώπου ὅλων τῶν κομμάτων, ἔναντι τῶν κομμουνιστῶν. Ὁ Ροῦζβελτ τὶς ματαίωσε. Τώρα ποὺ τὶς προτείνει εἶναι πλέον ἀνεπαρκεῖς. Τὴν ἀνεπάρκεια τῆς προτάσεώς του τὴν ἀντιλαμβάνεται καὶ ὁ ἴδιος. Προσθέτει:
«Στὸ μεταξύ, θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθεῖ μία γενικὴ συμφωνία γιὰ τὸν ἀφοπλισμὸ καὶ τὴν διάλυση ὅλων τῶν ἐνόπλων σχηματισμῶν, συμπεριλαμβανομένων τῆς Ὀρεινῆς Ταξιαρχίας καὶ τοῦ Ἱεροῦ Λόχου…».
4.   Μὲ τὰ παραπάνω, ὁ Ροῦζβελτ ἐπαναφέρει πρόταση τοῦ ΕΑΜ, τὴν ὁποία εἶχαν ἀπορρίψει ἡ κυβέρνηση καὶ οἱ Ἄγγλοι, στὶς 30 Νοεμβρίου. Ἡ πρόταση αὐτή, ἄν εἶχε γίνει δεκτή, πιθανῶς θὰ ὁδηγοῦσε στὴν ἐπικράτηση τῶν κομμουνιστῶν. Ἀλλὰ τώρα ἦταν τελείως ἀδύνατον νὰ ξανασυζητηθεῖ.
5.   14 Δεκεμβρίου. Ὁ Τσῶρτσιλ ἀπαντᾶ:
«Τὸ ὅτι ὑποτίθεται πὼς εἶστε ἐναντίον μας, ὅπως συνάγεται ἀπὸ τὴν τελευταία φράση τῶν δηλώσεων τοῦ Στεττίνιους, αὔξησε, ὅπως φοβόμουν, τὶς δυσχέρειες καὶ τὰ βάρη μας».
6.   Ὅσο γιὰ τὴν Ἀντιβασιλεία, ὁ Τσῶρτσιλ γράφει:
«Σᾶς στέλνω γράμμα ποὺ πῆρα ἀπὸ τὸν Βασιλέα τῆς Ἑλλάδος, στὸν ὁποῖον ὑποδείξαμε νὰ ὁρίσει Ἀντιβασιλέα τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν. Ὁ Βασιλεὺς ἀρνεῖται νὰ τὸ δεχθεῖ…»
7.   Θὰ μποροῦσε νὰ προσθέσει ὅτι ἡ βασιλικὴ ἄρνηση ὀφείλεται στὴν συμβουλὴ τοῦ Ροῦζβελτ.
«Ὅσον ἀφορᾶ τὸν προτεινόμενο ἀφοπλισμὸ τῆς Ὀρεινῆς Ταξιαρχίας, ἡ ὁποία κατέλαβε τὸ Ρίμινι, καὶ τὸν Ἱερὸ Λόχο, ὁ ὁποῖος τόσο καλὰ πολέμησε στὸ πλευρὸ τῶν βρεταννικῶν καὶ ἀμερικανικῶν δυνάμεων, αὐτὸς θὰ ἐξασθένιζε σοβαρὰ τὶς δυνάμεις μας καὶ ὁπωσδήποτε δὲν μποροῦμε νὰ καταδικάσουμε αὐτὲς τὶς μονάδες σὲ σφαγή».
8.   Τελειώνοντας ὁ Τσῶρτσιλ ρίχνει τὸ πάρθιο βέλος του:
«…Θέσαμε σὲ ἐφαρμογὴ τὴν πολιτική μας στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὴν πλήρη συγκατάθεσή σας».
Δηλαδή, ὁ Ροῦζβελτ κρυφὰ συμφωνοῦσε μὲ τὸν Τσῶρτσιλ στὴν πολιτική του, ἐνῶ δημοσίως τὴν κατέκρινε!
ιστ) Τὸ διπλὸ παιχνίδι.
1.   16 Δεκεμβρίου: Ὁ Χόπκινς, «προειδοποιεῖ» τὸν Τσῶρτσιλ, πολὺ-πολὺ «φιλικά»:
«Ἐδῶ, ἡ κοινὴ γνώμη ἐπιδεινώνεται γοργὰ ἐξ αἰτίας τῆς καταστάσεως στὴν Ἑλλάδα καὶ τῶν δηλώσεών σας στὴν βουλὴ γιὰ τὶς ΗΠΑ καὶ τὴν Πολωνία…
Δὲν γνωρίζω τί θὰ ποῦν δημοσίως ὁ Πρόεδρος ἤ ὁ Στεττίνιους, φοβᾶμαι ὅμως ὅτι θὰ βρεθοῦν στὴν ἀνάγκη νὰ δηλώσουν ὅ ἕνας τους, ἤ καὶ οἱ δύο, χωρὶς περιστροφές, τὴν ἀπὸφασή μας νὰ κάνουμε ὅτι εἶναι δυνατὸν στὴν ἐπιδίωξη γιὰ ἕναν ἐλεύθερο καὶ ἀσφαλῆ κόσμο».
2.   Ὁ Τσῶρτσιλ παρατηρεῖ στὰ «Ἀπομνημονεύματά»του:
«Στὸν σκοπὸ αὐτὸν εἴμασταν ὅλοι σύμφωνοι, ἀλλὰ τὸ ζήτημα ἦταν, ἄν μποροῦσε νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ τὸ νὰ ἐπιτρέψουμε στοὺς κομμουνιστὲς νὰ καταλάβουν τὴν ἐξουσία στὴν Ἀθήνα. Αὐτὸ ἦταν τὸ πρόβλημα».
3.   17 Δεκεμβρίου:Ὁ Τσῶρτσιλ, τηλεγραφεῖ στὸν Χόπκινς ὅτι τὸ μήνυμά του:
«μοῦ προκάλεσε στενοχώρια καὶ ἀμηχανία».
4.   Ἡ ἀμερικανικὴ ὑπονόμευση τῆς βρεταννικῆς πολιτικῆς στὴν Μεσόγειο, συνεχίζεται, σὲ τέτοιο σημεῖο, ὥστε νὰ δημιουργεῖ νέα κρίση στὶς ἀγγλοαμερικανικὲς σχέσεις, ἐξ αἰτίας τῶν ἀντιθέσεων σχετικῶς μὲ τὴν σύνθεση τῆς ἰταλικῆς κυβερνήσεως.
5.   26 Δεκεμβρίου: Ὁ Τσῶρτσιλ γράφει στὸν Ροῦζβελτ ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, ἐνημερώνοντάς τον γιὰ τὶς ἐκεῖ ἐνέργειές του. Τὴν ἑπομένη ὁ Ροῦζβελτ ἀπαντᾶ:
«Ζήτησα ἀπὸ τὸν Πρέσβυ μας νὰ σᾶς ἐπισκεφθεῖ τὸ ταχύτερον δυνατὸν καὶ εἶμαι ἕτοιμος νὰ προσφέρω ὅση βοήθεια μπορῶ σ’ αὐτὴ τὴν δύσκολη κατάσταση…».
6.   Ἡ δήλωση εἶναι καθαρῶς ρητορική. Ὁ Μακβῆ δὲν κάνει τίποτα περισσότερο γιὰ νὰ βοηθήσει τὸν Τσῶρτσιλ, ἀπ’ ὅσο ὁ Γάλλος πρέσβυς Μπελέν. Καὶ ἀσφαλῶς κάνει πολὺ λιγώτερα ἀπ’ὅσα ὁ σοβιετικὸς στρατιωτικὸς ἐκπρόσωπος Ποπὼφ. Καὶ οἱ τρεῖς παρίστανται στὴν ἔναρξη τῶν διαπραγματεύσεων μεταξὺ κομμουνιστῶν - κυβερνητικῶν. Ἡ παρουσία τους δηλώνει τὴν ἑνότητα τῶν Συμμάχων. Καὶ σημαίνει ὅτι ὁ Τσῶρτσιλ ἐνεργεῖ ὡς ἐκπρόσωπος τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Ὅμως, σ’ αὐτό, περισσότερο συμφωνεῖ ὁ Στάλιν παρὰ ὁ Ροῦζβελτ.
7.   Πράγματι, ὁ Μακμίλλαν, γράφει γιὰ τὴν ἔναρξη τῶν διαπραγματεύσεων:
«Ὁ Τσῶρτσιλ δήλωσε κατηγορηματικὰ ὅτι ὁ Στάλιν δὲν ἀντιδροῦσε στὴν παρέμβασή μας. Χρειάστηκε νὰ πεῖ πολλά, γιὰ νὰ ξεκαθαρίσει ὅτι καὶ ὁ Ροῦζβελτ εἶχε συμφωνήσει. Ἀλλὰ ὁ Πρόεδρός μας, εἶχε φερθεῖ ἄσχημα στὸ ζήτημα τῆς Ἑλλάδος καὶ ὁ Οὐϊνστον ἦταν πολὺ πειραγμένος γι αὐτό».
8.   27 Δεκεμβρίου:Ὁ Μακβῆ ἐκτελῶντας τὴν ἐντολὴ τοῦ Ροῦζβελτ ἐπισκέπτεται τὸν Τσῶρτσιλ καὶ κατὰ τὸν Μακμίλλαν:
«ἔδειχνε νὰ εἶχε μάθει μερικὲς ἁπλὲς ἀλήθειες».
Παρὰ ταῦτα, ἐπαναλαμβάνει στὸν Τσῶρτσιλ τὴν πρότασή του γιὰ συγκρότηση «διεθνοῦς ἐπιτροπῆς» ἡ ὁποία θὰ ἀναλάβει τὴν διευθέτηση τῆς ἑλληνικῆς κρίσεως. Ὁ Τσῶρτσιλ ἀπαντᾶ ὅτι συμφωνεῖ. Θέλει ἁπλῶς νὰ τὸν ξεφορτωθεῖ. Καὶ δὲν κάνει ἀπολύτως τίποτα πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση.
ιζ) Ἡ Ἀντιβασιλεία
1.   28 Δεκεμβρίου: Ὁ Τσῶρτσιλ ἀναχωρῶντας ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, ἐνημερώνει τηλεγραφικῶς τὸν Ροῦζβελτ γιὰ τὰ ἀποτελέσματα τοῦ ταξιδιοῦ του. Γράφει, ἀνάμεσα σὲ ἄλλα:
«…Ἐλπίζω πολὺ ὅτι θὰ μπορέσετε νὰ στείλετε ἕνα προσωπικὸ τηλεγράφημα πρὸς τὸν Βασιλέα τῶν Ἑλλήνων… ὑποστηρίζοντας τὸ διάβημα, στὸ ὁποῖο θὰ προβοῦμε πρὸς αὐτόν (ἐννοεῖ γιὰ τὸν διορισμὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δαμασκηνοῦ ὡς Ἀντιβασιλέως) καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο θὰ σᾶς ἐνημερώσουμε…».
Ὁ Τσῶρτσιλ μὲ ἀλλα λόγια, ζητᾶ ἀπὸ τὸν Ροῦζβελτ νὰ ἀποσύρει τὴν «συμβουλή» ποὺ εἶχε δώσει τὸν Νοέμβριο τοῦ 1943 πρὸς τὸν Γεώργιο Β’ νὰ μὴ δεχτεῖ τὸν διορισμὸ Ἀντιβασιλέως.
2.   Ὁ Ροῦζβελτ, σπεύδει νὰ στείλει τὴν ἴδια ἡμέρα, σχετικὴ ἐπιστολὴ στὸν Γεώργιο Β’. Στὶς 29 Δεκεμβρίου, ὁ Ἀμερικανὸς πρέσβυς στὸ Λονδίνο, Οὐάϊναντ,  δίνει ἀντίγραφο ἐπιστολῆς στὸν Τσῶρτσιλ, ὁ ὁποῖος αὐθημερὸν εὐχαριστεῖ τὸν Ροῦζβελτ γιὰ τὴν ἄμεση ἐνέργειά του. Στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Βασιλέα, ὁ Ροῦζβελτ ἔγραφε:
«Οἱ ΗΠΑ, δὲν εἶναι ἀπευθείας ἀναμεμιγμένες σ’αὐτὸ τὸ θέμα, καὶ ἐπιθυμοῦν ζωηρῶς νὰ μὴν ἀναμιχθοῦν στὶς ἐσωτερικὲς ὑποθέσεις τῆς Ἑλλάδος ἤ οἱουδήποτε ἄλλου ἀπὸ τοὺς ἀπελευθερούμενους Συμμάχους των… ὁ ἑλληνικὸς λαὸς πρέπει νὰ εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἀποφασίσει τὴν μορφὴ τῆς διακυβερνήσεώς του…»
Ὅμως τὸν συμβουλεύει:
«νὰ προβεῖτε στὴν θαρραλέα καὶ πατριωτικὴ ἐνέργεια, ἐξετάζοντας μὲ τὸν πιὸ εὐμενῆ τρόπο τὶς συστάσεις, οἱ ὁποῖες κατὰ τὶς πληροφορίες μου σᾶς ἔχουν γίνει, νὰ διορίσετε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, Ἀντιβασιλέα».
Τὸν συμβουλεύει, ἐπίσης, νὰ παράσχει «ἐξασφάλιση» ὅτι δὲν θὰ ἐπιστρέψει στὴν Ἑλλάδα χωρὶς δημοψήφισμα καὶ ὅτι θὰ διενεργηθοῦν ἐκλογὲς σὲ καθορισμένη ἡμερομηνία.
3.   Ἄς σημειωθεῖ ὅτι ὁ Γεώργιος Β’, γιὰ ν’ἀντιμετωπίσει τὴν πίεση τῶν Ἄγγλων καὶ ἔχοντας ὑπόψη του τὴν προηγούμενη «συμβουλή» τοῦ Ροῦζβελτ, εἶχε ἀπευθυνθεῖ στὶς 19 Δεκεμβρίου πρὸς αὐτόν, ζητῶντας τὴν βοήθειά του γιὰ νὰ ἀποκρούσει τὸν διορισμὸ Ἀντιβασιλέως. Ὅμως, ὁ Ροῦζβελτ, Ὁ ἰδιος ποὺ τὸν εἶχε συμβουλεύσει νὰ μὴν δεχθεῖ γιὰ κανένα λόγο τὸ διορισμό του, ἀπαντᾶ τώρα, ζητῶντας του νὰ τὸν δεχθεῖ!
4.   Ὁ Βασιλεὺς ὑποκύπτει. Ὁ Δαμασκηνὸς γίνεται Ἀντιβασιλεύς. Ὁ Γεώργιος Παπανδρέου ἀντικαθίσταται στὴν πρωθυπουργία ἀπὸ τὸν Ν. Πλαστήρα. Οἱ κομμουνιστὲς νικημένοι στὴν Ἀθήνα, ἀναγκάζονται νὰ ἐκκενώσουν τὴν Ἀττικὴ καὶ τὴ Βοιωτία. Ζητοῦν ἀνακωχὴ καὶ ὑπογράφουν, τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1945, συμφωνία γιὰ κατάπαυση τῶν ἐχθροπραξιῶν.
ιη) Ποιὸς φταίει;
Ὁ Ἔλλιοτ, γιὸς τοῦ Ροῦζβελτ, ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ ἐπέμβαση τοῦ Τσῶρτσιλ στὴν Ἑλλάδα εἶχε «καταταράξει» τὸν πατέρα του, τοῦ ὁποίου ἡ πρώτη ἀντίδραση στὶς εἰδήσεις γιὰ μάχες στὴν Ἀθήνα ἦταν ἔκρηξη ὀργῆς.
2.   Ὁ Χ. Μὼλ γράφει:
«Ἡ Ἀμερικὴ οὐσιαστικῶς ὑπεστήριζε τοὺς κομμουνιστές, στὴν προσπάθειά τους νὰ μεταβάλουν τὴν Ἑλλάδα σὲ λουτρὸ αἵματος».
Καὶ τὸ ἐξηγεῖ μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι:
«Ὁ Ροῦζβελτ εἶχε πεισθεῖ ὅτι ἡ Μ. Βρεταννία εἶχε ἰμπεριαλιστικὲς βλέψεις στὴν Ἑλλάδα».
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Ροῦζβελτ εἶχε τέτοιες βλέψεις (χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι δὲν εἶχαν καὶ ἡ Βρεταννία καὶ ἡ Ρωσσία).
3.   Ὁ Τσῶρτσιλ, στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του, γράφει:
«Ἡ μεγάλη πλειοψηφία τοῦ Ἀμερικανικοῦ Τύπου κατεδίκασε μὲ δριμύτητα τὴ στάση μας, τὴν ὁποία χαρακτήριζε ὡς ἀντίθετη πρὸς τοὺς λόγους, γιὰ τοὺς ὁποίους πολεμήσαμε…. Τὸ Στέητ Ντηπάρτμεντ, διευθυνόμενο ἀπὸ τὸν Στεττίνιους, ἐδωσε στὴν δημοσιότητα μίαν ἄκρως ἐπικριτικὴ δήλωση…»
Ὁ Τσῶρτσιλ ἀντελήφθη τὴν ἐχθρικὴ στάση τοῦ Ροῦζβελτ. Τὴν ἀπέδωσε ὅμως, στὴν ἐπιρροὴ τοῦ συναισθηματισμοῦ τῆς Ἀμερικανικῆς κοινῆς γνώμης, στὴ στάση τοῦ Ἀμερικανικοῦ Τύπου καὶ στὴ συλλογιστικὴ τοῦ ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ. Γράφει:
«Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἡ συναισθηματικὴ ἔκφραση τῆς ἀμερικανικῆς κοινῆς γνώμης καὶ ἡ συλλογιστικὴ τὴν ὁποία τότε ἀκολουθοῦσε τὸ Στέητ Ντηπάρτμεντ, ἐπηρεάζουν τὸν Πρόεδρο Ροῦζβελτ καὶ τὸν ἄμεσο κύκλο του…»
Δὲν ξέρω ἄν ὁ Τσῶρτσιλ ἐπιχειρεῖ νὰ διαφυλάξει τὴν μνήμη τοῦ «φίλου» του, ἤ ἄν πιστεύει πράγματι αὐτὰ, τὰ ὁποῖα γράφει. ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι, ὅτι συνέβαινε τὸ ἀντίθετο: Ὁ Ροῦζβελτ χρησιμοποιοῦσε τὸν Τύπο καὶ τὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, γιὰ νὰ προωθεῖ τὴν πολιτική του, ἡ ὁποία ἀπέβλεπε στὴν ἐκτόπιση τῆς Βρεταννίας ἀπὸ τὴν Μεσόγειο καὶ τὴν Ἑλλάδα. Ἔτσι, δὲν ἐξετίθετο προσωπικῶς ἔναντι τοῦ Τσῶρτσιλ, στὰ παράπονα τοῦ ὁποίου ἀντιπαρέθετε τὸ «ἄλλοθι» τῶν πιέσεων, τὶς ὁποῖες δεχόταν ἀπὸ τὴν κοινὴ γνώμη.
ιθ) Ἀμερικανικὴ αὐτοκριτικὴ
Τὸ 1947, οἱ Ἀμερικανοὶ υἱοθετοῦν τὴν πολιτικὴ ποὺ κατεδίκαζαν, ὅταν τελικῶς ἐξετόπισαν τοὺς Βρεταννούς,  καὶ «ἀνέλαβαν» αὐτοὶ τὴν Ἑλλάδα (1947, μὲ τὸ «δόγμα Τροῦμαν»).
1.   Ὁ Στεττίνιους ἐξέφρασε τὴν λύπη του γιὰ τὴν δήλωση, τὴν ὁποία εἶχε ἐκδώσει ἐναντίον τῆς βρεταννικῆς ἐπεμβάσεως τὸ 1944.
2.   Ὁ ἀναπληρωτὴς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ, Ντὴν Ἄντερσον, εἶπε, στὶς 21 Μαρτίου 1947, στὴν ἐπιτροπὴ ἐξωτερικῶν ὑποθέσεων τοῦ Κογκρέσσου:
«Μία κομμουνιστοκρατούμενη κυβέρνηση στὴν Ἑλλάδα θὰ ἐθεωρεῖτο ἐπικίνδυνη γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῶν ΗΠΑ».
Ἄν οἱ κομμουνιστὲς ἐπικρατοῦσαν στὴν Ἑλλάδα τὸ 1947, αὐτὸ θὰ ἀποτελοῦσε ἀπειλὴ γιὰ τὶς ΗΠΑ καὶ ἄρα νομιμοποιοῦσε τὴν παρέμβασή τους –δὲν ἴσχυε, ὅμως, τὸ ἴδιο γιὰ τὴν Βρεταννία τὸ 1944!
3.   Οἱ Ἀμερικανοὶ ἑρμηνεύουν τὴν μεταβολὴ στὴ στάση τους ὡς διόρθωση ἑνὸς «ἰδεαλιστικοῦ σφάλματος», τὸ ὁποῖο διέπραξαν τὸ 1944, ἐπειδὴ ἀγνοοῦσαν τὴν πραγματικὴ κατάσταση στὴν Ἑλλάδα καὶ δὲν εἶχαν ἀντιληφθεῖ τὴν οὐσία τῆς κομμουνιστικῆς πολιτικῆς. Ἐπίσης παρουσιάζουν τὸν Ροῦζβελτ ὡς ἕνα εἶδος αἰχμαλώτου τῆς ἀμερικανικῆς κοινῆς γνώμης (στὴν ὁποία οὐδέποτε ὑπάκουσε) ἡ ὁποία τὸ 1944 ἀγνοοῦσε τὰ πάντα περὶ κομμουνιστικῆς ἀπειλῆς καὶ ἀγόμενη ἀπὸ ἀγνὰ ἀντιϊμπεριαλιστικά, ἀντιαποικιοκρατικὰ κίνητρα, καθὼς καὶ ἀπὸ τὸν θαυμασμό της πρὸς τοὺς κάθε εἴδους ἀντιστασιακούς, ἐξεγέρθηκε ἐναντίον τῆς βρεταννικῆς ἐπεμβάσεως στὴν Ἑλλάδα.
4. Προσθέτουν ἀκόμη, ὅτι ὅταν τὸ 1945, οἱ Ἕλληνες τῶν ΗΠΑ ἐπικοινώνησαν μὲ τοὺς δικούς τους στὴν Ἑλλάδα, ἀνεκάλυψαν τὴν ἀλήθεια, τὴν μετέδωσαν, καὶ ἡ ἀμερικανικὴ κοινὴ γνώμη μετεστράφη. Οἱ «ἐξηγήσεις»αὐτὲς ἀπευθύνονται στοὺς ἀφελεῖς.
κ) Ροῦζβελτ καὶ Ἑλληνικὰ δίκαια
Ἰανουάριος 1941: Ὁ Ροῦζβελτ στέλνει τὸν ἔμπιστό του συνταγματάρχη Ντόνοβαν στὴ Βουλγαρία γιὰ μυστικὲς ἐπαφές.
22 Ἰανουαρίου: Ὁ ἔκτακτος ἀπεσταλμένος τοῦ Ροῦζβελτ γίνεται δεκτὸς ἀπὸ τὸν Βασιλέα Βόρι. Τί συζήτησαν, δὲν ἔγινε ποτὲ γνωστό. Ἀνεπιβεβαίωτες πληροφορίες ἀνέφεραν ὅτι ὁ Ντόνοβαν πρόσφερε στὴν Βουλγαρία ἑλληνικὰ ἐδάφη (ἀνατολικὴ Μακεδονία –δυτικὴ Θράκη), μὲ τὸν ὅρο νὰ μὴν ἐνταχθεῖ στὸν Ἄξονα.
2.   Ἰούλιος 1941: Ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος Β’  καὶ «ο τότε Πρωθυπουργὸς τῆς  (ἐξόριστης)  Ἑλληνικῆς κυβερνήσεως, Ἐμ. Τσουδερός, συναντιοῦνται μὲ τὸν Ροῦζβελτ. Τοῦ ἀναπτύσσουν τὰ ἑλληνικὰ ἐθνικὰ θέματα, ἀνάμεσα στὰ ὁποῖα καὶ τὴν εὐνοϊκώτερη διαρύθμιση τῶν συνόρων Ἑλλάδος –Βουλγαρίας. Ὁ Ροῦζβελτ ἀποφεύγει νὰ δεσμευθεῖ. Λέει ὅτι «ὅσο διαρκεῖ ὁ πόλεμος δὲν μποροῦν νὰ δοθοῦν λύσεις ἤ ὑποσχέσεις γιὰ ἐδαφικὰ ζητήματα».
3.   Φεβρουάριος 1943: Βούλγαρος ἀντιπρόσωπος, φθάνει στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου συναντᾶ τὸν ἔκτακτο ἀπεσταλμένο τοῦ Ροῦζβελτ, Αἴρλ, ἀξιωματικὸ τοῦ Ναυτικοῦ. Φαίνεται ὅτι ἡ Σόφια ἐπεδίωξε τότε εὐνοϊκοὺς ὅρους («ἔξοδο στὸ Αἰγαῖο»), γιὰ νὰ ἀποσκιρτήσει ἀπὸ τὸν Ἄξονα καὶ νὰ προσχωρήσει στοὺς Συμμάχους.
4.   20 Μαϊου 1944: Ὁ πρεσβευτὴς τῆς Μ. Βρεταννίας στὴν Οὐάσιγκτων, λόρδος Χάλιφαξ, ἐνημερώνει τὸν ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ, Κόρντελ Χάλλ γιὰ τὴν προώθηση ἀγγλοσοβιετικῆςς συμφωνίας, μὲ τὴν ὁποία ἡ ΕΣΣΔ παίρνει ἐλευθερία δράσεως στὴν Ρουμανία καὶ ἡ Μ. Βρεταννία στὴν Ἑλλάδα. Ζητᾶ τὴν ἀμερικανικὴ συγκατάθεση. Ὁ Κόρντελ Χάλλ ἀντιτάσσεται στὴν διχοτόμηση τῆς Εὐρώπης σὲ σφαῖρες ἐπιρροῆς. Παρεμβαίνει ὁ Ροῦζβελτ. Παρακάμπτει τὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν καὶ παρέχει προσωπικῶς τὴν συγκατάθεσή του στὸν Τσῶρτσιλ, ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ρουμανία καὶ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν Βουλγαρία, ἡ ὁποία περιέρχεται στὴν σοβιετικὴ «σφαῖρα ἐπιρροῆς» καὶ γιὰ τὴν Γιουγκοσλαβία ποὺ θὰ ἦταν κάτω ἀπὸ κοινὴ βρεταννοσοβιετικὴ ἐπιρροή.
5.   Ὁ Κόρντελ Χάλλ γράφει:
«Τὰ γεγονότα ἐδικαιολόγησαν πλήρως τοὺς φόβους, οἱ ὁποῖοι μᾶς κατεῖχον, σχετικῶς μὲ τὸν Ἀγγλορωσσικὸν αὐτὸν διακανονισμόν, ὁ ὁποῖος ἐτέθη δεόντως ἐν ἰσχύει μὲ τὴν συγκατάθεσιν τοῦ Προέδρου. Ὁταν ὁ Πρωθυπουργὸς Τσῶρτσιλ καὶ ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Ἦντεν μετέβησαν εἰς Μόσχαν, τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1944, διὰ νὰ συναντήσουν τὸν Στάλιν καὶ τὸν Μόλοτωφ, τὸν διακανονισμὸν αὐτὸν τὸν ἐπεξέτεινον ἀκόμη περισσότερον, μειώνοντες ἐπὶ πλέον εἰς ποσοστά, τὸν ἀναλογοῦντα βαθμὸν ἐπιρροῆς, τὸν ὁποῖον Βρεταννία καὶ Ρωσσία, θὰ εἶχον ἑκάστη ἰδιαιτέρως εἰς εἰδικῶς καθορισθεῖσας Βαλκανικὰς Χώρας. Τηλεγραφήματα ἀπὸ τὰς Πρεσβείας μας τῆς Μόσχας καὶ τῆς Ἀγκύρας, ἀνέφερον ὅτι ἡ Ρωσσία θὰ ἔχει μίαν 75/25 ἤ 80/20 ὑπεροχὴν εἰς Βουλγαρίαν, Οὐγγαρίαν, Ρουμανίαν, ἐνῶ Βρεταννία καὶ Ρωσσία θὰ μοιράζωνται τὴν ἐπιρροὴν εἰς Γιουγκοσλαβίαν 50/50. Ἀργότερα οἱ Ρῶσσοι τὸ ἐθεώρουν ὡς δεδομένον,  ὅτι διὰ τοῦ διακανονισμοῦ τοῦ Ἰουνίου 1944 ἡ Βρεταννία καὶ αἱ Ἡνωμέναι Πολιτεῖαι τοὺς παρεχώρησαν ἕνα ὡρισμένον τμῆμα τῶν Βαλκανίων, περιλαμβανομένων καὶ τῆς Βουλγαρίας καὶ τῆς Ρουμανίας, ὡς ἰδικῆς των σφαίρας ἐπιρροῆς. Ἡ  ἀπαίτησις αὕτη εἶχε τὰς ἐπιπτώσεις της, ἀργότερον, εἰς τὴν Διάσκεψιν τῆς Γιάλτας τὸν Φεβρουάριον τοῦ 1945. Ἐὰν εἴχομεν ἀποφασιστικῶς ἀγωνισθῆ ἐναντίον τῆς Ἀγγλορωσσικῆς αὐτῆς συμφωνίας, ὅπως τὸ εἴχομεν κάμει ἐπιτυχῶς ἐναντίον τῶν προβληθέντων δι’ ἐδαφικὰς διαρρυθμίσεις ὅρων τοῦ Ἀγγλορωσσικοῦ Συμφώνου τοῦ Μαϊου τοῦ 1942, εἶναι ἐνδεχόμενον μερικαὶ ἀπὸ τὰς ἀργότερον ἐκδηλωθείσας δυσκολίας εἰς τὰ Βαλκάνια νὰ μὴν εἶχαν κἄν ἐκδηλωθῆ…»
6.   Σεπτέμβριος 1944: Ἡ Βουλγαρία ἀποσπᾶται ἀπὸ τὸν Ἄξονα. Ἀμέσως καταφθάνει στὴν Σόφια, ὁ γνωστὸς ἀπὸ τὸ Γιουγκοσλαβικὸ πραξικόπημα τοῦ 1941, Ντόνοβαν. Δὲν ἀνακοινώθηκε ποτὲ τίποτα γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς ἀποστολῆς του. Πάντως οἱ Βούλγαροι ἀποπειράθηκαν τότε νὰ παραμείνουν στὴν ἑλληνικὴ ἀνατολικὴ Μακεδονία καὶ δυτικὴ Θράκη,  ποὺ τοὺς εἶχε παραχωρήσει ἡ Γερμανία σὲ ἀντάλλαγμα τῶν πρὸς αὐτὴν ὑπηρεσιῶν τους, τὸ 1941. Μόνον ἡ ἐπιμονὴ τῆς Μ. Βρεταννίας ἀνάγκασε τοὺς Βουλγάρους νὰ ἀποχωρήσουν, στὰ τέλη Οκτωβρίου 1944, ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ ἐδάφη ποὺ κατεῖχαν. Αὐτὸ ἔγινε,  ὅταν στὴν ἀγγλορωσσικὴ διάσκεψη τῆς Μόσχας, οἱ Ἄγγλοι ἔθεσαν ἐπιτακτικῶς τὸ ζήτημα, καὶ ἀνάγκασαν τοὺς Ρώσσους νὰ συμφωνήσουν ὅτι οἱ Βούλγαροι ἔπρεπε νὰ ἐκκενώσουν τὰ Ἑλληνικὰ ἐδάφη. Σ’ὅλην αὐτὴν τὴν ὑπόθεση, Ὁ Ροῦζβελτ τήρησε ὕποπτη «οὐδετερότητα».

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργίου Γεωργαλᾶ «Πῶς θεμελιώθηκε ἡ Pax Americana» τόμος Β’ «Φρ. Ντ. Ροῦζβελτ: Κοσμοκράτωρ ὁ Α’»






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες