Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ




Ὁμιλοῦμε διὰ τὴν Χρυσῆ Ἐποχὴ τῆς Ἀνθρωπότητος, θὰ πρέπει νὰ ἐξηγήσωμε ποία εἶναι αὐτή. Βεβαίως δέν εἶναι πρώτη φορὰ ποὺ ἀκούγονται αὐτὲς οἱ λέξεις, εἶναι καλῶς γνωστὲς ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν Κλασσικῶν. Πράγματι οἱ Ἕλληνες τὴν ἐγνώριζαν καὶ τὴν περιγράφουν. Δὲν ὁμιλοῦμε μόνον διὰ τὸν Πλάτωνα, ὁ ὁποῖος εἰς τὰ περίφημα ἔργα του, τὸν «Τίμαιο» καὶ τὸν «Κριτία», ὄχι μόνον τὴν περιέγραψε ἀλλὰ ἐν πάσῃ λεπτομερείᾳ ἀνέλυσε καὶ τὸ τραγικὸν τέλος της, ἀλλὰ δι’ ὅλη τὴν κλασσικὴ γραμματεία, ἀρχῆς γενομένης ὑπὸ τοῦ Ἡσιόδου. Οἱ Ἕλληνες εἶχαν τὴν Χρυσῆ Ἐποχὴ ὡς πρότυπο καὶ αὐτὴ ἐνέπνεε ὅλες τους τὶς πράξεις καὶ ὅλα τους τὰ ἰδανικά.
Τί ἦτο ὅμως ἡ Χρυσῆ Ἐποχή;

Ἦτο μία ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ἀνεπτύχθη ὁ πολιτισμὸς κατὰ τρόπο ἀνώτερο καὶ πλήρη. Ὁ πολιτισμὸς αὐτὸς ἔφτασε εἰς τὸ ὕψος τῆς ἐπιστημονικῆς τελειότητος, κατώρθωσε νὰ ἀνακαλύψῃ κατὰ τρόπο τελεσίδικο τὶς πρῶτες ἀρχὲς τῆς κοσμογονίας, τῆς ψυχογονίας, τῆς Θεογονίας, ποὺ συγχρόνως εἶναι καὶ οἱ πρῶτες ἀρχές τῶν ἐπιστημῶν.  Αὐτὲς οἱ πρῶτες ἀρχές ἀπετέλεσαν καὶ τὴν βάσι τῆς ἀναπτύξεως τῆς θρησκείας τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς. Ἡ θρησκεία αὐτὴ δέν εἶναι ἁπλῶς ἡ τελειοτέρα θρησκεία ποὺ εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ, ἀλλά, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἑδράζεται ἐπὶ τῶν ἐπιστημονικῶν ἀληθειῶν διὰ τὸν Κόσμο καὶ διὰ τὸν ἄνθρωπο, εἶναι ἡ ἐπιστήμη ἡ ἰδία καὶ τοιουτοτρόπως προφυλάσσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν φρενικὴ διαταραχὴ ποὺ προκαλεῖ τὸ περίεργον χάσμα θρησκείας καὶ ἐπιστήμης ποὺ παρατηρεῖται εἰς τὰς θρησκείας τῆς ὕστερης ἐποχῆς ἐπειδὴ αὐτὲς ἑδράζονται ἐπὶ ἀξιωμάτων καὶ ἀρχῶν αὐθαιρέτων καὶ ἀντιεπιστημονικῶν.
Ὁ πολιτισμὸς τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ὑψηλὴ καὶ τελεία ἐπιστήμη καὶ τεχνολογία του εἶχε κατορθώσει νὰ ἀντιληφθῇ ὅτι σκοπὸς τῶν κοινωνιῶν πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἐξασφάλισις τῆς πνευματικῆς ἐξελίξεως τοῦ ἀτόμου καὶ δι’ αὐτό, τὸ πολίτευμα τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς ἦτο τὸ ἄριστον πολίτευμα.
Ἐν σχέσει μὲ τὴν Τεχνολογία, ὅπως καθίσταται ἐμφανὲς ἀπὸ τὰ κτίσματα τῆς μετακατακλυσμιαίας ἐποχῆς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ λίγα διασωθέντα ὑπολείμματα τῆς προ κατακλυσμιαίας ἐποχῆς, αὐτὴ ἡ τεχνολογία ἦτο ἀπείρως ὑψηλοτέρα τῆς ἰδικῆς μας, ἐχρησιμοποίει πηγὰς ἐνεργείας ποὺ οὔτε ρυπαίνουν, οὔτε καταστρέφουν τὸ περιβάλλον. Εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ ἐνέργεια ἐλαμβάνετο ἀπὸ τὸ πέριξ ἠλεκτρομαγνητικὸν πεδίον, ὁ δὲ σεβασμὸς διὰ τὴν Φύσι εἶχε ἀναπτυχθῆ εἰς βαθμὸ ἀνυπέρβλητο ὥστε τὸ κάθε τι νὰ φαίνεται φυσικὸν καὶ νὰ καλλωπίζῃ τὸ τοπίον ἀντὶ νὰ τὸ καταστρέφῃ· ὡς λέγεται διὰ τοὺς λίθους τοῦ Στόουνχετζ, οἱ ὁποῖοι εἶναι μὲν μεταγενέστεροι, ἀλλὰ  ἀκολουθοῦν τὴν παράδοσι, ἐνῶ εἶναι λεπτομερέστατα κατειργασμένοι, ἡ κατεργασία εἶναι τοιαύτη ὥστε φαίνονται ὡς τελείως ἀκατέργαστοι καὶ φυσικοί.
Τί διεσώθη ἀπὸ τὸν πολιτισμὸ τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς; Ἀπὸ τὰ γιγαντιαῖα μεγαλιθικὰ κτίσματα, ἀπὸ τοὺς μονολίθους ἐκ γρανίτου, ἀπὸ τοὺς μεγαλοπρεπεῖς ἀδριάντες,ἀπὸ τὰ τεμένη μὲ τὶς ἐκπληκτικὲς βαθμιδωτὲς πυραμίδες, ἀπὸ τὰ κολλοσσιαῖα προπύλαια καὶ τοὺς κυκλώπειους λιμενοβραχίονες ὅπου ἀντανακλοῦσε ὁ ἥλιος τοῦ ὠκεανοῦ, ἀπὸ τὶς στοὲς καὶ τοὺς λαβυρίνθους τῶν Ἱερῶν ὅπου διέβαινον σύννοες φιλόσοφοι καὶ σεβάσμιοι ἱερεῖς, ἀπὸ τὰ πολυτελῆ μνημεῖα τῶν θαλασσοπόρων καὶ τῶν ἐξερευνητῶν τῶν ἐσχατιῶν τοῦ σύμπαντος;
Παρέμειναν ἀρκετὰ πράγματα, περισσότερα ἀπὸ ὅσα φανταζόμεθα. Διεσώθησαν οἱ ὑψηλὲς ἰδέες περὶ τῶν πρώτων ἀρχῶν ἐντὸς τῆς διδασκαλίας τῶν παραδοσιακῶν θρησκειῶν. Διεσώθησαν ἔργα ἀνεκτιμήτου ἀξίας, ποὺ καὶ μόνα αὐτὰ ἀρκοῦν διὰ νὰ ἀποδείξουν τὸ μεγαλεῖον τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς, ὡς ὁ « Ἱερὸς Λόγος » τοῦ Ὀρφέως καὶ οἱ «Ὀρφικοὶ Ὕμνοι». Διεσώθησαν ἁπανταχοῦ τοῦ Κόσμου καὶ ἰδίως εἰς τὴν Ὠκεανία πλεῖστα ὑπολείμματα μεγαλιθικῶν κτισμάτων, τείχη καὶ ἰσόπεδα. Διεσώθη ἡ Μεγάλη Πυραμὶς ἤ ὀρθώτερον, τὸ συγκρότημα πυραμίδων τῆς Γκίζης. Διεσώθησαν τὰ ἱερὰ θρησκευτικὰ χρώματα τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς, τὸ μαῦρο καὶ τὸ ἐρυθρό, ὅπως καὶ τὰ ἱερὰ καὶ ἀνώτερα σύμβολα ποὺ ἔδιδον διακόσμησι καὶ σημασία εἰς τὴν μεγαλειώδη προκατακλυσμιαία ἀρχιτεκτονική, Ὁμιλοῦμε διὰ τὰ πρωταρχικὰ σύμβολα τοῦ Κόσμου, διὰ τὴν σπεῖρα, σύμβολον τῆς συνεχοῦς οὐσίας, τῆς ὁποίας καὶ εἰκονίζει τὴν συνεχῆ καὶ σπειροειδῆ -ἑλικοειδῆ κίνησι· ἐπίσης διὰ τὸ κυμάτιον, σύμβολον ποὺ εὐγλώττως περιγράφει τὶς γραμμὲς καὶ τοὺς κυματισμοὺς τοῦ πεδίου. Ὁμιλοῦμε ἀκόμη διὰ τὸ ἱερώτατον σύμβολον τοῦ ρυθμοῦ τοῦ Κόσμου, τῶν τεσσάρων κυρίων δυνάμεων καὶ τοῦ συντηρητοῦ τοῦ Κόσμου νόμου τῆς Κινήσεως, τὴν ἀριστερόστροφο καὶ δεξιόστροφο Σβάστικα. Ἀπόδειξις τῆς ὑψίστης σημασίας αὐτῶν τῶν συμβόλων εἶναι ἡ παγκόσμιος, ἡ ἀπολύτως καθολική, μετακατακλυσμιαία έξάπλωσίς των. Ἄς μήν διαφεύγη ἐπίσης τῆς προσοχῆς μας ὅτι οἱ Κλασσικοὶ διετήρησαν ὁλόκληρο τὸ πνεῦμα καὶ τὸ νόημα τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς καὶ τὸ ἐνεστάλαξαν εἰς τὴν κλασσικὴ ἀρχιτεκτονική, εἰς τὴν κλασσικὴ ποίησι, εἰς τὸ κλασσικὸ θέατρο, καὶ φυσικὰ αὐτὸ τὸ πνεῦμα ἀποτελεῖ συνολικὰ τὴν Ἑλληνικὴ Κοσμοθέασι.
Πολλάκις ἀκούγεται τὸ ἐρώτημα, πῶς ἦτο ἡ κοινωνικὴ ὀργάνωσις καὶ τὸ πολίτευμα τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς;
Εἰς τὴν πραγματικότητα ἦτο μιὰ ὀργάνωσις αὐτονόητος, αὐτὴ εἰς τὴν ὁποία καταλήγει κάθε σκεπτόμενος ἄνθρωπος ὅταν παύει νὰ τὸν βομβαρδίζῃ ἡ προπαγάνδα καὶ ἡ καταπίεσις. Ἦτο πολίτευμα ἀξιοκρατικόν, ὅπου ἐπρυτάνευε ἡ γνῶσις. Εἰς κάθε ἀναφυόμενο θέμα ἐγένετο σεβαστὴ ἡ ἄποψις αὐτῶν ποὺ ἐγνώριζον τὴν ὑπόθεσι, τῶν ἐπαϊόντων, καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶχον γνώμη, γνώμη ἀκριβῶς δι’αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἐγνώριζον, εἶχον γνώμη διὰ τὰς ρυθμίσεις ποὺ ἀφοροῦσαν τὴν πόλι τους ἤ τὸ ἐπάγγελμά τους. Ὑπῆρχαν νόμοι ποὺ εἶχον φθάσει εἰς ὑψηλὸ βαθμὸ τελειότητος, προσηρμοσμένοι ἀπολύτως εἰς τὴν ἰδιοσυστασία τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν λαῶν. Οἴκοθεν νοεῖται ὅτι αὐτοὶ οἱ νόμοι ἦσαν σταθεροί, δὲν ἄλλαζαν καθημερινῶς, ὥστε κάθε ἄνθρωπος ἠδύνατο νὰ ρυθμίσῃ  καὶ νὰ προγραμματίσῃ τὰ τοῦ βίου του καὶ τοῦ ἐπαγγέλματός του, ἐντὸς ἑνὸς πλαισίου δεδομένου, ἔχων τὴν βεβαιότητα καὶ τὴν ἀσφάλεια ποὺ δίδει ἡ γνῶσις ὅτι αὐτὸ τὸ πλαίσιον δὲν πρόκειται αὔριο νὰ ἀλλάξῃ.
Τὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα μαστίζουν τὶς σημερινὲς κοινωνίες ἦσαν ἀνύπαρκτα. Ἡ ἐργασία ὄχι μόνον ἐθεωρεῖτο δικαίωμα ὅλων, ἀλλὰ ἀπὸ μικρὰ ἡλικία ἡ ἐκπαίδευσις διέκρινε τὶς ἀνάγκες καὶ τὶς κλίσεις ἑκάστου ἀτόμου, κατεβάλλετο δὲ κάθε προσπάθεια ὥστε κάθε ἐργασία νὰ εἶναι δημιουργικὴ καὶ ψυχοφελὴς ὑποβοηθοῦσα τὴν πνευματικὴν ἑξέλιξι τῶν ἀτόμων. Ἡ πνευματικὴ ἀνάπτυξις καὶ ἡ εὐτυχία τῶν πολιτῶν ἦτο ὁ σκοπὸς τοῦ πολιτεύματος καὶ ἐὰν κάποιος ὡμιλοῦσε διὰ σκοποὺς σημερινούς, ὡς ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξις ἤ ἡ ἀξιοποίησις τῆς παραγωγῆς, ἤ διὰ πολυπλόκους οἰκονομικοὺς δείκτας ποὺ πρέπει  νὰ εὐημεροῦν ἐνῶ ἁπλώνεται ἡ οἰκονομικὴ δυσπραγία, δὲν θὰ ἐγίνετο κατανοητός. Ὁ προκατακλυσμιαῖος πολιτισμὸς οὐδέποτε ἔπεσε τόσο χαμηλὰ ὥστε νὰ δυνηθοῦν νὰ φυτρώσουν ἐντός του μηχανισμοὶ ἐξουσιαστικοί, ἐμπορικοί, οἰκονομικοί, ἐκμεταλλευτικοί. Ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀντεμετωπίζετο ὡς ὁ  ὑπηρέτης ἑνὸς ἀπροσώπου καὶ τερατώδους οἰκονομικοῦ μηχανισμοῦ καὶ ἀδηφάγου μηχανῆς παραγωγῆς ἀχρήστων ἀγαθῶν ποὺ ἐπιβάλλονται διὰ μιᾶς παντοδυνάμου καὶ τυραννικῆς προπαγάνδας. Ὁ ἄνθρωπος ἀντεμετωπίζετο ὡς πνευματικὴ προσωπικότης τὴν ὁποίαν ὀφείλει τὸ κράτος νὰ προστατεύσῃ καὶ νὰ τῆς δώσει τὰ μέσα νὰ ἀναπτυχθῇ. Δὲν ὑπῆρχον ἄνεργοι καὶ ἐνδεεῖς, τὸ δὲ κράτος ἐφρόντιζε νὰ προστατεύῃ τοὺς νέους καὶ τοὺς πνευματικῶς ἀσθενεῖς, οὐδεὶς ἐφαντάζετο ὅτι θὰ ὑπῆρχε κάποτε ἀνθρωπίνη κοινωνία ὅπου οἱ μὴ διαθέτοντες ἰδία καὶ ἰσχυρὰ πνευματικὴ θωράκισι θὰ ἀφήνοντο βορὰ εἰς τοὺς ὄνυχας ἑνὸς σατανικοῦ καὶ παντοδυνάμου ὑποκόσμου.
Εἰς τὸν προκατακλυσμιαῖο πολιτισμὸ ὁ σεβασμὸς τῶν θεσμῶν καὶ ἡ ἀξιοκρατία ἐθεωροῦντο δεδομένες κοινωνικὲς ἀξίες. Ἡ ἐξουσία δὲν ἦτο κτῆμα οὐδενός, οὐδεῖς διενοεῖτο ὅτι ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποφασίζῃ ὁ λαός ἤ κάποιος τύραννος ἤ κάποιος λαοπρόβλητος ἡγέτης. Τὸ ἔθνος ἐθεωρεῖτο ὀντότης διαχρονικὴ καὶ οὐδεὶς εἶχε δικαίωμα νὰ ἀποφασίζῃ  χωρὶς νὰ λαμβάνῃ ὑπ’ ὅψιν του, τὴν γνώμην τῶν ἡρώων τοῦ  παρελθόντος ἤ τῶν γενεῶν τοῦ μέλλοντος. Δι’αὐτὸ νόμοι σταθεροὶ καὶ καθαγιασμένοι, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Θεανθρώπους τῆς φυλῆς καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἀπὸ τὴν μακροχρόνιο καὶ ἐπιτυχῆ χρῆσι, ὥριζον τὰ τῆς Πολιτείας. Ἐξ αὐτοῦ προῆλθε καὶ ἡ πολιτικὴ ἄποψις τῶν κλασσικῶν ποὺ ὁρίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερον κακὸν ἀπὸ τὴν ἀθέμιστο ἀναρχουμένη πολιτεία καὶ θεωροῦν ὅτι μία πολιτεία τότε μόνον εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρεῖται ἀξία τοῦ ὀνόματος πολιτεία, ὅταν ὑπάρχει ἀπόλυτος πρωτοκαθεδρία τοῦ Νόμου, ὅταν ὁ Νόμος θεωρεῖται δεσπότης καὶ κύριος……….
Διερωτῶνται πολλοί, πῶς ἀντεμετώπιζε ὁ προκατακλυσμιαῖος πολιτισμὸς τὰ μεγάλα θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τὶς σημερινὲς κοινωνίες, ὡς ὁ φεμινισμὸς ἤ ὁ ρατσισμός.
Τὸ πρᾶγμα εἶναι ἁπλούστερον ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται, τὰ προβλήματα αὐτὰ δὲν εἶναι προβλήματα πραγματικὰ ἀλλὰ ὀφείλονται εἰς μία κοινωνικὴ παθολογία ποὺ ἔχει τὶς ρίζες της εἰς τὴν ὕστερη ἐποχή. Διὰ παράδειγμα, εἰς τὴν Χρυσῆ Ἐποχή, ἐθεωρεῖτο αὐτονόητον ὅτι κάθε φυλή, κάθε ἔθνος, κάθε λαὸς ἔχει ἀπαράγραπτο δικαίωμα εἰς τὸ χρῶμα του, εἰς τὴν θρησκεία του, εἰς τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά του, εἰς τὸ χῶμα τῆς πατρίδος του, οὐδεὶς ἐφαντάζετο ρατσιστὰς ἱεραποστόλους νὰ καταστρέφουν τοὺς λαοὺς λέγοντάς τους ὅτι τὰ ἤθη τους, ἡ νοοτροπία τους, ἡ ἰδιοσυστασία τους, ἡ θρησκεία τους, εἶναι κατώτερα καὶ ὅτι αὐτοὶ θὰ τοὺς δώσουν τὴν σωστὴ θρησκεία καὶ τὴν σωστὴ συμπεριφορά. Οὐδεὶς ἐπίσης ἐφαντάζετο στυγεροὺς ἐκμεταλλευτάς, ἐμπόρους ἀποικιοκράτας, νὰ ἐκμεταλλεύονται πρὸς ἴδιον ὄφελος τὸν πλοῦτο τῶν λαῶν, νὰ τοὺς ἐκδιώκουν ἀπὸ τὴν πατρίδα τους, νὰ τοὺς στοιβάζουν εἰς τὰς Δυτικὲς μεγαλοπόλεις, νὰ τοὺς μετατρέπουν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτριδας ποὺ μισοῦν τὴν μεγαλόπολη ὅπου εὑρίσκονται, οὕτως ὥστε οἱ ἐξουσιασταί, νὰ χρησιμοποιοῦν αὐτοὺς τοὺς δυστυχεῖς ὡς μοχλὸ ἐκβιασμοῦ καὶ καταστροφῆς καὶ τῶν Δυτικῶν ἐθνῶν. Κυρίως οὐδεὶς ἐφαντάζετο ὅτι οἱ στυγνοὶ αὐτοὶ ἐξουσιασταὶ καὶ ρατσισταί, θὰ ἄλλαζαν κατὰ τρόπο κυνικὸ ἀκόμη καὶ τὴν ἀλήθεια καὶ ὅτι θὰ κατηγοροῦσαν ὡς ρατσιστὴ οἱονδήποτε ἀτυχὴ εὐρωπαῖο διαμαρτυρηθεῖ διότι δὲν θέλει ἀλλοεθνεῖς εἰς τὴν πόλι του, δὲν θέλει τὴν ὑποχρεωτικὴ μῖξι. Το δικαίωμα κάθε φυλῆς ἤ ἔθνους νὰ ζῇ ἐλεύθερο εἰς τὴν πατρίδα του, μὲ τὰ ἰδικά του ἤθη, τὰ ἀνάλογα πρὸς τὸ ἰδικό του πνευματικὸ ἐπίπεδο καὶ τὴν ἰδική του ἰδιοσυστασία, ἐθεωρεῖτο δεδομένο καὶ αὐτὸ ἐφρόντιζον οἱ πλέον πνευματικῶς καὶ νοητικῶς ἐξελιγμένοι λαοί.
Ἄς τονισθῆ ἐδῶ ὅτι αὐτὴ ἡ ἀντίληψις της Χρυσῆς Ἐποχῆς ἐκληρονομήθη ἐξολοκλήρου καὶ κατὰ τρόπο ἀπόλυτο ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Γραμμή,  καὶ περίτρανον παράδειγμα τούτου εἶναι ἡ λεγομένη Ἑλληνιστικὴ Ἐποχή. Ὅταν οἱ ἕλληνες ἔγιναν κύριοι τῆς Ἀσίας καὶ τῆς  Αἰγύπτου δὲν εἶπαν εἰς τοὺς λαοὺς αὐτοὺς ὅτι τὰ ἤθη τους, οἱ τρόποι τους ἤ ἡ θρησκεία τους εἶναι κατώτερα, ἀντιθέτως διεκήρυξαν ὅτι οἱ πολιτισμοὶ αὐτοὶ εἶναι λίαν κατάλληλοι δι’ αὐτοὺς τοὺς λαούς. Οἱ Ἕλληνες εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐφήρμοσαν ἕνα εὐρὺ πρόγραμμα ἀναστηλώσεως τῶν Αἰγυπτιακῶν ναῶν,  εἰς δὲ τὴν Περσία καθιέρωσαν μίαν εὐρεῖα αὐτοδιοίκησι. Δὲν ὑπῆρξαν κατακτηταὶ ἀλλὰ ἐκπολιτισταί, καὶ ἐδῶ ἄς προσέξωμε, ἐκπολιτισταὶ ὑπὸ τὴν ὀρθὴ ἔννοια, διὰ παράδειγμα ἔδωσαν εἰς τοὺς Αἰγυπτίους τὴν δυνατότητα νὰ ἀναπτύξουν περαιτέρω τὸν ἰδικό των πολιτισμό, δι’ αὐτὸ οἱ Αἰγύπτιοι τοὺς ἐδέχθησαν ὡς ἐλευθερωτάς, καὶ ἀκόμη, δι’ αὐτό, εἰς τὴν Ἑλληνιστικὴ Ἐποχὴ ἐπῆλθε ἡ λεγομένη Ἀναγέννησις τῆς Αἰγυπτιακῆς θρησκείας. Εἶναι γεγονός, πράγματι, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἀκολουθοῦντες τὸ παράδειγμα τῆς Χρυσῆς Ἐποχῆς καὶ τὰς προσταγὰς τῆς Ἑλληνικῆς θρησκείας ὑπῆρχαν ἐκπολιτισταὶ καὶ προστάτες  τῶν λαῶν, διὰ παράδειγμα ὁ Ἀντίοχος ὁ Μέγας εὗρε τοὺς Ἰουδαίους δυσπραγοῦντας καὶ τοὺς ἔδωσε φοροαπαλλαγάς, ἐπιδόματα καὶ ὑψηλὸ χρηματικὸ ποσὸ ἀλλὰ καὶ πολυτελῆ εἴδη, ὡς ξυλεία τοῦ Λιβάνου, διὰ τὴν ἀνακαίνισιν τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος. Αὐτὴ ἡ συμπεριφορά, ἀγάπη πρὸς τοὺς λαοὺς μὲ ταυτόχρονο σεβασμὸ τῶν ἰδιαιτεροτήτων των, εἶναι βασικὸν χαρακτηριστικὸν τῆς Ἑλληνικῆς Κοσμοθεάσεως.
Ἀνεφέρθη ὁ Φεμινισμός. Εἰς τὴν Χρυσῆ Ἐποχή, ἐθεωρεῖτο αὐτονόητον ὅτι τὸ γυναικεῖον φῦλον, τὸ ὁποῖον εἶναι ὑπεύθυνον διὰ τὴν ἀναπαραγωγὴν καὶ τὸ μέλλον τοῦ ἔθνους, διὰ τὴν γέννησιν τοῦ νέου πνευματικοῦ ὀργανισμοῦ, διὰ τὴν ἀνατροφὴν τῶν αὐριανῶν πολιτῶν, διὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῆς εὐγονικῆς τῆς ἀπαραιτήτου διὰ τὸ ἐξελικτικὸ μέλλον τῶν κοινωνιῶν καὶ διὰ τὴν σύναψίν των πρὸς τὸν Θεῖον Νόμον τῆς Ἐξελίξεως, εἶναι ἴσον πρὸς τὸ ἀνδρικόν. Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτό, ἦτο γνωστὸν ὅτι τὸ θῆλυ ἐκ τῆς φύσεώς του ἔχει μεγαλυτέραν δυνατότητα πνευματικῆς ἐξελίξεως καὶ ἀνόδου καὶ ἕνεκα τοῦτου κατεῖχε τὴν πνευματικὴ πρωτοκαθεδρία.
Πραγματικῶς, διὰ κάθε κοινωνία ποὺ στηρίζεται εἰς τὴν λογικὴ εἶναι ἀδιανόητες καταστάσεις ὡς αὐτὲς τῆς ὕστερης ἐποχῆς, ποὺ περίεργοι θρησκεῖαι, ὀνομαζόμεναι θρησκεῖαι τῆς ὕστερης ἐποχῆς, ἐκήρυξαν τὸ μῖσος κατὰ τοῦ Κόσμου, κατὰ τοῦ ρυθμοῦ του καὶ τῆς ἐξελίξεώς του, καὶ ἑπομένως συνακολούθως, κατὰ τοῦ γυναικείου φύλου ποὺ ἐμισήθη ὡς ὄργανον τῆς ἀναπαραγωγῆς τοῦ Κόσμου, ἐφόρεσε μαντήλα ἤ φερετζέ, καὶ ἐκηρύχθη κατώτερον.
Διὰ κάθε ὀρθοφρονοῦσα κοινωνία εἶναι ἀδιανόητες καταστάσεις ὡς οἱ σημερινές, ποὺ ἀποτελοῦν συνέχεια καὶ ἐπέκτασι τῶν καὶ σήμερον ἀκόμη κυριαρχουσῶν ἰδεῶν τῶν θρησκειῶν τῆς ὕστερης ἐποχῆς, συμφώνως πρὸς τὶς ὁποῖες ἐπιβραβεύονται οἱ γυναῖκες ποὺ πρωτεύουν εἰς τὰ ἔργα τῶν ἀνδρῶν ἐνῶ ἀντιθέτως ἡ ἀναπαραγωγὴ καὶ ἡ ἀνατροφὴ τῶν τέκνων θεωροῦνται ἔργα κατώτερα, ἡ δὲ φροντίδα διὰ τὸ μέλλον τῆς πολιτείας, καὶ ἐννοοῦμε ἁπλῶς τὸ βιολογικὸ μέλλον ἔχει ἀφεθῆ, εἰς τὶς λεγόμενες πεπολιτισμένες κοινωνίες, εἰς τὴν ἀθρόα ἀναπαραγωγὴ εἰσαχθέντων ἀλλοεθνῶν.
Ὄχι, εἰς τὴν Χρυσῆ Ἐποχή, τὰ πράγματα εἶχον ἀντιθέτως καὶ ἠκολούθουν τὰς ἐπιταγὰς τοῦ φυσικοῦ νόμου, ὑπὲρ πᾶσα ἄλλη ἐτιμᾶτο ἡ γυναίκα ποὺ εἶχε ἀναθρέψει ἐκλεκτὰ τέκνα καὶ ἀνεκηρύσσετο: μητέρα τοῦ ἔθνους.
Πῶς ἐτελείωσε ὁ προκατακλυσμιαῖος πολιτισμός;
Ὅπως σαφῶς ἀναφέρει ὁ Πλάτων εἰς τὸν «Τίμαιο» συνέβη μία παράλλαξις, δηλαδὴ μία ἀλλαγὴ εἰς τὰς τροχιὰς τῶν οὐρανίων σωμάτων, ἡ ὁποία εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν συστροφὴ καὶ μεταβολὴ τοῦ ἄξονος περιστροφῆς τῆς Γῆς. Τα γεγονότα αὐτὰ κατέστη δυνατὸν νὰ τὰ ταυτοποιήσωμε ὡς ὀφειλόμενα εἰς τὴν σύλληψιν τῆς Σελήνης ὑπὸ τῆς γηΐνης βαρύτητος καὶ εἰς τὴν ἐπακόλουθο ἐκκαθάρισι τοῦ ἀρχικοῦ δορυφορικοῦ συστήματος. Ἡ ἐπακολουθήσασα μεγάλη γεωλογικὴ ἀναστάτωσις, ποὺ ὀνομάζεται Κατακλυσμός, εἶχε ἀποτελέσματα καταστρεπτικά. Μεταξὺ αὐτῶν τῶν συνεπειῶν περιλαμβάνονται, γενικευμένη ἠφαιστειακὴ δραστηριότης,  ἐκπληκτικῆς ἰσχύος παλιρροϊκὸν κῦμα ὕψους δύο χιλιάδων μέτρων καὶ ταχύτητος τετρακοσίων χιλιομέτρων τὴν ὥρα! ἐκτεταμένη πτύχωσις τοῦ φλοιοῦ καὶ ὀρογενετικὴ δραστηριότης.
Μέσα εἰς αὐτὴν τὴν καταστρεπτικὴ μανία τῆς φύσεως δὲν ἐχάθη μόνον ὁ πολιτισμὸς ἀλλὰ ἐξηφανίσθησαν καὶ χιλιάδες εἴδη τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου, καθότι, ἐκτὸς τοῦ παλιρροϊκοῦ κύματος, τὸ κλῖμα ἤλλαξε αἰφνιδίως, εἰς πολλὰς περιοχὰς ἐπῆλθε ἐξαίφνης δριμύτατον ψῦχος καὶ αὐτὸ ἐξηγεῖ τὸν αἰφνίδιο θάνατο καὶ τὴν ἀκαριαία κατάψυξι τῶν μαμούθ. Ὅπως εἶναι φυσικὸν οἱ ὀλίγοι ἐπιζῶντες ἀπώλεσαν τὰ μεγαλύτερα τμήματα τῆς προκατακλυσμιαίας τεχνολογίας, παρότι ἀνεπτύχθη καὶ πάλι ἕνας πολιτισμὸς ποὺ ἦτο ὅμως τοπικὸς καὶ εὐαίσθητος, καὶ δὲν ἠδυνήθη νὰ ἀνθέξῃ  τὰς ἐπακολουθήσασας μεγάλας καταστροφάς. Ἑπομένως ἐφθάσαμε εἰς τὴν ἱστορικὴ ἐποχή, ἀκολουθοῦντες μία πορεία ἐκπτωτικὴ καὶ ὄχι ἀνοδική.  Τοιουτοτρόπως ἐξηγεῖται τὸ πῶς τὸ ἀρτιώτερον φιλοσοφικόν –θρησκευτικὸν ἔργον εἶναι καὶ τὸ ἀρχαιότερον, πρόκειται δηλαδή, διὰ τὸν Ἱερὸν Λόγον τοῦ Ὀρφέως. Πράγματι μετὰ μία καταστροφή, αὐτὸ εἶναι ἀκριβῶς ποὺ θὰ περισωθῇ, κείμενα θρησκευτικά, λειτουργικά, φιλοσοφικά, περὶ τῶν πρώτων ἀρχῶν. Ἐξ αὐτῶν τῶν κειμένων καὶ τῶν παραδόσεων ἐδημιουργήθη ὁ κλασσικὸς πολιτισμός, προκαλεῖ δὲ ἐντύπωσι ὅτι οἱ ἑλληνικὲς παραδόσεις διετήρησαν ἀλώβητο μέγα μέρος τῆς γνώσεως καὶ τῆς Ἱστορίας. Τώρα ποὺ ἀνακαλύπτομε τὴν πραγματικὴ προϊστορία, βλέπομε τὴν πραγματικὴ ἀξία τῶν ἑλληνικῶν παραδόσεων. Διὰ παράδειγμα, κατανοοῦμε τὸ πόσον ἀληθῶς οἱ Ἀρκάδες, ἐπαιρόμενοι διὰ τὴν αὐτοχθονία τους, ὠνόμαζαν ἑαυτοὺς προσεληνίους, ἐξηγοῦντες ὅτι κατώκουν εἰς αὐτὸν τὸν ἴδιο τόπο πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τῆς νῦν Σελήνης.

Παν. Μαρίνης «Ἑλληνικὴ Κοσμοθέασις»


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλῶ γράφετε μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες