Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

Τὸ θέατρο εἶναι μιὰ ἔπαλξη ἐλευθερίας



«Εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο μιὰ κοινωνία νὰ δημιουργήσει μιὰ Ἀντιγόνη - νὰ φτιάξει μιὰ ντιγόνη. Πρέπει νὰ θέλει, μιὰ κοινωνία νὰ ἔχει θέατρο. Πρέπει νὰ πηγαίνει βρέχει – χιονίζει στὸ Ἐθνικὸ Θέατρο. Πρέπει νὰ πηγαίνει μὲ μεγάλο εἰσιτήριο καὶ χωρὶς δρόμο ἀσφαλτοστρωμένο στὴν Ἐπίδαυρο - ὅπως πήγαινε. Πρέπει νὰ πηγαίνει στὴ Δωδώνη μὲ τὸ γάιδαρο καὶ μὲ τὰ πόδια ὅπως γινότανε, γι αὐτὸ γίνανε τὰ Δωδωναῖα. Πρέπει νὰ πηγαίνει στὰ ἀρχαῖα θέατρα ποὺ τὸν τρῶν τὰ φἰδια κι ἀκόμα δὲν τά ‘χουνε φτιάξει. Γι  αὐτὸ κρατάει ἀκόμα ἡ ὑπόθεσις τοῦ θεάτρου. Γιατὶ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι ἕνας λαὸς μὲ μιὰ συνείδηση σὲ διαρκῆ ἐγρήγορση. Ὅπου καὶ νὰ γυρίσει τοῦ μυρίζει ἐξυπνάδα, ὅπου νὰ γυρίσει τοῦ μυρίζει διάλογος, τοῦ μυρίζει ἐλευθερία. Ζεῖ γιὰ τὴ δικαιοσύνη. Δέεται καὶ τοῦ γίνεται αὐτὸ ποὺ ζητᾶ. Ἑπομένως τὸ θέατρο εἶναι μιὰ ἔπαλξη ποὺ μιλάει ἀσταμάτητα γι αὐτὰ τὰ πράγματα, γι αὐτὲς τὶς ἀξίες…»

 Ἄννα Συνοδινοῦ στὴν ἐκπομπὴ «ΕΣΤΙΝ ΟΥΝ» τοῦ Ἠλία Μαλανδρῆ